Olijf

olijfVrijdagavond moesten Bart en ik naar een klein feestje. Bart zit nl. in de stuurgroep Unizo Meetjesland, en er was daar iemand die eruit stapte, en een afscheidsfeestje gaf bij haar thuis.

Man, die wonen mooi in Lochristi! Enfin, Hijfte, maar da’s hetzelfde. Ze hebben een plantenkwekerij met een speciale niche: zij leveren quasi enkel aan plantenverhuurbedrijven, die planten voorzien en onderhouden in grote bedrijven. Daarnaast hebben ze een nog veel wijzere niche gevonden: ze leveren de planten voor de filmsets van grote blockbusters als die hier ergens in Europa opnemen. Zo hebben ze een varenbos gecreëerd voor Narnia: Prince Caspian, en een hoop lianen en mos voorzien voor de vierde van de Pirates of the Carribean, en nog wel zo’n paar. Ik vind dat dus ongelofelijk wijs he!

Ik heb een hele tijd met de eigenaar staan praten, en ben eigenlijk wel een pak wijzer geworden over een hoop plantgerelateerde dingen. En ik heb in zijn serres prachtige planten gezien: druivelaars van 80 jaar oud, bijvoorbeeld. Of van die zalige oude knoestige olijfbomen, waaronder enkele van meer dan 200 jaar oud. In Spanje hebben die baan moeten ruimen voor appartementen, en gelukkig worden die dan niet gewoon omgehakt, maar uitgegraven en verkocht. Toen hij merkte hoe wijs ik die olijfbomen wel vond, heeft hij me een kleintje cadeau gedaan. Nog 199 jaar te gaan vooraleer hij even krom en knoestig is, maar ne mens moet klein beginnen, nietwaar? Ik vond het een zalig cadeau, en heb de hele avond zitten glunderen. Ik hoop nu maar dat ik hem niet per ongeluk dood krijg…

Ebaymummy

Nee, ik heb geen oud Egyptisch lijk gekocht op Ebay, dank u. (Al moet ik daar elke keer zelf weer aan denken en om gniffelen, kieken dat ik ben).

Mensen van de Koopjesfanaat hadden me een tijd geleden gecontacteerd: of ik soms zin had om mee te doen (lees: bloggen en twitteren en facebooken over) met een wedstrijd op Ebay? Ik zou dan 150 euro krijgen op mijn Paypal om kleren te kopen voor mijn kinderen:
– Tshirt, hemd of bloes
– broek of rok
– schoenen
– winterjas
– muts
– handschoenen.

Twee Franstalige en twee Nederlandstalige bloggers worden dan tegen elkaar uitgespeeld om de leukste outfit te verzamelen en nadien op Facebook de meeste likes te verzamelen op de foto’s van hun kinderen. De winnares zou dan nog eens 150 euro krijgen.

Tsja, waarom ook niet? Ik snuister graag online rond, extra kleren zijn altijd fijn, en ebayen, met zijn bieden en veilingstijd, vind ik ook wel leuk.

Drie kinderen aankleden met 150 euro vond ik er wel wat over, zeker gezien de anderen maar eentje moeten aankleden met hetzelfde budget. Soit, ik ben de uitdaging dus aangegaan voor Wolf en Merel, en ben al vrolijk aan het bieden. Alleen handschoenen zullen moeilijk worden, want dat wordt bijna niet aangeboden. En schoenen wil ik nieuw, want tweedehands schoenen, dat is geen goed idee voor kinderen. De wedstrijd is vandaag ingegaan, en loopt twee weken. Soms een beetje kort, omdat de veilingen vaak een week lopen, betalen een paar dagen duurt in sommige gevallen, en je het pakje nog moet krijgen ook.

Het enige jammere vind ik dat de andere Nederlandstalige ebaymummy een vriendin van me is. Maar gelukkig zitten onze dochtertjes op een andere leeftijd. Succes, Annelies!

70

Vandaag wordt mijn vader zeventig. Een verjaardag waarvan hij zelf dacht dat hij die nooit ging halen. Wij eigenlijk wel, hoor: krakende wagens lopen het langst, of hoe zeggen ze dat?

Er was een feest voor de familie en dichte vrienden in Merendree, een dorp verder dan Zomergem, waar mijn ouders wonen.

Mijn ma had speciaal dit restaurant uitgezocht omdat het absoluut geen stijve bedoening is, en er ook een ruim terras en speeltuin is. Het weer bleek maar zo-zo, maar toch veel beter dan verwacht: we hebben buiten geaperitiefd, en de jongens hebben heel veel buiten gespeeld. Ook het dessert hebben de meesten buiten opgegeten, en iedereen is gewoon kweetniehoelang blijven hangen omdat het zo gezellig was. Ik heb op een bepaald moment zelfs iedereen buiten moeten kuisen (letterlijk: van in het restaurant naar het terras) omdat het personeel de zaal opnieuw in orde wilde zetten voor de avondshift.

Een heerlijk feit was dat ook mijn twee grootmoeders aanwezig waren, en een groottante. Wie kan dat eigenlijk nog zeggen, dat hij op zijn zeventigsteverjaardagsfeest zijn eigen moeder, schoonmoeder en tante kan uitnodigen om te komen eten? Ze zijn per slot van rekening respectievelijk maar (bijna) 100, 90 en 98. En ze hebben er alledrie enorm van genoten, want ook zij zijn blijven hangen en nog buiten op het terras komen zitten.

Eigenlijk, ook al ben ik niet zo aan familiefeesten, heb ik er deze keer enorm van genoten. En – ik trek nogal wat op hem, zeker emotioneel – mijn vader ook. En daar ging het toch om, nee?

Gelukkige verjaardag, pa!

Zalig

Heerlijk weer vandaag, en de kinderen en ik hebben daar dan ook zeer zeer grondig van genoten.

Bart moest deze namiddag weg, en dus waren de kinderen en ik op onszelf aangewezen, en vooral het nodige water en zon en andere fijne dingen. We hebben er dik van geprofiteerd om buiten te eten, Merel buiten te laten spelen, een hoop waskuipen en badjes te vullen met water, en eigenlijk de spelletjes te spelen die ne mens doorgaans in de grote vakantie doet. Je weet wel, die vakantie tijdens de zomer.

kobemanden

Hier zat Kobe in de wasmandconstructie, in de volgende foto is dat Wolf die zijn tong uitsteekt.

wolfmanden

Merel kroop vrolijk rond, en broer heeft een paar foto’s genomen.

Merelkruipen

Ze krijgt krulletjes, mijn kleine meid.

krulletjes

Het bleef  ’s avonds zalig warm, en dus kreeg mijn kleintje ook haar fles nog buiten in de ligzetel, in de warme avondzon. Wolf trok foto’s intussen.

flesdrinken

En ook Kobe wilde foto’s trekken. En net toen hij afdrukte, keek Merel nogal bruusk om naar haar broer, die eigenlijk nogal verschoot van de fles tegen zijn gezicht. Om maar even te kaderen…

scheel

Intussen was het al flink na zeven uur, bleef het prachtig warm, begon het licht te minderen, maar waren mijn jongens nog steeds buiten aan het spelen, iets met piraten en krokodillen en bijten en zo. Ik had gewoon het hart niet om hen naar bed te sturen, op zo’n zalige dag.

schommel

Dit was een dag voor in een doosje. Echt wel. Heerlijk gewoon.

De fiets op

Dat het lopen niet zo goed ging, is een understatement. Fietsen daarentegen, daar heb ik weinig moeite mee. Nee, ik haal geen gigantische snelheden, maar ik rijd dan ook op een doodgewone damesfiets, met een jeans en gewone schoenen aan, en zelfs een echt mamamandje vooraan op de fiets om mijn spullen in te steken.

In september moet ik nooit voor 9.20u beginnen werken, en dus kan ik alle dagen de jongens per fiets naar school brengen. Tenminste, als het niet regent, want ik heb echt geen zin om uitgeregend op mijn werk toe te komen. Vrijdag ben ik ook per fiets naar mijn school gegaan, een kleine tien kilometer heen en terug. Zalig gewoon.

Ik ben ook al een paar ’s avonds op mijn eentje een fietstochtje gaan maken. Gewoon, zomaar, voor de lol.

Maar gisterej wilde ik meer. Ik ga naar de Weight Watchers in Doornzele, en dat ligt op een acht kilometer van mijn deur. De eerste paar kilometer zijn zelfs heel vervelend, omdat ik langs de R4 moet, maar aan de andere kant heb ik nu ontdekt dat de gracht langs de rechterkant van de R4 vol staat met prachtig riet en lisdodden. En veel waterbeestjes allerhande. Wie had dat gedacht?

Want ja, ik ben per fiets gegaan. Het was mooi weer, Bart was op tijd thuis, en dus sprong ik de fiets op. Ik was trouwens op de cursus 600 gr af, wat zich deze morgen op de weegschaal vertaalde in 400 gr af. Terug gehydrateerd, zeker? Niet dat ik echt gezweet had, maar toch.
Op de terugweg begon het al serieus te schemeren, en kon ik het vestje dat ik meegenomen had, toch wel goed gebruiken. Ik heb echter nog een paar kilometer rond gereden, want ik wilde niet langs die R4 terug, en ben dus alweer de Evergemse woonwijken gaan verkennen.

Mja. Ik krijg voortdurend complimentjes over hoe goed ik er wel uitzie. Ik moet dus zien dat ik dat blijf volhouden. Voor de rest van mijn leven. Dat wel. Zucht.

Eerste schooldag

Jawel, we zijn alweer zover.

Wolf gaat naar het tweede studiejaar, om te leren rekenen tot honderd (wat hij eigenlijk feitelijk grotendeels al kan) en vlotter te leren lezen, en Kobe gaat naar het tweede kleuterklasje. Ze worden groot, meneer.

1september

Alleen kan Kobe het nog steeds niet laten bekken te trekken op foto’s. Nu ja… En Wolf was al zijn boekentas vergeten. Dat kind is een pak erger dan ik, die vergeet nog veel meer. Ik ben nog mogen terugrijden om zijn rugzak.

Ze keken er allebei wel naar uit: Kobe liep onmiddellijk zijn klasje binnen, Wolf ging nog wat stoer doen met zijn klasgenootjes.

1september4

Maar het hele verslag vind je hier op Gentblogt. Met extra foto’s.

Paddenstoel

(Ik vind het woord absoluut niet kloppen met die tussen -n, maar dit terzijde)

Dat er geen zomer is geweest, weten we allemaal. Dat het nu herfst is, heeft mijn tuin net bevestigd. Er staan al langer van die kleine schattige bruine paddenstoeltjes in met die bolle hoedjes, maar deze morgen zag ik ook deze staan:

paddenstoel

Ik kan me niet herinneren dat ik al ooit zo eentje gezien heb. Zo’n tiental centimeter hoog, rank en slank.Geen idee welke soort het is.

Mooi.

Maar wel herfstig, verdomme!

Aanvulling op de vorige post – lopen

Nog even erbij zeggen: het is enkel lopen waar ik een enorm probleem mee heb.

Ik ben vorige week een paar keer gaan fietsen, op een doodgewone damesfiets in doodgewone kleren, en volgens Runkeeper hield ik er een mooi tempo op na, gemiddeld 22 km. Ik zweette niet eens.

Toen ik destijds bij de dokter een cardiovasculaire proef moest afleggen, was dat op een fiets, en mijn hartslag deed heel normaal, net zoals mijn ademhaling en dergelijke, en mijn conditie bleek nog mee te vallen. Moesten ze me diezelfde test afgenomen hebben op een loopband, ze hadden me ter plekke richting ziekenhuis gestuurd, vermoed ik.

Pompen, iets wat een pure krachtinspanning is, is ook geen probleem: ik kan zonder veel moeite (voor zover mijn polsen het uithouden, dat wel) 30 keer pompen. En dan echt pompen, niet met de knietjes op de grond uiteraard.

Maar niet lopen. Of springen. Of iets anders waar mijn ademhaling volledig mee in de knoop slaat.

Eind deze week ga ik kijken naar een manège, om eventueel weer te beginnen paardrijden. Want dat lukt dan wel weer probleemloos, ondanks de stijve spieren.