Acta Diurna de muliere ludenti
Kijk, ik kreeg net dit mailtje binnen van een collega, en ja, dan ga ik glunderen. Ik zal wel blij zijn als het januari is, zes maanden weg van school en de mensen is wat lang…
“Dag Gudrun,
Hoe gaat het nog met jou en je kroost? Ik begin je zo een beetje te missen in onze leraarszaal en in het reftertje, vandaar dit mailtje. Geniet maar nog een eindje volledig van het mama-zijn en van je prachtbaby en kleuter! Tot later! Veel groetjes, xxxx “
In reactie op Nicodemus: ik vind die onderbroekenhulp een prima idee! Ik denk dat ik er me zelfs eentje ga aanschaffen (maar misschien ook wel zo’n SD-kaartje).
Voordat u omrolt van het lachen, laat me even uitleggen: ik heb me zelden zo hulpeloos gevoeld als toen ik met een acute hernia zat. Wolf was toen vier maanden, en ik kon niet zelf mijn baby opnemen om hem de borst te geven, ik kon hem niet in zijn bedje leggen, ik kon niks oprapen, en vooral… Ik kon mijn eigen onderbroek niet eens aantrekken.
Voor al die andere dingen vraagt een mens nog vrij snel hulp, maar dat aandoen van vers ondergoed, wel, dat is vernederend als je dat moet vragen. Nog liever ben je een kwartier aan het sukkelen, te vernikkelen van de pijn, en wanhopig je armen een paar centimeter aan het proberen uitrekken, dan aan een ander te moeten vragen, zelfs al is dat je allerliefste wederhelft: “Zeg, helpt ne keer om mijn onderbroek aan te doen?”
Dus ja, ik ben fan. Waar kan ik zo’n ding krijgen?
(En al wie ermee lacht: ik wens u een slechte rug toe!)
Ik lees net bij onder andere Huug, I. en Michel dat het stadsbestuur van Gent de hoofddoek heeft geband.
Ontzetting is wat er even bij mij opkwam. Zoals ik deze week ergens gelezen heb: de hoofddoek verbieden is net zo erg als hem verplichten. Het is allebei een kwestie van het verhinderen van vrije keuze.
Zelf zou ik liever zien dat mijn leerlingen van 12 de hoofddoek niet dragen (kwestie van integratie en zo), maar ik zal ze nooit, nooit daarover aanspreken of daarom ook maar enigszins anders bekijken. Is dit geen kwestie van leven en laten leven?
Ik ben toch wel teleurgesteld, echt.
Klinkt natuurlijk klassiek, en dat is het ergens ook wel, maar dit is een andere manier om dit klaar te maken, feestelijker, en – niet onbelangrijk – klaar op een kwartier.
Nodig (4 personen):
– een kalkoenfilet (zo’n 800 gram, het steekt eigenlijk niet zo nauw)
– een blik ananas in stukjes (schijven moet je zelf maar versnijden) op sap. Siroop is lekkerder maar calorierijker natuurlijk
– bloem
– currypoeder
– olie
– een scheut room
Werkwijze:
– snij de kalkoenfilet in stukjes (niet al te groot, mag zelfs hapklaar zijn)
– vermeng een goeie eetlepel bloem met curry, naar eigen smaak, en wentel er de kalkoenstukjes door
– verhit de olie in een grote pan met anti-aanbaklaag, en bak de stukjes kalkoen goudbruin. Schep af en toe om om ze aan alle kanten te bruinen en er zeker van te zijn dat ze goed doorbakken zijn
– wanneer de kalkoen mooi doorbakken is, doe er de stukjes ananas bij, roer stevig om, en laat warm worden.
– doe er dan naar smaak een scheut room bij, kwestie van een mooie saus te krijgen
Serveer met kroketjes, rijst of pasta, al naargelang de gelegenheid.
Smakelijk!
Ik ben een goeie week geleden hervallen in mijn gevreet: een weekendje Center Parcs, en daarna dan mijn verjaardag en zo. Alle inspanningen zijn dus teniet gedaan, deze morgen was het weer meer dan 92 kilo 🙁
Maar ik geef toe: gisteren was het helemaal erg. Dus hopelijk is de weegschaal morgen ietsje genadiger. Hoewel…
Mocht iemand geïnteresseerd zijn in een badkamerrekje om rond de poot van een wastafel te zetten (matte chromé), laat het me weten, wij kunnen het niet meer gebruiken. En anders gooi ik het op Ebay… (moet ik wel nog een foto nemen en zo, dat is niet te vinden op het web).
Het had lang genoeg geduurd, die ronk van de semidefecte fan op mijn videokaart. Bart waarschuwde me al dat ik de baby wakker hield door voortdurend op mijn PCkast te kloppen, en ik kreeg er koppijn van.
Deze morgen dus naar de DiComp in Mariakerke gereden, alwaar een vriendelijke gast me verderhielp. Een nieuwe ventilator voor mijn oude kaart had hij niet liggen, en eentje bestellen kon hij wel doen, maar dat ging me ver evenveel kosten als een nieuwe kaart.
Na enig getwijfel heb ik dan maar meteen geopteerd voor de silent technology, en een achtste-generatie kaart gekocht met complete behuizing, en dus 0 db. Hopelijk kan ik daar nu efkes mee verder. Gelukkig zag ik de configuratie van mijn PC voor me, want het ding heeft, door die behuizing, extra plaats nodig en twee externe slots. En mocht ik het er niet in gekregen hebben, dan kon ik het altijd terugbrengen. Ik hou wel van de service van aparte winkels.
Enfin, ik zit nu met een smile van mijn één oor tot mijn ander te luisteren naar het weinige geluid dat mijn PC nog voortbrengt, en ben gelukkig met mijn Asus 8600GT Silent, powered by NVIDIA GeForce 8600 GT GPU, 256 MB DDR3 video memory; HDCP compliant, en uiteraard Microsoft DirectX 10 en OpenGL ondersteunend.
Alles is relatief. En het leven is niet eerlijk.
Zit ik hier op mijn verjaardag gelukkig te wezen, komt een goeie vriendin af met slecht nieuws. Het soort nieuws waardoor je begint na te denken, en je bijna schuldig voelt omdat jij wél geluk hebt.
Anderzijds dan ook weer niet: het is niet omdat een ander in de miserie zit, dat jij je niet gelukkig mag voelen. Tenminste dan toch één van de twee die iets heeft aan zijn/haar leven.
Zucht. Dit is NIET leuk.
Gestreepte slakkenhuisjes voor een bioproject voor de laatstejaars bij ons op school. Dus niet die smerige monochroom bruine zoals er een paar honderd hier in de tuin zitten, wel de meer exotisch uitziende, of zoals de bioleraar het mailde:
Alle soorten zijn welkom, maar het binnenste mag u zelf naar binnen lepelen, de huisjes volstaan :-p
Tot ongeveer een jaar geleden dacht ik, zoals u wellicht, bij de naam “Bikkembergs” aan knappe voetballers in modieuze kledij en dergelijke.
Koorkennend en -minnend Vlaanderen denkt daar waarschijnlijk iets anders bij, en wel de voornaam “Kurt”. Kurt Bikkembergs is, naast onder andere docent aan het vermaarde Lemmensinstituut en koorleider van de Vlaamse Opera, namelijk één van Vlaanderens meest prestigieuze componisten.
Al wie iet of wat betrokken is bij hedendaagse koormuziek, zit al een tijdje reikhalzend uit te kijken naar ’s mans nieuwste compositie.
Een jaar geleden gaf Kamerkoor Furiant uit Wondelgem hem namelijk de opdracht om voor hen een nieuw liturgisch werk te schrijven: een psalm waarin de ambities van dit jonge koor konden getoonzet worden, een krachtige en extraverte religieuze belijdenis op hoog koortechnisch niveau! De componist gebruikt daarbij zijn typische chromatuur, maar heeft deze keer ook Björks Dancer In The Dark in het achterhoofd gehouden, vertrouwde hij ons toe. Vooral de ‘lichaamspercussie’ intrigeerde hem, en dat heeft hij dan ook geïntegreerd in dit werk, net zoals een paar ‘rap-achtige’ passages.
Bleef de kwestie van de naam: Psalm L. Logischerwijs zou dit Psalm Vijftig moeten uitgesproken worden, maar dat wil Bikkembergs niet: het is een atypische psalm met een boze god, met atypische muziek, en dus mocht ook de titel enige tegendraadsheid krijgen. Het is dus wel degelijk Psalm EL.
Kamerkoor Furiant zal dit werk creëren op vrijdag 23 november 2007 om 20u30 in de St.-Pauluskerk, Smidsestraat te Gent. Drie andere Gentse koren brengen op deze concertavond hun hedendaags repertoire: Novecanto o.l.v. Katrijn Friant; Kalliope o.l.v. Sabine Haenebalcke; Vokamando o.l.v. Steve de Veirman. Elk koor brengt ook een werk van Kurt Bikkembergs, die op deze avond centraal staat.
Een creatieconcert is niet niks natuurlijk, en vooral een unieke gelegenheid: elk werk kan maar één keer zijn maagdelijkheid verliezen :-p Rep u daarom vrijdag naar de Sint-Pauluskerk, en geniet van de muziek. U zal het zich niet beklagen.
VVK: €10 (student €8)
ADD: €12 (student €10)
Tickets en reservatie: kaartenverkoop at artemusicale.be
of uitbureau 09/233 77 88