Even uitwaaien
Ik heb deze morgen nog een pak herhalingstoetsen binnengekregen, en ik lig nog met een hoop onderzoekscompetenties die nog moeten nagelezen worden. Veel werk dus, en de deadline ligt morgenavond. Ik weet dus nog wat gedaan deze namiddag en morgen.
Maar ik had geen zin om te koken deze middag, en gooide dus op twitter en FB of iemand zin had om ergens iets kleins te gaan eten. Er kwam reactie: een kennis – die ik eigenlijk toch beter kende dan ik dacht, eigenlijk – woont niet ver van Mariakerke, en zag het heel goed zitten om samen iets te eten. En dus zaten we tegen half een buiten op het terras gezellig te kletsen. Over zijn stukgelopen relatie, over Bart en hoe wij alles geregeld kregen, over verbouwingen, kinderen, scholen, FACTS, enfin, stof genoeg om over te praten. Voor we het wisten was het half twee, en een koffietje later twee uur, en dus dringend tijd om opnieuw te gaan werken, zowel voor hem als voor mij.
Maar ik had een bijzonder aangename middag gehad, even weg van alles, met genoeg positieve vibes om aan die verbeteringen te beginnen.
Voor herhaling vatbaar, zoveel is zeker.
365 – 23 mei 2014 – carmentalia
Geloof het of niet, maar deze cake is pedagogisch verantwoord, en zelfs in het kader van onderzoekscompetenties. De leerlinge in kwestie had het namelijk over de Carmentalia, een vruchtbaarheidsfeest waar dit soort gebak werd gegeten. Echt waar.
Nee.
Vandaag even niet, nee dank u.
Ik heb nog massa’s toetsen te verbeteren, ik ben in een pesthumeur, mijn moto werkt niet, volgende week is er de communie en er moet nog stapels gedaan worden, en de verbouwingen zijn nog stééds niet af.
Dus nee.
Nu. Even. Niet.
Niet.
365 – 22 april 2014 – phalaenopsis
Onderzoekscompetenties
Het is weer de tijd van de onderzoekscompetenties. 23 stuks heb ik te beoordelen. De meesten daarvan zijn klassieke werkstukjes op papier, maar eentje was een filmpje, over hoe je een bepaald Romeins nagerecht maakt.
Er zaten weer pareltjes van onderwerpen tussen:
– het medicinale gebruik van water bij de Romeinen
– wat zit er in de apothekerskast van de Romein, en kan je dat namaken?
– de Carmentalia (zelf nog nooit van gehoord, blijken vruchtbaarheidsfeesten te zijn)
– een absurdistisch toneelstuk, met een hoop bekende Romeinen als personages
– een Latijnse tekst over een trippende kever, met een machtig fijn filmpje bij
– hoe staan de Romeinen tegenover hun eigen religie?
– Tijdmeting en afstandsmeting bij de Romeinen.
Enfin, ik ga ze niet allemaal opnoemen, maar er waren echt goeie dingen bij. Ik ben ook vooral veel aan het bijleren, om eerlijk te zijn. En vooral dat laatste is wat ik er zo leuk aan vind.
365 – 21 mei 2014 – schutkleur
Skeeleren
Gisteren ben ik voor het eerst sinds vorige zomer weer eens gaan skeeleren. Houterig en beverig, en met stramme spieren, vooral dat. Maar het was een zalige avond, ook al was het kwart over negen voor ik kon vertrekken.
Veel heb ik ook niet gedaan: 3,5 km. Maar het begon te schemeren, ik was moe, en ik wilde het niet riskeren om vandaag gans stijf te zijn.
Maar enfin, het is toch alweer een begin, en beter dan niks. Nu moet ik eigenlijk nog eens andere, ontspannen parcours in de buurt zien te vinden, en eigenlijk vooral eens iemand vinden die me wil leren stoppen. Want ik kan dan wel snelheid halen, ik kan gewoon niet stoppen zonder me te laten uitbollen of mezelf in een haag te gooien.
Iemand, zo toevallig?
365 – 20 mei 2014 – rood
Pissed
Zijt anders ne keer megacontent met uw moto…
In dit weer is het zalig om te rijden, en het ganse weekend was hij blijven stilstaan, omdat ik niet echt ergens naartoe moest, toch niet zonder de kinderen. Maar vandaag zag ik het helemaal zitten om te rijden. Ik begin pas in de namiddag les te geven, en ik hoef me niet te haasten om de kinderen op te halen, want die zitten sowieso in de opvang op maandag. Ik dus een jeans aan, laarzen, mijn dikke Goretexvest, handschoenen, helm en zonnebril, en al mijn spullen in een rugzakje. Met een grote grijns ging ik op de moto zitten, en… niks. Zelfs geen verklikkerlichtje, niks, nada, nihil, noppes, tipota.
Het lag duidelijk niet aan mijn batterij, want ik was vrijdag nog fluks naar huis gereden, en dan zou ik nu op zijn minst nog de lichtjes moeten gehad hebben, en de startmotor. Ik koppelde ze om zeker te zijn toch even aan de lader, maar nee, de batterij was wel degelijk vol. Zucht. Ergens dus een slecht contact of zo.
Met een rothumeur ben ik naar binnen gelopen, heb mijn motospullen daar gegooid, heb een ander vestje gegrabbeld, en heb me verdorie nog moeten haasten om op tijd op school te zijn. In een snikhete auto.
Blah.
Serieus.
Blah.