Tandarts
Eigenlijk is dat wel handig, zo’n geautomatiseerde terugroep-email van de tandarts. Om de zes maanden stuurt ze een berichtje dat het tijd is voor een controle. Eigenlijk hadden we in september ook moeten gaan, maar om een of andere reden is dat overgeslagen geweest.
Enfin, vandaag dus alle vier naar de tandarts. Bij Wolf komen zijn nieuwe tanden traag maar gestaag door, daar waar zijn melktanden getrokken zijn. Al de rest was prima, net zoals bij Merel. Bij Kobe zat er weer een roze melktand tussen, een melktand die heel moeilijk vanzelf zou uitvallen, omdat het tandvlees er vanbinnen in was gekropen – vandaar de rozige kleur – en hij dus niet ging loslaten. Ze ging hem laten staan, maar van mij mocht ze hem meteen trekken. Kobe kreeg een lichte verdoving, en de tand was er meteen uit. Saar heeft nog even zitten prutsen om het tandvlees effectief uit de tand te prutsen, zodat ze hem als trofee kon meegeven.
En bij mij? Daar haalde ze weer enkel wat tandsteen weg en polijstte ze alles even, en dat was dat. Alle vier goedgekeurd, en weer in orde voor een tijdje. Oef!
We reden onmiddellijk door naar Evergem, om Kobe af te gooien op zijn muziekles, en reden daarna verder naar Sleidinge, op bezoek bij mijn oma van 104. Die was nog volop aan haar middagdut bezig, maar toen ik bij de verpleegsters een papiertje ging halen om een briefje achter te kunnen laten, kwamen ze haar wakker maken: ze had genoeg geslapen, anders ging ze vannacht niet in slaap geraken, zeiden ze.
Oma protesteerde toen ze wakker werd gemaakt: het was veel te koud, en ze wilde verder slapen. Helaas, geen medelijden, en iets later was ze naar toilet geweest en zat ze in haar stoel aan haar bureau. Sinds ze een aantal weken geleden gevallen is, is er serieus iets veranderd in haar, al is dat blijkbaar bij momenten. Ze is een pak minder responsief, leest ook bijna niet meer, en zit meestal gewoon naar buiten te kijken. Jammer! We probeerden een beetje een gesprek aan te knopen, vertelden vanalles, en zij had vooral oog voor Merel, wier haar ze prachtig vond. Mijn ongelofelijk vibrante, scherpzinnige oma is een beetje aan het verdwijnen, en hoe jammer ik dat ook vind, het is wel logisch, gezien haar leeftijd. 99 jaar verschil met Merel…
We pikten een geocache op aan een kapelletje wat verderop, dat ik nog nooit had zien staan, en reden opnieuw richting Evergem. Daar stond zowaar Merels juf aan de bushalte te koekeloeren, en ik stopte om haar een lift te geven. De hele rit naar Ertvelde zou ons te ver leiden, maar in Evergem dorp kon ze haar volgende bus nemen, het scheelde al een pak.
Omdat we nu nog een kwartiertje over hadden tegen dat we Kobe moesten ophalen, was het redelijk onzinnig om naar huis te rijden, en deden we nog deel 1 van een multicache midden in Evergem dorp. Het leuke aan geocachen is dat je dingen opmerkt die je daarvoor nog nooit had gezien. Zo wist ik helemaal niet dat er achter de kerk nog een grote kapel stond. Bizar!
Enfin, we pikten Kobe op, reden naar huis, maakten ons op voor Kobes rugbytraining, en Merel, Wolf en ik reden nog verder naar de Ikea. De laatste tijd is er nogal wat van ons servies gebroken, en we wilden aanvullen. En uiteraard waren er ook nog een hoop kleine dingen, zoals je die altijd meeneemt als je naar de Ikea gaat.
Goed gevulde dag dus. Maar eigenlijk ook wel een fijne dag. Meer van dat!
Nieuwe matras
Een van de dingen aan een natuurlatex matras is, naast het feit dat het eigenlijk zalig slaapt, dat ze plots doodvalt. Als in: quasi van de ene dag op de andere is ze haar veerkracht grotendeels kwijt.
Die van ons was dat eigenlijk al een paar weken geleden, had ik de indruk. En dus pakte ik vandaag de kinderen op, sommeerde iedereen in de auto te kruipen, en reed naar Ikea. Ik weet het, er zijn wellicht betere matrassen dan dat, maar ik heb door onze Ergosleep lattenbodem maar een beperkte keus, en de matrassen van de Sleepy zijn onbetaalbaar. Soit, we aten er zonder aan te schuiven, ik dropte alle drie de kinderen in de Smaland, en ging op mijn gemakje uittesten en rondlopen.
Het leuke aan Ikea is dat je meteen je spullen kunt meenemen. Enfin, even wachten aan de stock, dat wel, maar verder? De matras ligt er al op, ik ben benieuwd. En verder kan je natuurlijk niet de Ikea verlaten zonder een aantal kleine, fijne spullen en prullen. En planten, dat ook :-p
365 – 17 juli 2015 – Ikea
365 – 21 februari 2015 – too many moose!
Usability bij Ikea
In de hal wilde ik een bankje of zo, iets waar de kinderen zich bij het thuiskomen van school op kunnen neerzetten om hun schoenen uit te doen. Even googlen bracht me bij, jawel, alweer Ikea, waar ze perfect hadden wat ik zocht.
Strak, zwart, en met plaats om schoenen te zetten.
Ik had twee weken geleden al meegebracht, en heb dat vorige week, tijdens Zuiddag, in elkaar gezet.
Het fameuze platte pakket zag er bij openen als volgt uit, en ik vond dat er een zeer grappig kartonnetje in zat.
Iets later werd ik met een vervelend probleem geconfronteerd: zet maar eens een zijkant met voorgeboorde gaten erop, als de buizen alle kanten uitgaan. Tegen dat er drie op hun plaats zitten, zijn de andere zes alweer verschoven. Klinkt wellicht bekend, nee?
En toen kwam er een Aha-Erlebnis van formaat (ook wel te vinden in de handleiding, overigens, maar die is, zoals welbekend, voor mietjes): dat kartonnetje! Jawel!
Alle buizen netjes op hun plaats, de tweede zijkant stond er op tien seconden op, en het karton heb je dan maar weg te scheuren.
Wel, dà t noem ik nu eens usability. Een dom kartonnetje dat het in elkaar zetten ongelofelijk veel makkelijker en minder frustrerend maakt. Serieus. Chapeau, Ikea. Dat is dus een van de redenen dat ik bij jullie koop. Gewoon dat soort kleine dingetjes.
Oh, en ook wel omdat het gewoon mooi is, daar in de gang. En praktisch.
Blaadjes
Zo langzamerhand ben ik het “nieuwe” huis naar mijn hand aan het zetten. Alles is ongeveer voor 90% af, en ik ben eigenlijk aan het wachten op die 100%. Maar de gordijnen hangen er bijvoorbeeld al, en ik ben aan het denken over de kadertjes links en rechts.
Wat ik intussen ook gedaan heb, is een muursticker opgehangen op de effen witte schuifwand van mijn wasplaats. Ik vind het geslaagd, maar ik heb de indruk dat Bart er niet zo gelukkig mee is. Ach ja, hij doet dan ook de was niet ^^
Lamp
In de paasvakantie waren we de reeds gekochte lamp – een gewone lampenkap, eigenlijk – gaan inwisselen voor een nieuwe, bijzonder coole Ikea PS 2014, ofte een Death Star, zoals hij blijkbaar ook genoemd wordt. Ik ken er zelfs die van plan zijn hem volledig te schilderen zoals de echte Death Star. Ik was ook meteen verkocht toen ik hem zag, en heb er eentje voor Wolf met turkooizen binnenkant, en voor Kobe met oranje. Die van hem wil nog niet branden, die van Wolf wel, en het ziet er echt de max uit.
Dit is de lamp in gesloten toestand:
en dit is als ze openstaat:
Geef toe, veel cooler dan dat wordt het toch niet voor een jongenskamer?
Gordijnen
Vorige week zaterdag ben ik met Wolf en Merel niet alleen om dat loopfietsje gereden, maar ook meteen in Ledeberg stof gaan halen. Ha ja, de jongens hadden nog geen gordijnen. Niet dat ze die strikt genomen nodig hebben, want ze hebben rolluiken, maar het geeft toch meteen een stuk meer aankleding en sfeer, om niet te spreken van het kleuraccent.
Tot mijn grote verbazing hadden ze de perfecte kleuren in een mooie stevige garbardinestof, voor zes euro per meter. Voor Wolf volstond 5 meter, voor Kobe heb ik er zes mee (maar ik moet het eigenlijk nog nameten, desnoods haal ik er nog wat bij). Ik heb me gehaast om die van Wolf af te hebben voor zijn feestje – niet dat die jongens gingen wakker liggen van gordijnen, maar kom – en dat is me nog gelukt ook. Ik vind ze bijzonder mooi, en ze zijn nog behoorlijk verduisterend ook. En dat voor dertig euro (plus gordijnlint en haakjes, maar daar heb ik geen idee van wat me dat destijds heeft gekost, ik had er nog liggen). Oordeel zelf maar.
Die van Kobe zijn voor later, daar moet ik trouwens nog rails voor installeren.
Maar hier beneden, hier zijn er intussen ook nieuwe. Niet allemaal: de ‘oude’ gordijnen zijn ook nog maar een paar jaar oud, en die heb ik destijds laten maken, in licht taupe wilde zijde. Maar aangezien er nu extra ramen zijn, had ik ook extra gordijnen nodig. Bart wilde graag rode, en ik zag dat eigenlijk ook wel zitten. Alleen is het een behoorlijke lengte, en moest ik het eens opmeten en dergelijke.
Tot ik in de paasvakantie met de kinderen in de Ikea liep, en er voor 40 euro een prachtig paar dieprode gordijnen zag. Weliswaar voor een lang smal venster, maar bon, daar viel nu wel een mouw aan te passen. Ik stikte beide panden aan elkaar, hing er haakjes in, en jawel: perfect! Want gordijnlint zat er al aan, en alle randen waren netjes afgewerkt. Ik moest ze enkel nog inleggen, dat wel. Eerder deze week ben ik dan tijdens de rugbytraining met Merel nog eventjes naar de Ikea gereden voor een tweede paar, en intussen hangt ook dat al op.
Voor 80 euro (+ de haakjes) heb ik nu dus hele mooie gordijnen, met nauwelijks werk aan. In een andere winkel heb je er nog niet eens de stof voor…
Enfin, ik ben een gelukkig mens. Nu nog gordijnrails aan het nieuwe zijvenster hangen, en dan kunnen de overblijvende taupe gordijnen daar. Gelukkig is daar verder geen werk meer aan ^^
Van Zelfbouwmarkten en Ikea’s en dergelijke oorden
Na een rustige voormiddag, een beetje een vergeten en dus snel in elkaar geflanst middagmaal stuurde ik Kobe naar een vriendje wat verderop in de straat om te gaan spelen, laadde ik de twee anderen in de auto – Wolfs speeldate was ziek gevallen, het ventje – en reed ik fluks naar Ninove, alwaar ik in de Zelfbouwmarkt op zoek ging naar allerhande spullen voor de nieuwe badkamer van de jongens. We namen een huisnummer mee, twee handdoekstangen, een zeepbakje, twee tandenpoetsbekers, twee kapstokken, en de gewonnen Hue lampen. Ik had zelfs nog over van mijn gewonnen 250 euro! Dat zal dus voor de volgende keer zijn ^^
Omdat we er eigenlijk nog redelijk vroeg buiten waren, en we toch voorbij de Ikea moesten passeren, wipten we daar ‘snel’ even binnen om nog wat extra planken voor de schoenenkast op te halen. De kinderen waren zó flink geweest dat ze nog een vieruurtje kregen: pannenkoeken voor Merel, een ijsje voor Wolf, en een half stukje taart voor mezelf. De rest was voor Wolf dus.
En toen was het weer eens duidelijk dat ‘snel’ een loos begrip is in de Ikea. We hebben inderdaad planken meegebracht, da’s waar. Maar meteen ook een badkamervuilbakje, een lamp voor Wolf, een extra knuffel, een extra handvat voor in de keuken, twee badkamermatjes, en ik ben wellicht ook nog een hoop dingen vergeten.
Reken daarbij een wachttijd aan de klantendienst van een kwartier voor een vijs die ze niet hadden, en u weet ook wel dat we niet om vijf uur thuis waren. Gelukkig vond de mama van het vriendje waar Kobe gaan spelen was, dat niet erg, en vond hij tien over zes nog steeds veel te vroeg om naar huis te gaan.
Tsja.
Maar er zit schot in die badkamer, echt wel!