Avatar: the way of water
Bart stelde voor om met zijn allen naar de film te gaan, en meteen ook Lieze mee te nemen, want Merel gaat altijd overal naar toe met haar.
Hij zocht en boekte de tickets die een uur na uitkomen nog beschikbaar waren, en dat bleken 4D tickets te zijn: met 3D-bril, maar ook met regen, wind, blazen aan je hoofd, en vooral de stoelen die alle richtingen uitgaan. Euh….
3D is bij Avatar absoluut een meerwaarde: de visual effects zijn zonder meer verbluffend, als je weet dat zowat alles CGI is. Je zit zo veel meer in de film zelf… Maar die 4D? Euh nee, liever niet: dat is echt een gimmick. Ja, het werkt als ze vliegen op een ikran en je dan meebeweegt, maar eigenlijk zouden ze het alleen mogen doen als je zogezegd mee op een van die beesten zit en niet als je er enkel maar naar kijkt. En dat is vaker het geval: wanneer een schot gelost wordt, krijg je een windstoot in je oor, ook al is het de tegenstander die schiet. Tijdens woeste gevechtsscènes zit je precies op een rollercoaster, waardoor het soms zelfs te veel was voor mijn rug. Het verwonderde me nog zeer sterk dat ik niet misselijk werd: dat viel al bij al nog mee. Maar, zoals Wolf het verwoordde, het haalt je uit de film in plaats van je er nog meer in te betrekken. Je voelt het te veel als extern aan waardoor je focus verslapt en dat is jammer.
En de film zelf? Magistraal… Het verhaal is quasi identiek aan dat van de vorige Avatar, dat wisten we, en dat stoort ook niet. Het is vooral prachtig, prachtig in beeld gebracht, en nee, die drieënhalf uur stoorde me niet, al weet ik dat veel mensen de film langdradig vonden.
365 – 03 januari 2023 – filmpje doen
Dune!
Zeggen dat Bart en ik fan zijn van de boeken van Frank Herbert, dat is een beetje een understatement. Ik heb de film van David Lynch ook meermaals gezien, en ik keek echt wel uit naar de versie van Villeneuve.
En nee, ik ben niet teleurgesteld, behalve dan in het feit dat ik nog zo lang moet wachten op deel twee.
De regisseur is toch wel hondstrouw gebleven aan het boek, alleen hier en daar een beetje ingekort. Maar de sfeer, de landschappen, het vanzelfsprekende van de ruimteschepen, de Shai-Hulud, de test… Het beantwoordde eigenlijk allemaal aan wat ik er destijds van had gemaakt in mijn fantasie, veel meer dan de versie van Lynch. En dan was er ook nog Timothée Chalamet, die in mijn ogen gewoon perfect gecast is: dat androgyne, dat onzekere maar aan de andere kant dat ongelofelijk zelfzekere…
Bart en ik keken al van de eerste beelden instemmend naar elkaar: ja, dit is het wel.
En ik, ik moet dus dringend de boeken herlezen, heb ik zo de indruk. Maar ik denk dat ik dat eerder ga doen als de tweede film eraan zit te komen. En intussen heb ik een soort “Ik wil terug”-gevoel zoals ik dat kan hebben na een larp.
Ja, ik ben fan.
365 – 03 november 2021 – nog eens naar de film…
Black Widow
Wij gaan eigenlijk zelden naar de film. Alle films zijn na verloop van tijd beschikbaar op een klein scherm, en daar is het net iets goedkoper, net iets comfortabeler, en je hoeft je er niet voor te verplaatsen.
Maar sommige films lenen zich nu eenmaal beter tot bekijken op een groot scherm. En soms is het gewoon leuk om met de hele familie eens naar de film te trekken, zeker als je de rest van je vakantie hebt laten vallen.
En dus stonden we vandaag met zijn vijfjes in de Kinepolis voor Black Widow. We zijn allemaal fan van de Marvel films, allemaal fan van la Johansson, en dit soort films ziet er nu eenmaal inderdaad beter uit op groot scherm.
Yip. ’t Was in orde, ’t was amusant, het was geen Kunst maar gewoon vertier, en dat moet ook kunnen. Zeker met een drankje en wat knabbels erbij.
Maar noot aan mezelf: volgende keer oordoppen meenemen. En Wolf zei spontaan hetzelfde. Véél te luid naar ons goesting, jammer genoeg. Geen idee waarom dat zo moet, maar bon.
365 – 02 augustus 2021 – Kinepolis
365 – 27 december 2019 – cinemaselfie
Negen jaar!
Dat was wel iets waar ik spijt van had, ja: dat we niet thuis waren op Merels verjaardag. Ik had er totaal niet bij stilgestaan toen we ons inschreven, of ik was waarschijnlijk niet gebleven als figurant. Maar bon, Bart nam naadloos over, eigenlijk feitelijk. Hij zorgde voor een bijzonder feestelijk ontbijt en had zelfs de spullen gevonden die ik voorzien had, maar dan eigenlijk voor maandag, wanneer we het samen gingen vieren, had ik gezegd.
Haar cadeautje lag ook al klaar, en dat zag ze helemaal zitten: een kleedje van de Nachtwacht! Vreemd, want vorige kerst had tante Delphine nog gevraagd of ze dat soms wou, en toen had ze nee gezegd. Nu dus wel ^^
Net toen ze naar de muziekles wilden vertrekken, ging de telefoon: dat omaly gevallen was en dat ze volgens de dokter foto’s moest laten nemen. Bon, Merel en Bart dus naar Ronse. Op de foto’s was niks te zien, ondanks de pijn die Nelly wel degelijk voelt, en dus heeft Bart haar weer op haar serviceflat afgezet. Ze heeft er gelukkig verzorging, indien nodig.
Merel en Bart zijn dan maar naar de McDonalds gegaan, wat bij een verjaardag hoort natuurlijk, en in de namiddag was er taart. Met kaarsjes die niet uit te blazen zijn, maar het duurde eventjes voor Merel dat doorhad, blijkbaar :-p
En tegen vijf uur stonden ze in de Kinepolis voor de film van de jonge Yeti.
En toen was er blijkbaar ook nog pizza ^^
Als ze geen vijf kilo verdikt is, weet ik het niet meer. Maar ze vertelde wel dat ze een zalige verjaardag had, en dat kan ik best geloven!
Een dag van geocaches tussendoor
Om half elf moesten Wolf en ik in Gentbrugge staan, voor een sessie acupunctuur bij nonkel Jan. Ik gooide Wolf af en reed meteen een eindje terug naar de Fordgarage, want mijn rechter dimlicht had al een tijdje geleden de geest gegeven.
Een half uurtje later reed ik gezwind een klein eindje verder naar Melle om daar een cacheke op te pikken, en toen wilde ik het toch eens proberen bij De Porre, ook al staat die al een tijdje als onvindbaar. Inderdaad, ik heb hem ook niet gevonden, maar heb wel een prachtig wijkparkje ontdekt. Knap, en meteen was mijn cachetocht toch geslaagd, vond ik. Ik geocache namelijk vooral omdat ik nieuwe plekjes wil ontdekken al wandelend.
Ik haalde Wolf op, en hoorde dat hij ook een deeltje cupping had gekregen. Euh, het zal wel, zeker?
We reden binnendoor – langs een cache, uiteraard – terug naar de ring, vervingen een kleddernatte eigen cache, en reden toen naar huis. Daar had Kobe intussen op mijn vraag al rijst gekookt, zodat ik enkel nog de zelfgemaakte vol au vent moest opwarmen, en we quasi onmiddellijk konden eten. Win!
Tegen drie uur haalde ik mezelf weer uit de zetel, en bracht Merel naar Zomergem. Ha ja, Bart en ik wilden ’s avonds naar The Last Jedi met de jongens, maar da’s niks voor Merel, en dus mocht zij een namiddagje en vooral ook nachtje bij Marie-Julie gaan spelen en slapen. Ik zette haar af, bleef eerst nog gezellig koffie drinken en kletsen met Delphine, en haastte me toen nog nog even naar de oude jongensspeelplaats achter de Messink voor een wel zeer verzopen en dus onlogbare cache.
Soit, ik reed door naar Mispelare omdat ik deze keer wél een magneet aan een lange koord meehad, logde een cache, en vervolgde mijn weg naar de Westbekesluis. Intussen begon het te schemeren, maar ik vond toch nog probleemloos de bonuscache van een reeds in maart gelopen cacheronde, met de mooie Foto van de Dag tot gevolg.
Het was donker tegen dat ik thuis was: net op tijd om nog even te gaan liggen, te eten, en dan naar de film te vertrekken. Hoe de film was? Goh, Star Wars he, met vele reminiscenties aan de oude films, een cliché verhaaltje, spectaculaire CGI en VFX, en schattige beestjes.
En de rug, die hield het zowaar uit…
Voorwaar een fijne dag, jawel!