Geplaatst op

Een verjaardagsdagje

Kobe werd dus achttien gisteren, waarvoor ik hem dan ook eens ongestoord liet slapen. Ongestoord is eigenlijk niet helemaal het woord, want de poetsvrouw ging vrolijk te keer in de gang met stofzuigers en dweilen, maar dat stoorde blijkbaar niet. Pas tegen kwart voor twee kwam de meerderjarige boven water, zodat ik naar de winkel kon om koffiekoeken en boodschappen voor de grote ketel macaroni met hesp en kaas ’s avonds.

Ik had Merel al tegen elf uur naar het appartement gevoerd, waar ze Wolf en Arwen ging helpen met schilderen. Tegen zes uur – ik was onderwijl aan het koken – ging Bart ze weer ophalen, zodat we met zijn zessen aan tafel zaten. Daarna had ik nog taart voorzien, gewoon omdat die zo leuk was: een grote minion. Alleen had iedereen eigenlijk al te veel gegeten, maar Kobe kon het toch niet laten om vakkundig het oog te verwijderen. Zo is hij dan wel weer.

En toen reden we in twee auto’s richting de Kinepolis, voor de Fantastic Four. Kobe had er geen behoefte aan om vanavond nog uit te gaan met zijn vrienden, gezien het feit dat hij zijn verjaardag vrolijk had ingezet ergens op het Sint-Baafsplein en pas tegen vijf uur in zijn bed was gerold. Maar de film met zijn allen, dat zag hij dan wel weer zitten natuurlijk. En toen bleken zijn vrienden alsnog naar de Feesten te gaan, en kon hij daar niet voor onderdoen natuurlijk.

Ik denk dat zijn verjaardag adequaat is gevierd, ja.

Geplaatst op

Gladiator II

Een paar dagen geleden stuurde Jeroen een berichtje: of we geen zin hadden om op kosten van Fintro naar de film te gaan, meer bepaald Gladiator II in de Kinepolis, voorafgegaan door een receptie en daarna ook nog vanalles.

Mooi meegenomen dat dat net op Barts verjaardag was, vonden we, en we zeiden niet nee. Ik geef het toe: ik heb getwijfeld want het is een lange film, maar cinemazetels zitten vrij goed, ik kan voortdurend anders gaan zitten en lekker onderuit hangen. En ik wilde de film wel zien ook, dat ook natuurlijk.

We zorgden dat we niet te lang op voorhand waren, net op tijd voor één drankje, zodat we niet te lang hoefden recht te staan.

En de film? Fijn spektakel, historisch gezien vaak compleet van de pot gerukt, maar het toont wel de wrede aard van de Romeinen. En ik heb ervan genoten, vooral van de boten, want die kan ik dan weer netjes in mijn cursussen verwerken. Erg eigenlijk, he, dat ik bij zo veel beelden telkens denk: “Oh, dat kan ik gebruiken! En dat kan daar! En dat past precies bij dat gedicht!”

Na afloop zijn we, op aandringen van Jeroen, nog vijf minuten gebleven, maar de rug werkte echt niet meer mee, dus waren we vrij snel thuis. Fijne avond gehad, daar niet van, en dus een dikke merci naar mijn broertje.

Geplaatst op

Avant-première van “Het Geheugenspel” van Jan Verheyen en Lien Willaert

Vaak gaan Bart en ik eigenlijk niet naar de film, en al zeker niet naar Vlaamse films. Al de zo gezegde “klassiekers” hebben we zelfs thuis niet gezien, als ik eerlijk ben.

Maar toen KBC ons uitnodigde voor deze avant-première, zeiden we toch niet nee: een script gebaseerd op een boek van Nicci French is meestal niet slecht, en Verheyen en Willaert leveren misschien geen topfilms af, maar wel altijd degelijk gemaakte dingen.

En nee, ook deze film is geen topfilm maar wel degelijk goed gemaakt: sterke acteurs, degelijk camerawerk, een deftige plot…

Het verhaal is eigenlijk, zoals Verheyen het zelf omschrijft, een whodunit: er is een moord gepleegd, dat weten we van zo goed als in het begin, maar wie was het? Er zijn namelijk twintig jaar overheen gegaan. Eva was de beste vriendin van Nathalie, tot die dus plots verdween toen ze een  jaar of zestien was. Eva is intussen aan het scheiden van de broer van Nathalie en is dus altijd een onderdeel van de familie gebleven. En dan wordt bij graafwerken het lijk van Nathalie ontdekt. Alleen kan Eva zich bijzonder weinig van die bewuste dagen herinneren, omdat haar geheugen geblokkeerd zit. Beetje bij beetje komen de herinneringen weer naar boven, wanneer ze naar een hypnosetherapeut gaat.

Als kijker leef je dus mee met hoofdrol Anna Drijver, maar af en toe is het wel wat voorspelbaar. De regie is ook nogal nadrukkelijk in de blikken, de hoofdbewegingen, de emootsies. En het verhaal van twintig jaar geleden, uitstekend gespeeld door twee beginnende actrices, is misschien wat young adult gericht…

Maar al bij al was het best een vermakelijke film, en het was ook wel leuk om achteraf de regisseurs en een deel van de cast te zien. Louis Talpe is nooit erg om naar te kijken natuurlijk, al stond hij er nogal verveeld bij in dit verplicht nummertje promotie voeren. Ook wel grappig was dat Verheyen zelf foto’s stond te maken van zijn cast en het publiek.

Het geheel leverde misschien geen memorabele, maar toch een aangename avond op. En meer moet dat niet zijn, toch?

Geplaatst op

John Wick

Hier ten huize zijn we behoorlijk fan van Keanu Reeves, en dat is zelfs een mild understatement. De nieuwe John Wick zijn we dan ook gewoon met zijn allen in de cinema gaan bekijken. De plot is niet bepaald ingewikkeld te noemen: “John Wick, excommunicado en nog steeds op de vlucht, ontdekt een manier om de High Table te verslaan. Om zijn vrijheid terug te krijgen, moet hij het opnemen tegen de Marquis de Gramont: een geduchte nieuwe vijand die overal ter wereld machtige allianties heeft gesmeed en Johns oude vrienden in tegenstanders verandert.” (Bron: Cinenews). Je moet dus ook de vorige gezien hebben, maar eigenlijk stoort dat niet. Het draait per slot van rekening om de prachtige, immens gewelddadige vechtscènes en de briljante beeldvoering. Het is zelfs geteld: Reeves zegt amper 360 woorden in de film.

En toch, toch heb ik genoten van de film, en de rest van het gezin ook, heb ik de indruk. Een fijne manier om de vakantie in te zetten.