Een van de gevolgen van de geplande reis naar Japan, is het vernieuwen van de reispassen. Wat een gedoe! Maar bon, ik snap het uiteraard wel.
Die van Bart en mij waren nog geldig, die van de kinderen hadden we in orde gezet voor Tunesië, maar dat was vlak voor corona en dus iets te lang geleden.
De jongens zijn allebei meerderjarig en moeten dat zelf maar regelen – met het nodige gezaag en aandringen. Voor Merel moet Bart of ik erbij zijn, wegens minderjarig. Vandaag hadden we na school een afspraak: ik had eigenlijk wel een vrije middag maar geen plannen, dus tussen het schoolwerk door even naar daar gereden. En zij, zij kwam fluks aangefietst.
Alleen had ik niet nagekeken of we zomaar op den bots de pas dan ook mochten afhalen, zoals in het dienstencentrum van Wondelgem, of opnieuw een afspraak moesten maken. Dat laatste dus. Hmpf, en met die examens die eraan komen ligt dat lastiger.
Bon, we hebben nog even tijd. En nu dus ook allemaal reispassen die in orde staan. Het wordt werkelijker en werkelijker, Nihon.