Haarbanden voor Merel

Merel vroeg me onlangs: “Zeg mama, zou jij voor mij een haarband willen maken? Ik heb een voorbeeldje voor u.”

De werkbeschrijving was bijzonder summier en leek me ook niet logisch, en dus haakte ik mijn eigen versie. Merel wilde een witte met blauwe sterren, en die kreeg ze ook. Die zit ongelofelijk comfortabel, zei ze, gewoon zacht en breed.

En toen wilde ze er ook nog eentje in het zwart, en die kreeg ze meteen ook. Met roze sterretjes, dan.

Mij staan ze alvast niet, maar voor haar zijn ze perfect. En amper een uurtje werk per stuk.

Cuines 33

“Goh”, zei Bart, “ik heb iets voor ons gereserveerd op het einde van mei, om samen te gaan eten; het staat in uw agenda”.

Ik wist dus hoegenaamd niet wat ik moest verwachten: ik wist dat het in Knokke was en dus redelijk chic, maar niet overdreven. Dacht ik. Want toen we binnenkwamen in Cuines 33, bleek het een sterrenrestaurant te zijn met amper 16 couverts. We werden ontvangen in een soort gezellig salon, en twee van die Franstalige kakdames besloten dat het toch niks voor hen was en bolden het meteen weer af. Daar ging de opbrengst van de avond voor het restaurant, want met 16 couverts komt dat wel aan, ja. Misschien dat ze ook beter een voorschot beginnen vragen?

Enfin, we kregen een aperitief en een reeks hapjes en hadden blijkbaar geen keuze in het menu, wat overigens helemaal niet erg was. Bart had opgegeven dat komkommer een probleem was, maar er stond in de mail dat ze geen rekening hielden met allergieën, tenzij die levensbedreigend waren. Dat is het nu ook weer niet, ik word alleen kotsmisselijk – letterlijk te nemen – als ik ook maar één stukje binnenkrijg. Eén van de hapjes wees ik dus vriendelijk doch beslist af, maar daar nam de chef geen genoegen mee: hij bracht me prompt een ander zonder komkommer. Hij had gedacht dat een beetje komkommer geen kwaad kon, en het is ook niet alsof ik ervan dood ga, ik kan gewoon niet verder eten. Tsja… Maar overslaan was geen optie, daar kon zijn trots als chef niet tegen. En ja, na een paar hapjes begonnen we dat te begrijpen: er was niks bij waarvan we dachten: “Goh, niet slecht…” Alles was meteen op een bijzonder hoog niveau, niet alleen qua presentatie, maar vooral ook qua uitwerking, smakencombinaties, verfijning…

Daarna werden we via een sluisje – waar we in een nis nog een extra hapje kregen – naar het eigenlijke restaurant gebracht. Je zit er met 16 man rond een grote toog waar de koude gerechten worden samengesteld en je dus een schitterend zicht hebt. Bijzonder aangenaam zitten.

Tussendoor werden we even meegenomen naar de keuken om daar te zien hoe alles in zijn werk ging. De chef is trouwens een bijzonder gedreven, aimabele man die, doordat er maar 16 gasten zijn, ook de tijd neemt om even een praatje te slaan, wat extra uitleg te geven, over zichzelf te vertellen, dat soort dingen. Hij is bijzonder gepassioneerd en dat merk je in alles. En de gerechten? Subliem, echt waar. Ik snap niet dat dit restaurant niet bekender is, dat het trouwens geen twee sterren heeft. Voor mij staat dit vlotjes naast mijn favoriet tot hiertoe, Castor, en mag het er eigenlijk zelfs boven staan. Ik heb echt fantastische dingen gegeten…

Na het tweede dessert werden we opnieuw door het sluisje met zeer fijne eetbare sigaartjes richting het salon gebracht, waar intussen een stevige houtrook hing die helemaal de sfeer van een gezellig café laat op de avond weergaf.

En toen volgde nog een reeks friandises bij de koffie.

Man, ik heb zo ongelofelijk lekker gegeten… Bart en ik keken naar elkaar en waren het er over eens: hier willen we terugkomen. Misschien eerst nog eventjes sparen – al valt het voor deze kwaliteit ongelofelijk goed mee – maar ja, hier komen we terug. Echt.

BTW, het menu?

Bon, als ge dus iets te vieren hebt, ge weet waar naartoe. Alleen op tijd reserveren, dacht ik zo.

 

 

 

Klavertje vier

Toen Marie-Julie verjaarde, stelden Merel en ik een pakketje samen: allerlei kleine spulletjes in een mooi mandje. Ze had niks verwacht, dus de verrassing was des te groter toen ze iets vond op opa’s livingtafel. Ze was echt blij met de kleine dingetjes: onder andere een theelichtglaasje, een paar gezichtsmaskertjes, een paar bruisballen, een setje pastelmarkeerstiftjes, enkele schriftjes, een haarspeld en vooral ook een klein potje met aarde en zaadjes voor een klavertje vier.

Waarom schrijf ik daar nu pas over? Omdat Marie-Julie me een update had gestuurd op 09 mei:

En dan vooral ook een nieuwe update op 13 mei:

Geen idee of het nog verder gelukt is, maar ik vermoed van wel. En vooral: het feit dat ze de moeite neemt om het door te sturen, denk ik dat ze het wel leuk vond, ja, en daar gaat het toch om.

WC-brilperikelen

Lap, nu hebben we dat weer voor…

Ons huis is gebouwd in 1985, wij zijn hier komen wonen in 1997. Jawel, da’s lang, ja.

Er stond hier toen een rechthoekige wc. Jawel, niet alleen de bril, maar ook het toilet zelf is rechthoekig. En zeer beige, dat ook. Maar het ding zit niet slecht, en waarom zou je een wc vervangen als die niet kapot is?

Alleen is afgelopen weekend de wc-bril gesneuveld. Voorlopig is enkel de ene kant van de scharnieren kapot, maar het zal niet lang duren voor ook de andere kant afbreekt, en dan zijn we gejost. Want nee, een rechthoekige bril van 40 jaar oud vind je blijkbaar niet zomaar.

Ik heb het merk kunnen vinden, Ideal Standard, maar als ik daar op de site ga kijken, staan de afmetingen van die van ons daar niet tussen, ook al hebben ze rechthoekige modellen.

Bon, iemand een idee wat ik nu kan doen? Ik ben al naar Facq geweest, maar daar wisten ze niet veel…

Lectuur: “Snapshot” van Brandon Sanderson

Ik dacht, ik doe er dit boekje van amper 100 bladzijden snel even tussendoor. Brandon Sanderson schrijft meestal van die kleppers van rond de 1000 bladzijden, maar dit verhaaltje had inderdaad niet meer dan die 100 bladzijden nodig als introductie. Mocht hij willen, hij kon er echt een hele reeks aan ophangen, maar soms is dat ook gewoon niet nodig.

De premisse is eenvoudig: Chaz en Anthony zijn twee politieagenten die zich kunnen bewegen in een replica van de wereld van exact 10 dagen geleden. De bewoners weten niet dat ze replica’s zijn, maar kennen het gegeven wel, en beide agenten krijgen dan ook alle mogelijke medewerking om via die snapshot een beeld te krijgen van een misdaad.

Meestal zijn het onooglijke zaken, tot ze op een massamoord botsen en uitdrukkelijk het verbod krijgen om de zaak te onderzoeken. Wat ze naast zich neerleggen, met alle gevolgen vandien…

Blijkbaar zijn de filmrechten gekocht door MGM, en dan snap ik best: dit lijkt me de ideale basis voor een film met pakweg Tom Cruise, in de stijl van Collateral Damage en zo. Fijn, intrigerend, en meer moest dat niet zijn. Benieuwd of hij er ooit nog een vervolg aan breit…