Jef Neve op Jazz Ronse

Bart kreeg via via een uitnodiging voor een VIP aperitiefconcertje van Jef Neve in Ronse. Uiteraard zeiden we niet nee.

Zodus zaten we vandaag om elf uur op de hoogste verdieping van een gebouw in de straat van Nelly haar appartement, om daar toch wel redelijk van mijn sokken geblazen te worden door Jef Neve.

Ik wist natuurlijk wel dat die man kon spelen, er is een reden waarom hij zo bekend en geliefd is, en ik kende bijvoorbeeld zijn versie van Synrise van Goose wel, maar zijn passie is ongeëvenaard. Zoals die man van zijn piano houdt, zoals die man van zijn muziek houdt, zoals die man emotie kan leggen in zijn verhaal… Want dat is wat hij doet: hij schetst kort het verhaal van zijn compositie en vertelt dan datzelfde verhaal met zijn muziek.

We bleven heel eventjes op de receptie en gingen toen naast het Centrum van de Ronde van Vlaanderen in Oudenaarde iets eten op een terras. Ja, zalig weer vandaag!

Tegen drie uur waren weer thuis, een fijne ervaring rijker.

Wandelingetje door Gent

Gisteren gingen Bart en ik dus met Gwen en Erik naar het toneel, maar Gwen zat tot 19.15 uur in de Blandijn voor iets van jurering. Goh, dacht ik, ideaal om snelsnel samen iets te eten en dan naar het NTG te gaan.

Ik pikte haar op met de auto aan de Blandijn, om dan ocharme een paar straten verder, aan de hoek van de Sint-Pietersnieuwstraat en de Lammerstraat een durum mee te pikken. Mijn auto stond netjes geparkeerd aan de Vooruit, het was schoon weer en het regende eens niet, en dus gingen we te voet richting Sint-Baafsplein, doorheen de Sint-Baafssteeg – dat kleine overdekte stukje arcade en dan binnenplein – om dan netjes op tijd aan te komen. Erik was met de auto, Bart had zich de fiets geriskeerd. Dik in orde, leuk om elkaar ook op die  manier nog even te zien.

Maar we waren moe, bleven dus niet hangen, en Gwen keerde uiteraard met Erik terug, terwijl ik op het gemakje terug richting Vooruit wandelde, genoot van het avondlicht en en passant er toch weer in slaagde een ijsje te vinden in de Walpoortstraat. Tsja…

“De Perzen. Triomf van empathie” in het NTG, door Chokri Ben Chikha / NTGent & Action Zoo Humain

Poeh. Dit kwam even binnen, jawel.

In het Oud-Griekse toneelstuk “De Perzen” van Aeschylos kruipt de auteur in de huid van de Perzische verliezer en probeert hij zich voor te stellen hoe het voor de Perzische koning en diens entourage moet geweest zijn.

In dit stuk is er in een nabije, maar zeer pessimistische toekomst – Rusland heeft een groot deel van Oost-Europa geannexeerd, Palestina is zo goed als onbewoonbaar door kernwapens, USA heeft zich van het wereldtoneel teruggetrokken en de Europese Unie is uit elkaar gevallen – een groep jonge acteurs die onder leiding van Chokri Ben Chikha een stuk in elkaar heeft gebokst op basis van het toneelstuk van Aeschylos. In de bijzonder rechtse samenleving is de regisseur intussen opgepakt en vervangen door iemand die wél de Vlaamse identiteit wil behouden. De acteurs brengen een visie op de huidige oorlog in Ghaza vanuit Palestijns oogpunt, ook al is een van de spelers zelf een Israëlische. Alleen is dat blijkbaar niet oké volgens de vervangende regisseur: zij wil hetzelfde stuk maar dan met empathie voor Netanyahu en co. Ze vraagt ook de verschillende spelers – een Palestijn, een Israëlische, een Duitse, een Vlaamse, een Marokkaan – naar hun mening over zowel die oorlog als hun maatschappij – en daarin komen toch wel zeer duidelijke standpunten naar voor. Het doet je vooral nadenken over de reële toekomstdreigingen en de verdere verrechtsing van de samenleving, maar dan in een knappe regie, beeldvoering én dans, doorspekt met videobeelden uit Ghaza.

Ben Chikha weet wat hij doet en hoe hij het moet brengen, zoveel is duidelijk. Poeh.

 

Zonnebloemkoekjes

Een tijdje geleden stond er in de Standaard een recept voor zonnebloempitkoekjes, een variant op de ongelofelijk verslavende margrietkoekjes uit de Colruyt.

Ik dacht: daar heb ik zin in, het is voor de verandering kutweer, en ik had inderdaad ook al zonnebloempitjes gekocht, en die dingen zijn op zich ook al verslavend lekker.

Bon, ik had dus wel van die pitjes, maar blijkbaar moest ik daar vooral bloem van maken. Ik had eigenlijk geen zin om in de weer te gaan met een mortel en vijzel, maar toen viel mijn frank: ik heb nog steeds de koffiemolen van mijn grootmoeder staan! En jawel, wat werkt voor koffiebonen, werkt blijkbaar ook zeer vlot voor zonnebloempitten: ik had in geen tijd een mooi fijn meel om mee te bakken.

En het resultaat? Hele fijne margrietjes met en zonder pitjes, al even erg als de gekochte variant.

Mutsje nummer vier

Morgen is het Marleens verjaardag, en ze had al eens laten vallen dat ze een lichtere muts wilde voor de zomerdagen zoals die tegenwoordig zijn. Ha, dacht ik, dan maak ik er toch eentje voor haar verjaardag?

Haar favoriete kleuren zijn zowat geel en groen, ze houdt van bloemen, en voilà: een muts voor Marleen, met een Suzanne-met-de-mooie-ogen.

Nu maar hopen dat ze ze mooi vindt, maar ik vermoed van wel, ja.