Middagje geocachen in Wetteren

Het was de hoogste tijd om nog eens écht te gaan cachen, vond ik, en de rug deed het redelijk: ik reed dus richting Wetteren via Laarne, en pikte en passant de nodige caches op. Daar zaten enkele hele leuke tussen, zoals eentje met een heuse touwconstructie waarbij je de cache naar beneden moest halen.

In Wetteren zelf deed ik eerst een labcache rond het station, parkeerde me daarna op de Markt, liep daar in de buurt ook twee labcaches, en genoot van eerst een frangipane-ijsje, en daarna een latte macchiato op een terrasje in de zon, met mijn boek erbij. Zalig!

Aansluitend reed ik nog ietsje verder, richting het toch wel mooie kerkhof, voor een paar haltes van nog een labcache, een virtual cache en vlakbij ook nog twee leuke caches van Operation Monkeys. Johan was jammer genoeg niet thuis, want daar heb ik al een paar keer een fijn contact mee gehad. Goed gelachen ook met een cache aan zijn appartementsblok: daar hangt, midden in een drukke straat met rijhuizen, een potje aan een hondenleiband, zo eentje die vanzelf oprolt. Toen ik mijn hengel uithaalde, merkte een passant lachend op: “Ah, gade vissen dan?” Toen ik hem wees op de te halen buit, moest hij pas echt lachen. Ik werd dan ook meermaals vreemd bekeken, maar daar was totaal geen ontsnappen aan.

Tegen half zeven stond ik weer thuis, met 15 labcaches en 10 gewone caches op de teller, en vooral met een uitstekend humeur. Zalig, dit prachtige weer in de krokusvakantie!

Al bij al een druk dagje

Gisterenavond was ik nog om half twaalf Wolf gaan ophalen aan The Loop: hij was maandag met Orion – de auto van UGent Racing – naar Parijs vertrokken om daar de stand op te bouwen op de grootste composites beurs waar zij dus een plekje hadden veroverd, maar was gisterennamiddag al met de TGV teruggekomen omdat zijn afdeling, Autonomous, een workshop had bij Polysense. Die mannen waren overigens onder de indruk dat hij speciaal daarvoor vroeger was teruggekomen, maar hij is nu eenmaal Chief Autonomous en vond dat hij moeilijk zijn team in de steek kon laten. Ik geef hem geen ongelijk.

Het zorgde er wel voor dat hij deze morgen geen vervoer had richting zijn kot, want zijn fiets stond daar nog. Taxi mama to the rescue, alweer: tegen half tien werd hij netjes afgedropt en reed ik verder naar Filiaert om er de extra sleutels van het appartement op te halen. En nu dat ik daar toch was, vond ik dat ik een koffietje in de Labath wel verdiend had, dat was mega lang geleden.

Onderweg naar huis sloeg ik even af richting Prinsenhof om er een cache te pakken.

Met nog een tussenstop in de Zeeman in de Wondelgemstraat was het al bij al elf uur tegen dat ik thuis was.

In de namiddag had ik kiné tot half drie, waarna ik richting Sleidinge reed voor alweer een cache en vooral ook de Kringwinkel aldaar: eens kijken naar een schoenrekje en nachtkastjes en zo, maar niet echt iets degelijks gevonden. Wat ik dan wél vond, was een stijltang voor Merel, het eerste boek van Bridget Jones – twee en drie hadden we al -, twee theelichtpotjes in felrood en voor amper twee euro een ring van de reeks die ik altijd in de M.A.R.T.H.A. koop. Kleine dingetjes maar wel leuk dus.

Vandaar reed ik verder naar Waarschoot voor een reeks van vijf labcaches en een bonus, en meteen ook naar de Action: Merel had waterverf gevraagd, en wie ben ik dan om haar kunstzinnige neiging te fnuiken? Ik vond er een knap setje, kocht ook wat borstels voor erbij, een nieuwe toiletborstel voor boven, en reed verder naar de Kringwinkel langs de Grote Baan. Ik was eigenlijk een beetje vergeten dat ze daar enkel kleren en zo hadden, maar dat vond ik absoluut niet erg, want ik vond er zowaar een prachtige grote handtas – groot genoeg om als boekentas voor mij te dienen – in echt leer, zachtrood en gewoon in perfecte staat. 15 euro, ne mens vraagt zich af waarom mensen dat weg doen…

Tegen dan was mijn pijp uit en ging het huiswaarts, want ik moest nog gaan eten met Gwen ’s avonds, en daar wilde ik wat energie (en vooral rug) voor sparen. Drukke dag dus, maar wel leuk, en van een verregaande banaliteit.

Dagje Brussel en vooral de Bozar

Toen ik las dat er in de Bozar een tentoonstelling kwam van Berlinde De Bruycker, vroeg ik meteen aan Bart om een dagje in de krokusvakantie uit te blokken voor me. Wat de lieverd ook prompt deed. Hij reserveerde zelfs tickets.

Kwart voor elf zaten we in de auto – de trein is even duur, en of we nu parking hier of parking ginder betalen, blijft gelijk, en het is gewoon veel makkelijker en comfortabeler voor de rug – en een uurtje later liepen we in de zon. We gingen iets eten in de Brussels Grill waar ik al eerder was met Gwen, en waarvan ik wist dat er een gezellig vuur brandde in het midden van de gelagzaal. Bart nam een steak, ik had genoeg met acht gefrituurde scampi met wat sla erbij. Serieus, die dingen lagen zelfs nog op mijn maag… En nee, geen behoefte om het bijhorende broodje op te eten.

Nog wat later liepen we als volleerde toeristen over de Grote Markt, waar ik dankzij de labcaches enkele Latijnse spreuken en zelfs een lupa opmerkte. Nooit eerder gezien!

Nu we er toch waren en er nog wat tijd over was, liepen we het Broodhuys binnen, het imposante gebouw tegenover het stadhuis. Met onze Museumpassen hoefden we toch niet te betalen.

We liepen verder onder de stralende zon, doorheen de Koninginne- en Koningsgalerij,

om uit te komen aan de Bozar en daar eerst nog een koffietje op een terrasje te drinken. Ik had geen goeie rugdag en wilde echt eerst even zitten.

En toen was er dus Berlinde. In 2015 hadden we de tentoonstelling in het S.M.A.K. meermaals bezocht, een keertje zelfs in het bijzijn van de kunstenares, en ik was daar behoorlijk van onder de indruk.

Heel groot is deze tentoonstelling niet. Haar paard hing er, net zoals enkele andere bekende werken. Ik zag een pracht van een veulen op een groot stuk marmer, en ik keek ademloos naar de Archangelo. Er waren enkele bomen en ook enkele nieuwere stukken waarin ze roestig metaal verwerkt.

En toen was het op. De rug deed gemeen pijn, ik kon niet meer. Slenteren, zoals je standaard doet in een museum, is dodelijk, ondanks het stoeltje dat ik mee had. Zelfs als ik had gewild, dan kon ik toch niet meer geocachen…

Bon, kwart na drie zaten we in de auto, kwart na vier lag ik plat in de zetel te bekomen.

Ne mens moet er wat voor over hebben, maar ik heb ervan genoten.

Wandelingetje

Na een rustige ochtend – die cursussen schrijven zichzelf niet – reden Merel en ik richting opa in het ziekenhuis, want het was al een behoorlijke tijd geleden dat ze hem nog gezien had.

En omdat we toch in de buurt waren, vroeg ik haar of het oké was dat we eerst een kort wandelingetje gingen maken om een verdwenen cache te vervangen, op het wandel- en fietspad langs de Leie, onder de Drongensesteenweg door. Ze ging akkoord.

En dus liepen mijn dochter en ik in de zalige lentezon langs de Leie, nam ik enkele foto’s, wandelden we zelfs nog een eindje verder in de andere richting tot aan het steigertje in park Halfweg, en genoten volop.

En ons pa? Die stelt het prima en was blij Merel nog eens te zien. Maar het wordt echt tijd dat hij weg is uit het ziekenhuis, dat hij weer een eigen leven krijgt. Ik ga hem in elk geval zondag halen om hier te komen eten. Kwestie van weer een normaal ritme op te bouwen.

Af en toe een cache

In het najaar was er hier net over de brug in Evergem/Belsele een reeks caches uitgekomen, een fijn rondje blijkbaar. Nu, op geocaching.com kan je een hele reeks statistieken bijhouden, onder andere op  welke dagen van het jaar je de meeste caches haalt. Bij mij is dat duidelijk in augustus, kwestie van warm en vakantie en al.

Eind december, toen de rug absoluut nog niet oké was, had ik daar een heel klein stukje van gedaan om de 22ste december ook groen te kleuren in de cachekalender. Sindsdien probeer ik op de nog blanco vakjes daar even te passeren en een cache mee te pikken.

Zo kwam ik vandaag, na de kine, hier in Belzele in een klein fijn bosje uit en genoot ik van een wandelingetje van ocharme tien minuten, maar meteen dus wel met een cache.

Enfin, het zal me niet op elke blanco dag lukken, maar ik ga toch proberen de kalender stilaan op te vullen.

Miniwandeltocht met geocache

Normaal gezien gaan we op Oudejaarsavond met zijn allen wandelen, zeker als het sneeuwt. Dat zijn al zeer fijne wandelingen geweest. Vorig jaar was het op nieuwjaarsdag, Wolf wilde wel wat tijd vrijmaken. Het jaar daarvoor was ik nog maar net geopereerd en was een wandeling dus geen goed idee.

Dit jaar waren de jongens allebei stevig aan het studeren en zat ook met mijn rug een lange wandeling er niet in. Maar ik had wel nog een geocache nodig, want gisteren stond mijn teller op 365 voor 2024 en zei het ding me ‘1 cache per dag’, vandaag was blijkbaar het systeem zijn euro gevallen dat er toch 366 dagen waren in 2024 en was dat teruggevallen naar 0.997 enz. En daar kan mijn OCD nu echt eens niet tegen. Dan maar een dagje gezeurd en vandaag eentje gelogd op gisteren, toch?

Bij Bart op kantoor moesten er nog enkele zware zetels naar boven gesjouwd worden en dus koppelden we het nuttige aan het aangename: we reden naar de Foreestelaan, de jongens zetten de zetels op hun nieuwe plaats en we deden een kort ommetje rond de blok. En het was verdikke koud! Maar er ligt daar dus sinds kort een cache op de oude graafmachine die er als monument staat, en daar zijn de jongens dus maar opgeklommen om de cache te pakken.

Het ommetje zelf was amper een goeie vijf minuten, maar in combinatie met het zetelgezeul en de cache was dat voldoende als gezinsactiviteit, want  er moest dringend verder gestudeerd worden.

Maar dat jaar? Dat was wel goed ingezet, ja.

Eeklo: grijs, kil maar fijne caches

Gisteren had ik Wolf met de auto afgezet bij Arwen: ik wilde hem liever niet zelf de auto laten nemen omdat ik die dan zelf kwijt was, en in dit weer is fietsen niet zo aangenaam. Nu, we hadden afgesproken dat ik hem vandaag in de loop van de late namiddag zou komen oppikken. Ik ging dan eerst naar Eeklo gaan om daar nog de laatste tien caches te zoeken en te vinden, zodat ik mooi op een rond getal van 365 caches zou eindigen.

De dag was koud, kil, grijs en vochtig, de rug liet zich lichtjes voelen en ik lag warm en gezellig in mijn zetel. En die caches, ach… Maar ik moest toch Wolf nog gaan halen, dus schopte ik mezelf in gang en reed rond half drie naar Eeklo om daar labcaches te doen en eens te kijken voor een nieuwe winterjas voor ons pa.

Ik ben aan het rondlopen in dat kille weer – en ja, de labcaches waren fijn, daar niet van, fijne kleine straatjes en parkjes ontdekt in Eeklo waarvan ik het bestaan niet kende – wanneer Wolf me laat weten dat Jarno hem morgenvroeg wel naar huis ging brengen. Zucht.

Soit, ik heb de caches nog afgewerkt, ben nog de C&A binnengelopen en heb er een warme zwarte jas gekocht in de solden, heb uiteindelijk zelfs nog een nieuwe kerstkrans voor aan onze voordeur opgepikt en dat was dat.

Spijt van? Nee, ik heb mijn mooie ronde cachegetal en daar geniet ik mateloos van. Maar was ik anders in mijn zetel gebleven? Zeker weten.

Kinders…