Koppig zijn doet geen zeer.
Nog een chance.
Morgen is het Kobes communie, en dus was ik deze middag tafels naar beneden aan het halen, in elkaar aan ’t zetten, en schikken. En merkte ik, dat ik eigenlijk totaal niet nagedacht had over een tafelkleed. Op onze vierkante tafel past perfect een rood tafelkleed, maar ik heb die niet voor de andere tafels, en dat gingen dus grijze moeten worden, of witte. En om eerlijk te zijn: het had totaal geen zicht. Meh.
Toen dus tegen vijf uur – Bart was al thuis van drieën om te helpen – al de rest klaar was, kon ik het niet laten: ik sprong op de moto en reed naar de stoffenwinkel in de Sleepstraat. En jawel, ze hadden prachtige witte stof van dubbele lengte. Mijn tafelconstructie was iets meer dan twee meter in ’t vierkant, dus drie meter stof zou ideaal zijn. Content als een katjen reed ik terug naar huis, en merkte ik twee dingen op. Eén: de vouw in het midden van de stof, waar ze op de grond had gestaan, was behoorlijk vuil, en twee: een halve meter overschot aan alle kanten was er serieus over, dus ik zou beter een stevige boord inleggen.
Bon, de stof vloog in de wasmachine en droogkast, en ik haalde de naaimachine boven. Een boord van 30 cm rondomrond, dat ging me 20 cm overhang opleveren, en dat was ideaal. Ik begon ijverig na te meten, in te spelden, af te boorden en te stikken. En dat duurde eigenlijk alweer allemaal veel langer dan gepland, maar bon. Om elf uur kondigde ik trots aan dat het klaar was, en dat het in orde ging zijn!
Tot ik het tafelkleed op de tafel legde. Teleurstelling en ontgoocheling was mijn deel! Die stof was blijkbaar behoorlijk wat gekrompen in de lengte, in die mate zelfs, dat ik amper een paar centimeter op overschot had! Man man man…
Maar ik zag het echt niet zitten om de naden nog los te maken en te herbeginnen. Dan maar zo… Het was nog altijd beter dan het oorspronkelijke grijze en rode. En voor een volgende zitting leg ik het dan wel uit.
Zucht.
Zal me leren om niet nog eens na te meten!
Enfin, mijn bloemstukje was tenminste toch gelukt. En met een deftige tafelschikking zag het er toch nog redelijk uit.
365 – 28 mei 2014 – afslabord
Juist ja.
Kijk, ik kom vandaag thuis van een lastige dag op school – die laatste weken voor de examens, da’s extra druk – en heb nog een half uurtje voor mezelf, voor ik de kinderen moet ophalen. Het is muisstil in huis, ik schuif het venster open, zet de computer aan, en loop naar de keuken, diep in gedachten verzonken. Diezelfde examens, weetuwel, en wat ik nog allemaal van leerstof wil zien. Op automatische piloot steek ik de ontbijtborden in de afwasmachine en zet ik de koffiemachine aan. Ik haal een tas uit de kast en de melk uit de ijskast, schenk een grote tas melk in om een latte te maken, en, nog steeds in gedachten verzonken, zet ik de melk in de microgolf, en duw op de knop.
En nét op dat exact zelfde moment trekt de overbuur zijn slijpschijf op gang.
Exact.
Ik zat zowat Ãn mijn afwasmachine van ’t verschieten.
Serieus, maat. Wie doet er nu zoiets?
365 – 27 mei 2014 – snoepgoed
En toen kwam ik thuis van school, en stond er een hoop snoep voor de communicant en zijn broer en zus, vanwege onze kuisvrouw. Ze is de max, ons Chantal!
Vestiairekast
Vrijdag zijn ze hier vol goeie moed een vestiairekast komen installeren. Ha ja, dat ging maar een paar uurtjes duren. Ge ziet vaneigens dat dat niet klaar was dus.
Vandaag zijn ze dus verder komen doen, en ik moet wel toegeven: het ziet er goed uit. De buizen van de verwarming en het water, de collectoren en ook de regenwaterpomp zitten netjes weggewerkt, achter een wand die er probleemloos uit kan. De kast zelf geeft veel ruimte, en dus ook een hangrek voor de jassen van gasten en zo.
Eigenlijk vind ik het vooral proper, zo. En we zijn met andere woorden zo goed als rond met die verbouwing. Oef.
365 – 26 mei 2014 – roze, iemand?
Tuin op de weg naar school…
Fietsen!
Omdat Kobe nog steeds niet kon fietsen, was ik eind april een loopfietsje gaan halen: zo’n fietsje met een zadel maar zonder pedalen. Kobe kreeg de opdracht om te oefenen op dat ding tot hij serieus snelheid kon halen en lange einden kon doorrijden zonder met zijn voeten aan de grond te komen. Want de beweging van gewoon fietsen kent hij wel, maar hij had teveel schrik om te vallen, en vond dus zijn evenwicht niet.
Gisteren gebood ik Bart om te oefenen met Kobe op de gewone fiets, want dat loopfietsje had hij nu wel onder de knie. Na tien minuten kwamen ze terug binnen, met de droge boodschap: “Kobe kan fietsen.” Ik heb Kobe vastgegrabbeld en heb met hem een rondedansje uitgevoerd!
Maar vandaag was dat dus een ander paar mouwen. Want het is niet omdat hij de beweging van het fietsen kan, dat hij ook echt kan fietsen. En dan bedoel ik: netjes rechtdoor rijden, zich niet laten afleiden door een hond of een auto, stoppen op het einde van de straat, afslaan, rechts houden… Ik ben vandaag met hem gaan fietsen hier in de wijk. Het was heerlijk rustig: een verkiezingszondag rond een uur of zes ’s avonds, da’s blijkbaar ideaal. Maar geloof me: het heeft me een paar jaar van mijn leven gekost, en was mijn haar niet geverfd, dan was het nu toch wel stevig grijs.
Want Kobe en focussen, dat is het duidelijk niet. “Oh mama, mooie bloemen!” en prompt zat hij de haag van die bloemen binnen. Zucht.
Ik denk dat er nog menig zondag zal gefietst worden, zo rond een uur of zes, vooraleer hij klaar is om naar school te fietsen met mij. En dat ik best nog een voorraadje haarverf insla.
365 – 25 mei 2014 – stemfie, enfin, niet echt
Nachtkronieken
Ik ben al twintig jaar een larper, maar waar ik al die tijd nog nooit aan meegedaan had, was de Camarilla, ofte Vampire The Masquerade. Voor wie ooit de tv-reeks “Kindred: the Embraced” heeft gezien: dat is gebaseerd op dit spel. Ik kende de wereld en de basis wel al, door al tabletop Vampire te spelen, maar het live spel, dat nochtans al lang bestaat, was me onbekend.
Op Omen had een van de andere spelers me aangesproken, en gevraagd of ik het niet zag zitten om eens te figureren om de Antwerpse Nachtkronieken: ze hebben er regelmatig extra mensen nodig, en het is één zaterdag per maand. Ik zei niet nee, omdat ik eigenlijk wel nieuwsgierig was.
En dus ben ik rond een uur of zeven naar Antwerpen Linkeroever gereden, als zuster Hermine, en heb me eigenlijk wel goed geamuseerd. Zo’n avondje lijkt in quasi niks op een gewone larp: er wordt niet gevochten, en het is vooral een gigantisch politiek spelletje, maar er zat wel degelijk spanning in. En massa’ s intrige, zelfs voor een doodgewone non. Allez ja, vampiernon.
Ideaal als ontspanning, en helemaal weg van de gewone realiteit. Knap!