Blijven plakken

Er zijn zo van die vriendinnen die ik in maanden niet hoor of zie, en dan plots verschillende keren in een week. Dat zijn meestal van die mensen die ik al jaren ken, en bij wie het dadelijk lijkt alsof ik ze pas vorige week nog gezien heb, zo vertrouwd blijft het.

Zo zag ik maandagmorgen, toen ik de kinderen op kamp afzette, Nathalie terug: ik ken haar van in het middelbaar, en het was nu toch al een maand of twee geleden dat we nog gesproken hadden. Tsja, zij drie kinderen, ik drie kinderen…

We bleven kletsen, en spraken af om woensdag, vandaag dus, af te spreken. Ze hebben vorige jaar verbouwd, en hoewel ik alles al in geuren en kleuren beschreven had gekregen, was ik er nog niet geraakt. Woensdagmorgen zetten we dus allebei onze kroost af op kamp, en gingen bij haar thuis. Het huis is trouwens prachtig geworden, de verbouwing is een enorm succes qua plaats en licht. Ze toonde me trots alles, we bleven kletsen, en besloten toen maar om ook samen iets te gaan eten. Waarom ook niet? Dat huishoudwerk van ons ging – helaas – niet weglopen.

Na het eten ben ik wel meteen naar huis gereden: ik wilde nog perse wat verder klussen, nu ik geen kinderen om me heen had. Maar ik heb er wel intens van genoten, van onze halve vrije dag. Want vriendinnen die je al vijfentwintig jaar kent, en met wie je dus een heel verleden samen hebt, en die je dan ook door en door kent, die moet je koesteren. Echt waar.

Kapper en andere dingen

Naar de kapper gaan, da’s niet zo vanzelfsprekend met een baby van acht maanden. De crèche is namelijk drie weken dicht (ook al betalen we lekker door; handig, zo’n zelfstandigen die ook alle rechten van een werknemer willen, en daar nog mee wegraken ook omdat er nu eenmaal kinderopvang tekort is) en dus is Merel bij mij. Op zich vind ik dat niet erg, maar het beperkt je toch wel serieus, zo’n kind dat heel erg op routine is gesteld, en nog heel veel slaapt.

Al een chance dus, dat mijn kapster schuin tegenover een van mijn beste vriendinnen woont, zodat ik Merel bij Vallery mocht afzetten, en zelf ongestoord mijn haar kon laten knippen. Ik laat het niet graag wassen door iemand anders, en dat weet Marie-Jeanne al jaren, en dus stond ik op een half uurtje alweer buiten, een fris kort kopje rijker en twintig euro armer.

Ik ben gezellig bij Vallery blijven hangen, zoals gepland. Merel kreeg twee potjes binnengelepeld en vloog in bed, Vallery en ik kletsten honderduit, en zij kookte voor ons beiden, een light maaltijd. Lief hé, dat ze daar rekening mee had gehouden!

In elk geval had ik op die manier een hele fijne dag, ook al ging ik om drie uur al door: Merel moest fruit eten en werd alweer moe, en iets na vieren gingen de jongens thuiskomen van sportkamp.

En zo vliegen de dagen van een huisvrouw ook voorbij. Zucht.

Dineetje met oude vrienden

Voorwaar een drukke zaterdag vandaag. We hadden goeie vrienden op bezoek vanavond, en ik wilde koken. En de gerbils hadden ook een nieuw onderkomen nodig, dus ben ik naar de Brico gegaan om glas op maat te laten snijden, en glasheldere siliconen te kopen. Het is er niet van gekomen om het terrarium nog in elkaar te steken vandaag, dat zal voor morgen zijn.

Maar het dineetje, dat was in elk geval dik in orde. Ik ben terug beginnen Weight Watchen, en dus werd het een dineetje in Weight Watchstijl. Als ik het niet had gezegd, ze hadden het niet gemerkt.

Hapjes bij de aperitief, daar had Bart voor gezorgd: verschillende soorten kaas, olijven, zongedroogde tomaatjes, dat soort dingen.

Het voorgerecht was een gevulde avocado met ham en mandarijntjes, zoals ik die vroeger ook al gemaakt heb en het recept heb gepost.

avocado

Het hoofdgerecht ben ik alweer vergeten fotograferen, helaas: een kalkoenlapje ‘en papilotte’: een gebraden kalkoenlapje werd samen met tomatenblokjes, parmaham, lichte gruyère, een scheutje porto en een geutje room in een papillotte van zilverpapier gedraaid en in de oven gebakken. Daarbij kwam een sausje van sjalotjes, tomatenblokjes, witte wijn en room. Ik heb er verse pasta bij geserveerd, en het heeft enorm gesmaakt.

Als dessert was er een gigantische fruitsla van verse appel, banaan, aardbei, kers, meloen, gele kiwi, groene kiwi, witte druiven, mango, en dan nog een blik (op sap, uiteraard) ananas, peer en perzik, omdat de exemplaren in de winkel absoluut niet rijp waren. Daarbij heb ik dan simpelweg een bolletje vanilleijs gegeven, en meer moest dat niet zijn.

En bij de koffie heb ik dan wél gesnoept, zijnde een paar van die fantastische mini-amandelcakejes.

Maar eigenlijk was het vooral het gezelschap dat zo aangenaam was. Al meer dan twintig jaar 🙂

Trouwfeest, of toch zoiets

Bart is gaan zeilen vandaag. Jawel, u leest het goed. Hij zit samen met een Duitse kapitein en zes anderen op een zeiljacht, om in de namiddag deel te nemen aan de Captains of Industry Race. En ook al ben ik er serieus niet gerust in – wat als hij een slag van de giek krijgt? Of verstrikt in de touwen van de fok? – ik ben wel apetrots dat hij daaraan mag deelnemen. Want dat is wel mijne vent he 🙂

Zelf zit ik op het examen van de vierdes toezicht te houden. Saaie bedoening. Maar ik kan intussen toch wel wat versio’s van de zesdes verbeteren, dan moet ik dat thuis niet meer doen. En op mijn computer tokkelen, da’s ook een bezigheid natuurlijk.

En vanavond is er een soortement trouwfeest. Wouter en Katrien, vrienden van op ’t unief, worden dit jaar namelijk allebei veertig, en zijn vijftien jaar getrouwd. En vonden dat meteen een heel erg goeie reden om een groot feest te geven. Met receptie, diner en dansfeest, zoals op een echt trouwfeest. In een typische trouwzaal en alles.

Ik kijk er eigenlijk al naar uit, ook al zal Bart er niet bij zijn. Er zullen natuurlijk andere vrienden zijn, zodat het gegarandeerd een fijne avond wordt. En hopelijk komt Bart nog achter, als hij uitgezeild en uitgenetwerkt is.

Veertig rozen

Een fijne dag gehad, vandaag.

Eerst twee uur examentoezicht, en dat is nu niet direct om van te jubelen, da’s waar. Maar erg vind ik het ook niet, het hoort nu eenmaal bij de job.

Daarna ben ik fluks in mijn auto gesprongen, ben veertig rode rozen gaan kopen, heb me geparkeerd in de Bagattenstraat, en zat tegen kwart voor elf in de Pain Perdu met een van mijn beste vriendinnen die vandaag veertig wordt. Eerlijk gezegd, ik vind het zalig dat ze ervoor koos om die verjaardag (gedeeltelijk) met mij te vieren, door samen te ontbijten en te kletsen. Heerlijk gewoon. Een ‘verslag’ van de Pain Perdu volgt nog wel, als het ooit eens op Gentblogt verschenen geraakt. En die rozen, wel, da’s een traditie die zij ingezet heeft door mij op mijn achttiende verjaardag achttien rozen te geven. En sindsdien, als we elkaar zien op onze verjaardag, horen die rozen erbij.

Daarna had zij afgesproken met haar man, en ik met Faust, mijn vroegere allerbeste vriend. We zien elkaar maar heel sporadisch meer, helaas, maar komen wel nog schitterend overeen. Hij had de Tasty World voorgesteld, vegetarische burgers. Ik had mijn twijfels bij het concept, maar het viel gigantisch goed mee: mijn champignonburger was fantastisch! Oordeel zelf maar, dat ziet er toch bijzonder lekker uit?

burger

Als afsluiter zijn we koffie gaan drinken (met bijhorende brownie) een paar huizen verder, in de Or.

Dik in orde, die dag van me. Geen klop gedaan qua verbeterwerk, maar wel een zalige dag gehad.

Face Off

Daarnet ben ik met mijn ma (dag ma!) naar een vernissage geweest. Dirk studeert namelijk af als fotograaf aan de academie, en houdt met zijn medestudenten een tentoonstelling. In de Cirk in de Zebrastraat dan nog. Persoonlijk vind ik dat zijn werk eruitspringt, het spreekt me echt wel het meest aan van alles wat er tentoon werd gesteld. Chapeau! (Voor wie het gezien heeft: pun intended.)

Je kan het dus ook zelf nog gaan bekijken. Ik zet hieronder even de post die ik erover geschreven heb op Gentblogt, daar staat meteen ook alle info in.

FaceOff[+]

Een goeie vriend van ons studeert al jaren fotografie aan de academie. Voor ons is dat heel erg mooi meegenomen, want hij is dan ook zo’n beetje de huisfotograaf op alle mogelijke feestjes hier ten huize, en hij vindt dat ook helemaal niet erg.

Zijn werk op de academie staat uiteraard nogal haaks op de beelden die hij hier schiet: daar gaat het om zorgvuldig geconstrueerde foto’s, met een hoop technische aspecten en vooral ook rare kronkels. Intrigerende beelden, als je ‘t mij vraagt. Maar ook u kan dat nu zelf gaan beoordelen. Hij zit namelijk in zijn laatste jaar, en samen met zijn medestudenten heeft hij dan ook een tentoonstelling op poten gezet.

Ze hebben er zelfs een aparte website aan gewijd: www.faceoff.be.

Hun eigen tekst is hier en daar nogal pompeus opgesteld, maar ik wou u hem niet onthouden:

Pierre Baetens – Peter Bracke – Ursula Cardenas – Marc Careel – Kris De Waele – Nicolas Doutreligne – Benjamin Ingelbrecht – Erwin Mortier – Dirk Sabbe – John Van Assel – Yves Vande Woestyne

Wij zijn de laatstejaars studenten Fotokunst aan de Academie voor Beeldende Kunst van Gent. In het laatste jaar is het de bedoeling dat de eindejaars studenten een tentoonstelling organiseren om hun eigen eindwerk te presenteren. Dat was het startpunt dat ons samengebracht heeft.
Ondertussen is uit die groep het collectief “Faceoff” gegroeid.

Face off ….. : Confrontation, Encounter, Showdown. In het ijshockey de aftrap waarbij de scheidsrechter de puck laat vallen tussen de sticks van twee opponenten. Elf studenten studeren in juni 2011 af aan Gentse Academie DKO – richting fotokunst.

Tijdens hun parcours werden ze begeleid, omgeven, beschermd en omzwachteld met codewoorden zoals denkproces – zoektocht – identiteit – reflectie en authenticiteit. Na vier jaar Academische vorming gaan zij nu de confrontatie aan met de buitenwereld, de critici, een ander forum waarop de artistieke prestatie opnieuw wordt. De spanningsboog tussen het individuele, particuliere en de omwereld staat centraal. Elf invalshoeken van één thema.

Ik versus de ander. Ik versus de wereld. Ik versus mezelf. Spiegels die een beleving weerkaatsen. Vervormde perceptie? Projectie van dromen, verlangens? Geconcipiëerd in de twingtigste eeuw, gemaakt binnen een 21ste eeuwse realiteit. Dislocatie van vaststaande ideëen. Leest de toeschouwer taboe? Interpretatie staat centraal. Hun innerlijke belevingswereld wordt die van de toeschouwer.

Fotokunst als communicatiemiddel, het einddoel is de beleving. Diversiteit, gelijkenis, mijn verloren paradijs, mijn verbondenheid, de bloedbanden… De actoren kijken de toeschouwer aan – rechtstreeks, onbevangen en zonder schroom, als door een doorschijnende spiegel – de reflectie aan gene zijde.

Als je een fotograaf vraagt om een andere taal te gebruiken dan de beeldtaal zal hij eerst een pauze nemen… als de maskers afvallen is de knipoog niet meer te verhullen.

De tentoonstelling heeft plaats in de Zebrastraat 32 op
vrijdag 10/06 van 18 tot 22u
zaterdag 11/06 van 10 tot 18u
zondag 12/06 van 10 tot 18u
vrijdag 17/06 van 18 tot 22u
zaterdag 18/06 van 15 tot 18u
zondag 19/06 van 10 tot 18u

Apothekerslunch

Mijn favoriete apotheker, ook wel vriendin Delphine genoemd (niet te verwarren met schoonzus Delphine), of de mama van Marthe (Wolfs vriendinnetje), of die stoute muile van achter den hoek (dixit mijn ma) voelde zich vandaag een beetje verloren, het dutske. Vandaag is haar jongste, Briek, namelijk voor het eerst naar school. En heeft ze dus voor het eerst in zeven jaar het kot voor zich alleen op een gewone werk/schooldag. Bevreemdend, vermoed ik.

Ze vertelde het in elk geval toen ik deze voormiddag binnenwaaide om melk voor Merel te kopen. Ze ging dan maar op haar eentje ’s middags boterhammen eten, zei ze. Waarop ik haar prompt uitnodigde om dan maar hier iets te komen eten. Aangezien de examens begonnen zijn vandaag, en ik nog geen examens moet afnemen, ben ik namelijk ook thuis. Zeer enthousiast ging ze op het aanbod in: ze ging tegen half een aan mijn deur staan.

En toen was ik druk bezig met vanalles en nog wat, stelde ik nog een laatste examen op, zette puntenprogramma’s en dergelijke klaar, en was het plots kwart voor twaalf. En moest ik nog naar de winkel en beginnen koken en al. Wat voor een half uur vertraging zorgde, en een dito aperitief :-p

Er werd gretig gesmikkeld van de groentetaart (recept van de Colruyt, ik zet het hier ooit wel eens), er werd vooral honderduit gekletst (geef je nog eens die info over Hoeve Lootens, Delphine?) en er werd zelfs een praline verorberd als dessert.

En toen moest ze zich nog haasten om op tijd te zijn om de apotheek weer open te doen.

En zat ik hier met een grote grijns, na een fijne middag, verder te werken.

2105JA!

Man, wat een dag! Wat een heel erg drukke, maar fijne dag!

Gelukkig had ik gisterenavond de jongens al naar mijn schoonbroer mogen brengen tot zondagvoormiddag, of het was helemaal hectisch geweest.

In de voormiddag deden Bart en ik nog wat van opruim in het huis, want morgen is het hier doop van Merel, en moet het proper liggen. En boodschappen en de was en dergelijke, en zorgen voor kleine meisjes.

Tegen één uur was ik gekleed en opgetut, netjes in de dresscode van het huwelijk waar we naartoe moesten. Sofie en Sophie gaven elkaar het jawoord, compleet met ceremonie en receptie en fuif en al, en hadden een dresscode opgesteld: champagne met een toets van kers voor de dames, grijs met een accent in bordeaux voor de heren. Ik had er mijn hoofd over gebroken, maar uiteindelijk viel mijn euro: mijn ensemble van mijn burgertrouw van vijftien jaar geleden! Dat was een simpel mouwloos kleedje tot net boven de knie in champagnekleurige zijde, met een bijhorende lange blazer. En jawel, ik kan er gewoon weer in! Het is een beetje nipt hier en daar, mijn boezem is nogal enthousiast momenteel, maar bon, het lukt wel. En ook de originele kousen van destijds heb ik nog, want ik draag nooit van die lichte bruine kousen :-p Enfin, dat heb ik dus gecombineerd met een rood roosje als broche, rode nagellak, een bronskleurige choker met rode steentjes in, en bijpassende oorringen, et voilà! Ik moest Merel nog naar mijn ma brengen, en in de auto viel me ook nog te binnen dat zij een rode hoed heeft. Bij haar thuis zijn we dus de kasten ingedoken, en hebben we nog die rode hoed en een paar rode handschoentjes gevonden 🙂

Iets na half twee stond ik dus zonder Mereltje weer thuis om Bart op te pikken, haastten we ons naar de Zuidparking, en arriveerden een paar minuten te laat in het Vooruit Café. De ceremonie was net begonnen: Clo stond met beide dames op een podium, geflankeerd door Mick en Wout, de designerhomo’s van dienst. Zij heeft hen in de echt verbonden (de burgertrouw was gisteren al) onder groot gejuich, en ik werd zowaar zelfs eventjes emotioneel.

Bart en ik zijn uiteraard nog een tijdje blijven hangen en kletsen met alle bekenden, en daarna warempel een rode bril gaan kopen voor hem! Ik vraag er nog maar een jaar naar :-p maar nu had hij geen excuus meer: we hadden tijd en we waren toch al uit ons kot :-p Daarna hebben we heel rustig een koffie gedronken in Or (ben ik eindelijk eens geraakt dus) en daarna zijn we met veel bekijks – tsja, Bart in chic kostuum, ik in chic kleedje met rode hoed en al, wat wil je – richting Lepelblad gewandeld. Via de Mageleinstraat. Waar toch wel de winkel van Cora Kemperman is gelegen zeker? Ik heb er een heel knap felrood Tshirt zonder mouwen gescoord, en vooral een heel erg mooie lange zwarte rok, met gigantisch veel stof in. Ideaal om ’s avonds aan te doen trouwens, want in dat korte kleedje ging ik me opgelaten voelen om te dansen. En het leukste van al: Bart heeft alles betaald voor mij 🙂

In het Lepelblad hebben we heerlijk staan kletsen en heb ik van nabij kennis gemaakt met Mick en Wout, de getuigen die ook de kleren van de bruiden hadden ontworpen. Die zagen er trouwens schitterend uit: behoorlijk apart, toch chic, en heel erg zichzelf.

Rond zeven uur zijn we even nog naar huis gereden, omdat mijn ma met Merel naar huis kwam: ze zag het niet zitten om ons meisje bij haar te laten blijven slapen, omdat ze dan morgen én zichzelf én ons pa (die met zijn gebroken sleutelbeen weinig zelf kan) én Merel op tijd moet klaar krijgen voor de doop. Dus kwam ze maar bij ons babysitten, en gaat ze vannacht terug thuis slapen.

Ik heb me omkleed in mijn nieuwe kleren met mijn rode laarsjes eronder (mijn voeten waren blij na al dat staan), ben met mijn echtgenoot gaan eten in de Wok Dynasty in Latem, en tegen tien uur waren we in Au Bain voor de fuif. Zeer, zeer fijne fuif overigens: prima muziek, aangenaam volk (nog nooit zoveel lesbiënnes op een kluit gezien) en goeie sfeer. Alleen jammer dat het er zo warm was, waardoor ik geregeld stopte met dansen en buiten ging afkoelen. Alwaar eigenlijk ook wel een fijne ambiance was onder het afkoelende volk :-p Lang geleden dat ik nog zo staan dansen heb, eigenlijk. Rond half twee heb ik Dirk en Ilse afgezet bij hen thuis, en ben dan ook naar huis gereden.

Ik had gerust nog wat langer willen blijven, maar dan ging het morgenvroeg extra pijn doen, vermoed ik. Want dan is er opnieuw feest, met veertien man in ons huis en restaurantbezoek en alles.

Barbecue

Mijn eerste barbecue van dit jaar is achter de rug, en het was een succes 🙂

We zaten met vijftien man in het kleine tuintje van een goeie vriend en zijn nieuwe vriendin, er waren massa’s heerlijke groentenschotels, en ieder had zijn eigen vlees/vis mee. Ik heb alweer teveel gegeten, ook van de desserts achteraf (ik had kokostaart gebakken en meegenomen), maar ik heb vooral tranen gelachen.

Lang geleden dat ik me zo goed geamuseerd heb, met een hoop mensen waarvan ik de helft niet kende.

Good times, yesh, good times.

Gwen en co

Aangezien het vakantie is, hadden Gwen en ik gisteren afgesproken mét kinderen. Het kwam eigenlijk wonderwel uit: haar oudste, bijna twaalf, was op voetbalkamp en was niet mee. Ernest is een half jaar ouder dan Wolf, Elly is een half jaartje jonger dan Kobe, en Merel en Lena-Mare hebben nog wel niks aan elkaar, maar schelen dus tien dagen.

Wat Kobe de vraag ontlokte: “Mama, wie komt er dan met jou spelen?”

Ze hebben hier heerlijk samen gespeeld, en we hebben hen nauwelijks gezien. De grote jongens zaten boven te beybladen, Kobe en Elly hebben in het kartonhuisje gespeeld, en op de glijbaan en zo, en de baby’s sliepen, zodat Gwen en ik zalig met een koffie in de zon zaten. Er zijn vanillewafels gegeten, en ijsjes, en grote glazen ananassap gedronken.

Yup. Meer moet dat niet zijn.