Logopedist, Ikea, tandarts en asiel

Rara, wat hebben die dingen met elkaar gemeen?

Het zijn de plekken die de jongens en ik bezocht hebben vandaag. Het begon trouwens al goed; ik ben wakker geschoten om half tien, uit mijn bed gesprongen en gedoucht, en dan Merel wakker gemaakt en een fles gegeven, en alles in spurttempo. Om half elf moest Merel nl. in de crèche zijn en wij bij de logopedist, bij voorkeur deftig aangekleed en gevoed en al. Het is net niet gelukt, nee.

De jongens waren overigens superbraaf, wat de nodige complimenten van de logopedist opleverde. Als beloning zijn we dan richting Ikea gereden, waar we gegeten hebben en de jongens gespeeld, terwijl ik wat noodzakelijke kleinigheden vergaarde.

Om kwart over drie stonden we bij de tandarts, omdat er in één van mijn tanden een groot gat was verschenen. Het bleek een oude vulling te zijn, die de geest had gegeven. Drie kwartier later stond ik met een gevulde tand en een scheve lip weer buiten, en vooral een stuk opgelucht.

En toen hebben we thuis de kattenbak gezocht en gevuld, de kattentransportmand voorzien van een zacht dekentje, en zijn naar het asiel in Evergem gereden. Ze hadden een reeks katten binnen, maar nog geen kittens. Nu ja, er waren kittens, maar die waren nog niet klaar om van de moeder gescheiden te worden. Blijkbaar zijn we een maand te vroeg daarvoor. Wij dus onverrichterzake terug huiswaarts, alwaar we de kattenbak dan maar weer in de garage hebben gezwierd.

Begin mei beter, zeker?

Mocht je zelf kittens hebben en er eentje kwijt willen, laat gerust een berichtje achter.

366 – 18 januari

365-018

hammetje met honing-mostersaus en groentenquiche in de Ikea. Ik heb al slechter gegeten voor 7,95 euro.

Huisvlijt.

Ik had een aanval van huisvlijt vandaag. Helaas niet de kuisige soort, nee, dat zou een brug te ver zijn.

Maar eindelijk had ik nog eens een dag waarop ik een beetje kon doorwerken, zonder peutertje aan mijn rokken of dergelijke dingen. Wolf was wel thuis – die is al sinds gisteren geveld door een snode vileinige buikgriep – maar bezorgde me totaal geen last.

Dus vatte ik de koe bij de horens, en hing eindelijk weer eens mijn verlichting op in mijn bureau. Die is destijds naar beneden gehaald bij de verbouwing, zo’n twee jaar geleden, en ik wilde die niet terughangen  voordat het glas vervangen was in mijn bureauveranda. Dat gebeurde op 11 mei 2010. Jawel, ik heb het voor u opgezocht.

En toen moest die verlichting weer omhoog. Tsja. Overdag dacht ik er niet aan, en ’s avonds, toen het donker was, was het -jawel- te donker. Stel u voor. Enig procrastinatiegedrag was mij overigens ook niet geheel vreemd.

Tot vandaag. Ik haalde de lampen uit de garage, diepte al mijn gereedschap op, voorzag mezelf van een laddertje, en toog aan het werk. Ik goochelde met boormachines, vijzen allerhande, gipskartonpluggen die op geen ene *** trokken, hete koffie, spankabels, transformatoren en nog wat van dat soort onzin, en slaagde erin alles op te hangen. En zelfs meteen te doen branden ook. Go me. Ik heb er dan maar meteen ook mijn klimplant weer deftig rond gedrapeerd.

lux

Aangezien ik toen toch on a roll was, deed ik maar meteen wat voor op datzelfde elan. Ik hing de tekening van Max op, nog een kader met een houtskooltekening van een oudleerling die ook was blijven staan sinds de verbouwing, en reorganiseerde een hoop meubels. De woonkamer oogt een pak ruimer nu, en rustiger ook.

living1

living2

Al in al een goeie dag, medunkt.

De was is wel blijven liggen, en de keuken ligt er nog even rommelig bij als gisteren, maar alla. Ge kunt niet alles willen.

Armbandjes

Wolf vroeg al een tijdje om zo’n pot parels van de Ikea: hij had dat in de vakantieopvang gezien, had daar toen vanalles mee gemaakt, en vond dat de max. Gisteren heb ik eindelijk ook rekkerdraad meegenomen uit de Delhaize, en dus toog hij aan het werk.

Voor zichzelf heeft hij een blauw-rode armband gemaakt, ik kreeg er eentje met paars, zwart en wit. Merel is zot op haar paars-roze, en Kobe loopt rond met een geel-groene.

Hij gaat er als nieuwjaarscadeautje eentje maken voor alle kleinkinderen. Gewoon, omdat hij dat zo leuk vindt.

armband

Pepparkakka Hus

Ofte, een peperkoeken huisje van Ikea.

Ik had het een tijdje geleden meegebracht, en heb het deze namiddag met de jongens versierd en in elkaar gezet. Het huisje in kwestie is eigenlijk geen peperkoek, maar wel speculoos. Eetbare lijm zit er niet bij, je moet zelf glazuur maken om het aan elkaar te lijmen, maar de koek is wel gigantisch wijs.En er zit – uiteraard – een duidelijke gebruiksaanwijzing bij :-p De jongens wilden maar wat graag opnieuw met de gekleurde marsepein spelen.

Het lijmen was wat gepruts, maar met wat schaaltjes tegen de verschillende kanten, en stukjes marsepein om de hoekjes vast te houden tot de suikerpasta droog was, lukte het wel. Geef toe, het is wel wijs geworden, he?

Het is een cadeautje om mee te nemen morgen naar nichtje Liv, die één jaar wordt.

peperkoek1

peperkoek2

peperkoek3

peperkoek4