Geplaatst op

Cadeautje van iMaterialise

bggd

Op 1 december 2009 maakte ik, via BGGD, kennis met iMaterialise, en ik was diep onder de indruk.
3Dprinting, dat was iets nieuws voor me, en ik vind het nog steeds een schitterend concept. Op hun site kan je trouwens een kort filmpje bekijken dat het grondig uitlegt.

Eigenlijk kan je zowat alles laten printen, zolang je er maar voor wil betalen. Zo blijken bepaalde auto’s in de hogere prijsklasse hun bumpers te laten printen in één stuk, extra stevig.

Op de bewuste decemberdag maakte ik de suggestie om juwelen te printen, en volgens hen hadden ze daar nog niet aan gedacht, en bracht ik hen op een idee. Ik geloof daar niet teveel van, dat het mijn idee zou zijn: ze hadden al armbanden en dergelijke uitgewerkt. Ik heb toen trouwens een armband gewonnen die ik zelf mag ontwerpen, maar… ik heb nog steeds koudwatervrees, ik durf er niet aan te beginnen, en dus bijna twee jaar later is die armband er nog steeds niet. Ik heb een idee, ja, gebaseerd op een bestaand model, maar toch…

Intussen is de designafdeling van iMaterialise, MGX, wel volop bezig met juwelen. Goedkoop zijn ze niet, maar je hebt dan ook wel iets speciaals vast, en dat zie je. Toen een van mijn leerlingen een opmerking gaf over mijn oorringen, legde ik uit dat ze een 3Dprint waren, en ik moet zeggen, ze waren onder de indruk. Ze zagen er meteen ook het potentieel van in, en kwamen met de wildste ideeën af. Maar je kan dus inderdaad zelf dingen ontwerpen, zoals bv. klinken.

klink

Dan heb je meteen compleet unieke stukken in huis, die niemand anders heeft. Je moet maar eens kijken op hun site, echt.

Gisteren lag er een zakje klaar voor de eerste 25 girl geeks, met een bijzonder mooi cadeau: een set oorringen, en een hanger.

oorringen

Die hanger zou ik zelf niet veel dragen, en dus heb ik hem doorgegeven aan Annick, die wat later was en dus geen zakje meer had.

krizant3

iMaterialise had alles dan ook nog mooi verpakt, en er zat een handgeschreven briefje in elk zakje. Nice touch!

Mocht ik wat creatiever zijn, en vooral met 3D-modeling kunnen werken, ik zou het wel weten: ik ontwierp zelf een lamp voor in de woonkamer, en liet ze printen.

Maar nu zit ik zelfs al vast op die armband. Stel je voor.

Geplaatst op

BGGD45: Sony

bggd

Het was eigenlijk lang geleden dat ik nog zo had uitgekeken naar een Brussels Girl Geek Dinner: Sony trakteerde ons in de Event Lounge in Brussel op een walking dinner, en dan een Geek Battle: per twee gingen we moeten strijden met elkaar in zeer geeky wedstrijdjes, en de uiteindelijke winnaars gingen naar huis met elk een Sony Tablet, nog niet eens te krijgen in de winkel! MC van dienst was trouwens Steven Lemmens, resident geek van Studio Brussel.

Rond kwart voor zeven kon ik me aanmelden aan de balie, kreeg een gestanste ID om de nek, en kreeg meteen een prachtig cadeautje van iMaterialize, een eigen postje waardig. Een deskundige uitleg van @stvn volgde, ik teamde up met the one and only Gil Plaquet – een zeer verstandige keuze, zo bleek later – en deed me te goed aan het wel zeer degelijke walking dinner, met vooral sublieme dessertjes. Er was nog een massa ander volk: dealers van Sony, zo bleek, die net zoals ons een kijkje mochten nemen naar alle Sony producten daar uitgestald, en ze ook meteen even konden uitproberen, zoals wij.

Dat laatste heb ik niet echt gedaan, omdat we nogal opgingen in het spel. We haalden het in een minikwisje (met veel geluk, want de vragen waren niet echt kennisvragen, als eerder chancevragen), Gil won in een spelletje flipperen, Gil liet een liedje afspelen op een tvscherm met behulp van de nieuwe tablet, Gil gaf de meeste juiste antwoorden in nog maar een spelletje kwis, en diezelfde Gil slaagde er in de finale maar niet in om een televisietoestel uit te zetten met zijn smartphone (ik had er totaal geen idee van hoe ik er zelfs maar aan moest beginnen) maar dat kon het andere team ook aan geen kanten. Tot bleek dat we eigenlijk voor de verkeerde set televisietoestellen stonden, en het dus niet kón werken, al had Gil netjes alles gedaan zoals het hoorde. An van Sony dacht even diep na, en nam toen een gewaagd besluit: ze noemde het een ex aequo, en gaf ons alle vier een Sony Tablet! Yay!

Gil was zelfs nu de perfecte gentleman, en liet mij de tablet meenemen naar huis: de zijne ging hij vrijdag dan wel krijgen. Ik heb dus eigenlijk geen poot uitgestoken, behalve dan de ideale partner van de avond te kiezen! Bedankt, Clo, dat ik hem even mocht lenen!

En trouwens, nog eens bedankt, Clo: het was een hele fijne avond, zelfs zonder het winnen van de tablet. Ik heb me schitterend geamuseerd, en heel lekker gegeten.

En de goodie bag, wel, het is de beste die we al gekregen hebben, al was het maar door de prachtige tas alleen al: een hele knappe zwarte schoudertas met witte boorden en riem, met aan de ene kant het Sony logo, maar aan de andere kant het BGGD logo. Erin zat een  3D Blu Ray van The Chronicles of Narnia: The Voyage of the Dawn Treader (iemand geïnteresseerd? Wij hebben geen Blu Ray), een voucher van MacDonalds voor een gratis 1955 hamburger, en een plastiekzak van Albert Heijn met bio-appelsap, stroopwafels en een doos mignonette van Côte d’Or (allemaal vakkundig ingepikt en gedeeltelijk al soldaat gemaakt door mijn liefste). We hadden trouwens ook nog een 4Gb SDkaartje gekregen bij het binnenkomen. Ik heb geen foto’s gemaakt, maar je kan er wel zien bij Annelies.

Bedankt, Sony en Clo! Een aparte post over de Tablet volgt ook nog, als ik hem wat heb kunnen testen. Maar het ziet er in elk geval al zeer mooi uit!

Geplaatst op

L’Eau Douce

Ik moest u nog een bespreking van Sauna L’Eau Douce in Drongen, waar we onze huwelijksverjaardag gevierd hebben.

Artikel oorspronkelijk geschreven voor en gepubliceerd op Gentblogt

De foto’s moet je ook daar maar bekijken, want ik ben te lui om ze hier ook nog eens te zetten, en daar kan je ze in ’t groot bekijken :-p

Zo’n privésauna, daar betaal je uiteraard altijd meer voor dan voor een gemeenschappelijke, maar het is dan ook nog weer een pak meer ontspannend, vind ik persoonlijk: je moet naar niemand kijken, je kan je spullen overal laten slingeren,  je moet nergens wachten en je kan -indien gewenst- honderduit kletsen in de sauna zonder dat je daarom scheef bekeken wordt.

Ik had even rondgekeken, en was uitgekomen op een privésauna in centrum Drongen, l’Eau Douce. De foto’s zagen er alvast veelbelovend uit.

Toen we iets na zessen aankwamen, werden we hartelijk ontvangen, deskundig en snel rondgeleid, en verder was het gewoon aan ons.

De ruimte verraste me aangenaam: groot, vrij strak qua inrichting, maar toch gezellig. Het eerste wat we deden, was de radio uitzetten, ons uitkleden en de klaarliggende badjas aantrekken, en even op verkenning gaan. In de grote ruimte viel onmiddellijk het sfeervol verlichte zwembad op, dat de ideale temperatuur bleek te hebben: koud als je enkel je grote teen erin steekt, maar perfect als je er eenmaal inligt, ideaal om te zwemmen. Niet dat je echt baantjes kan trekken natuurlijk, daarvoor is het te klein, en een tegenstroomjet is er helaas ook niet.

We begonnen met de royale sauna, waar meer dan ruimte genoeg is voor vier personen, en die dankzij de glazen wanden geen benepen gevoel geeft, maar uitkijkt over de rest van de ruimte. In die ruimte zijn trouwens vier (nep)leren ligbanken, en een grote houten tafel met daarop een paar appels, een potje nootjes, en een grote kan ijskoud water. Overige dranken, zoals de cava en de frisdranken, zijn vrij te nemen maar achteraf af te rekenen.

Na een stevige douche, afwisselend tussen de gewone sproeikop, de koude ‘waterval’, de regendouche en de massagestralen (van de ijskoude emmer ben ik afgebleven) ging ik het koertje op, voor de jacuzzi. Heerlijk gewoon: buiten in de zachte warme bries, het zonlicht gefilterd door de blaadjes van de boom die erboven hangt, in het warme water: genieten. Om u een idee te geven hoe groot dat bubbelbad is: ik heb er, denk ik, een kwartier languit in liggen drijven, alle richting uitgestuurd door de jets en de luchtbellen.

Ook de hammam is heerlijk: het duurt even voordat hij op dreef is, en onderaan blijft het precies wat koud, maar al gauw liep het water me af. Bij zo’n stoombad weet ik nooit of het zweet of condens is :-p

Voor Bart hoefde de infraroodsauna niet, maar zelf kan ik daarvan genieten, ook al is het een klein dingetje met amper zitplaats voor twee.

Tussendoor genoot ik telkens weer van de uitgebreide inloopdouche, of las ik wat op de rustbanken. Dat vond ik ergens wel jammer: er zijn gewone stoelen en harde platte banken, maar geen echte relaxzetels om rustig en ontspannen in te liggen. Aan de andere kant: die twee uur zijn bijzonder snel om, en veel gelezen heb ik niet. Wat overigens een goed teken is.

L’Eau Douce
Abdijmolenstraat 32, 9031 Drongen
0479/23.23.84
www.leaudouce.be

Er zijn verschillende arrangementen mogelijk
Basisprijs: 80 euro voor twee personen voor twee uur.

Geplaatst op

Tien maanden

Tien maanden is ze intussen, mijn kleine lieverd. Ge zoudt ze toch opeten, als ge dat ziet?

Merel10maandenbis

Merel10maanden

En nog een fotootje van vorige week, toen het nog goed weer was:

closeupdoorWolfklein

Geplaatst op

Romeinen en Bataven

Ik heb lang getwijfeld door het slechte weer, maar rond een uur of drie heb ik dan toch de koe bij de horens gevat, en ben ik met de jongens naar Velzeke gereden.

Het Provinciaal Archeologisch Museum daar deed namelijk een speciale dag in het kader van Openmonumentendag, zoals elk jaar.

Wolfromein

KobeRomein

Er was een Romeins kamp, compleet met aarden omwalling met houten staken, zo authentiek mogelijke tenten (lees: aan elkaar genaaide lappen leer),

velzeke01

een glasoven, een pottenbakkersoven, een rookoven en een bakkersoven, allemaal in volle werking, machtig om te zien. Daarnaast was er dan een Gallisch kamp, uiteraard ook met tenten, maar waar ook mensen de nodige ambachten zoals wol spinnen of lederen schoenen naaien aan het uitoefenen waren. Knap.

Het hoogtepunt was echter de veldslag tussen beiden. De Romeinen hadden hulptroepen (auxilia) gelicht bij de Bataven, en dus marcheerden er een paar Romeinen richting het Gallische kamp, en keerden ze terug met wat Bataven in de rangen. Later wilden ze nog meer krijgers, en toen de Bataven daar niet op ingingen, ontvoerden de Romeinen een aantal van hen, en keerden terug naar hun kamp. Bij de Bataven brak er opstand uit, en met zo’n man of vijventwintig trokken ze naar het Romeinse kamp,

velzeke02

waar de Bataafse hulptroepen al snel overliepen en het kamp dus onder de voet werd gelopen. En er prompt verse Romeinse troepen verschenen, zo’n dertigtal soldaten die aanvielen.

velzeke03

velzeke04

velzeke05

velzeke06

velzeke07

Resultaat: nederlaag voor de Bataven, en een hoop dooien. En een ganse groep door- en doornatte mensen, zoals te zien op de foto’s. De laatste zijn dan ook niet meer zo scherp wegens getrokken in de striemende regen.

velzeke08

velzeke09

velzeke10

Op het einde lieten ze dan ook nog twee Romeinse ruiters vechten tegen twee Gallische ruiters, ook fijn om zien.

velzekepaard

De jongens, vooral Wolf, vonden het prachtig! We hebben de ‘show’ gezien om vier uur, en nog eens om vijf uur. Toen is het echter ongelofelijk hard beginnen gieten, en ondanks de regenjasjes en de grote paraplu waren we doorweekt. De jongens wilden echter nog niet naar huis, het was er veel te leuk. We zijn dan maar nog even het museum zelf binnengelopen, hebben nog eventjes in het Gallische kamp rondgehangen bij Anthony (een vriend van me die aan reenactment doet), maar toen Kobe effenaf begon te klappertanden, vond ik het welletjes.

Aan de auto heb ik het ventje zijn kleren uitgestroopt tot op zijn onderbroekje – zelfs zijn Tshirt en kousen waren goed nat – en heb ik hem zijn lekker warme en vooral droge gilet (die nog in de auto lag) aangetrokken. Wolf idem overigens. Gelukkig heeft de auto een goeie verwarming, en hadden ze het niet lang koud meer. Thuis heb ik ze allebei in een goed hete douche gedropt, en waren ze snel weer door en door warm. En Wolf maar uitleggen tegen zijn papa over het kampement en de signa en de signiferi en het bronzen Gallische wolfhangertje dat hij gekregen had enzoverder.

Maar weet je, ondanks die regen vonden ze het een ronduit fantastische namiddag. Ik moet dat duidelijk meer doen met hen.

Geplaatst op

Barbecue

De jongens wilden eigenlijk doodgraag eens barbecuen, omdat ze dat nog nooit hadden gedaan. Dus heb ik vandaag de barbecue na twee jaar uit het tuinhuis gesleept en afgekuist. De spinnen wisten niet waar ze het plots hadden.

Aanvankelijk kwam Wolf zeer geïnteresseerd helpen en kijken, maar toen hij doorhad dat daar eigenlijk niks aan te zien was, aan zo’n gloeiende hoop kolen, droop hij snel weer af. Ik kreeg de barbecue snel in brand door een paar aanmaakblokjes, en toen… Tsja, ging het eigenlijk mis. Ik had er namelijk de worstjes en kippenspiesjes opgelegd, en ging in de keuken nog wat kruiden en dergelijke halen. Ik kan niet veel langer dan een goeie minuut weggeweest zijn, maar tegen dan was het vlees al stevig verbrand (lees: zwart). Hmpf. En nee, er waren geen vlammen, alleen gigantisch hete kolen, en geen mogelijkheid om het rooster hoger te leggen dan een tiental centimeter boven de hitte.

Ik heb het vlees dan maar omgedraaid en aan de zijkant gelegd, zodat ook de nog rauwe kant wat zou garen, maar de worstjes waren eigenlijk niet meer te redden. Gelukkig had Bart ook nog biefstuk voorzien, zodat we zeker niks te kort hadden. Hij had ook voorgekookte schijfjes aardappel voorzien, en die had ik in een zilverpapier met olie gelegd, maar ook die bakten bijna dadelijk aan, zodat ik het ook aan de zijkant gelegd heb, en toen het deksel wat op de barbecue heb gezet om alles te laten garen.

Mja, geen groot succes dus. Tot het dessert: nonnebillen! Op zijn Amerikaans hebben we de marshmallows op een stokje gestoken en in de hitte gehouden, tot ze helemaal slap vanbinnen en knisperig vanbuiten waren: heerlijk! Ik heb de jongens beloofd dat ze dat ook nog eens mogen doen wanneer de haard brandt deze winter. En ik mijn vlees netjes perfect kan bakken in een goeie pan.

Geplaatst op

Fruitsla

’s Avonds nog een hongertje (of eerder een goestje), en niet meer mogen snoepen van uw dieet, omdat ge door uw WeightWatcherspunten heen zit?

Wel, maak u dan een grote kom fruitsla!

fruitsla

Ik heb wel een half uur staan snijden, dat wel, maar daarna had ik een overheerlijke, gezonde fruitsla in een grote grote kom, genoeg voor een portie of zes, vermoed ik.

Een appel, twee perfect rijpe peren, een kiwi gold, een goeie poot druiven (die ik nog ontpit heb), twee bananen en een blik ananasstukjes op sap. De nectarines waren helaas nog niet rijp genoeg.

Geef toe, ge zoudt daar toch goesting in krijgen als ge het ziet/leest?

Mijn week was trouwens niet zo goed geweest, nogal wat gaan eten en uiteindelijk het ook niet meer geteld/opgeschreven, alleen toch een beetje opgelet. Op de cursus was ik gelijk gebleven, gisterenmorgen op de weegschaal 200 gr. bij. Ach ja, ups and downs, we komen er wel. Ik heb tenminste niet echt het gevoel dat ik aan het diëten ben, en dat is veel waard.

Geplaatst op

Onverwachte lunch

Dat is eigenlijk wel fijn: twee vriendinnen twitteren tegen elkaar dat ze vandaag niet gaan lopen, maar eigenlijk liever gaan lunchen in de Mub’Art. En aangezien ik nog geen eten voorzien had en maar moet beginnen lesgeven om kwart voor twee, ben ik meegegaan.

We hebben fijn zitten kletsen, lekker gegeten, een goeie koffie gedronken, en toen was ik te laat op school. Tsja, ik was de werken aan de Charles De Kerckhovelaan compleet vergeten, en stond dus vast in de file. Normaal gezien is een kwartier méér dan voldoende om van de Heuvelpoort naar Mariakerke te rijden, toch op dat uur. Nu niet dus. En dat dan in het begin van het schooljaar, ik ben weer goed bezig.

Maar ik heb wél een fijne middag gehad. Bedankt, Sofie en Melanie!

(En een bespreking van de Mub’Art volgt nog wel op Gentblogt)

Geplaatst op

Ziekenbezoek (nou ja)

Het is een bezigheid als een ander, zo bij uw vrouwelijke familie op ziekenbezoek gaan.

Op donderdag ben ik klaar met lesgeven om 12.55u: ideaal om nog op school te eten, en dan een paar andere dingen te doen.

Zoals mijn ma gaan opzoeken, die gisteren aan haar knie is geopereerd. Niet dat ze dat bezoek eigenlijk van doen had: ze had totaal geen pijn, en stapte vrolijk rond. Ze had al gekookt, was al voor vanalles-en-nog-wat aan het rondcrossen, en was zich van geen rust bewust. Stilzitten na een knieoperatie? Da’s voor mietjes! Zeker als het maar om het weghalen van kapot kraakbeen en lastige stukken meniscus gaat, wat denk je wel.

Ik heb dus rustig wat zitten kletsen met haar, en ben dan naar Eeklo gereden, alwaar mijn grootmoeder (mijn moeders moeder, uit hetzelfde hout gesneden) in de kliniek ligt. Ze is ei zo na 90, zo goed als blind, en heeft maar één been meer, maar dat belette haar niet om nog alleen thuis te wonen. Met Familiehulp en verpleegsters aan huis en zo, dat wel, maar dan nog. Maar vorige week is ze gevallen, met een barstje in haar schouder tot gevolg. Gelukkig had ze haar alarmknop om de hals, zodat er zeer snel iemand was om haar op te rapen. Ze mag alleen zes weken niet steunen op haar arm, zodat ze niet met haar looprek rond kan lopen, en dus ook niet thuis kan zijn (er is een niveauverschil tussen living/slaapkamer en keuken/toilet). Ik heb er een uur gezeten: ook haar beste vriendin Odette en kuisvrouw Monique waren er, en we hebben oeverloos gezellig zitten kletsen, want zelfs ik ken die mensen al jaren.

Soit, op die manier was mijn namiddag snel gepasseerd. Maar ik ben toch blij dat ik nu maar 4/5 werk, of dit had niet tot de mogelijkheden behoord.

Geplaatst op

Smoothie

Ik hou eigenlijk niet van het woord, maar ik denk niet dat er een Nederlands equivalent van bestaat. Bon, een smoothie dus.

Zaterdag was het heerlijk warm buiten, en heb ik dus een heerlijk zomerse smoothie gemaakt. Wolf vond dat het precies vloeibare ijscrème was, en ik kan daar inkomen.

smoothie

Ik heb een rijpe banaan in de blender gegooid, daar een goeie poot diepvriesaardbeien bij gedaan, en ook nog een grote poot diepvriesmangostukjes. Daarna heb ik er een potje magere yoghurt bij gekieperd, en een klein beetje zoetstof. Oh, en ook nog een scheut magere melk om het minder dik te maken.

Door het feit dat de helft van de vruchten nog diepgevroren is, krijg je een ijskoude, beetje dikke vloeistof die inderdaad wel wat weg heeft van vloeibare ijscrème, of een dikke milkshake.Voor de foto heb ik er een blaadje munt uit de tuin aan toegevoegd 🙂

De jongens, en ook ikzelf, waren er zot van!