Het inrichten van het appartement gaat verder…

Jawel, deze ochtend stonden we om tien uur in Sint-Martens-Latem in de vloerenwinkel van de aannemers keuze. En opnieuw zijn we flink over budget gegaan – vermoeden we – door de keuze die we wilden in de leefruimte.

In de rest van de kamers zijn we gegaan met de vooropgestelde standaard van de bouwpromotor, maar dan uiteraard wel in onze gekozen kleur. Ook voor de badkamers hebben we diezelfde tegel in de “natte zones”, met overal een tegelplintje.

De leefruimte, dat was een ander paar mouwen. Eigenlijk wilden we parket, maar dat is natuurlijk vrij schadegevoelig, als daar eerst nog studenten of huurders in komen. En toen kwamen ze af met parkettegels: de tekening van een parket, maar het onderhoudsgemak van een tegel. Die konden we dan ook probleemloos doortrekken in de keukenzone en die geeft een beter rendement voor vloerverwarming. Maar het is natuurlijk een pak kouder qua aanvoelen.

Enfin, even getwijfeld, en dan toch voor die tegels gegaan, maar in visgraatmotief: daar ben ik compleet zot van. En in een zeer bleek kleur, zodat het mooi contrasteert met de zwarte keuken.

En ja, dat is een pak duurder dan de vooropgestelde tegel: er moeten blijkbaar ontkoppelingsmatten onder en de steen zelf is natuurlijk ook duurder. Maar bon, wel zeer bepalend voor de leefruimte.

Benieuwd naar de offerte. Die zal nog even op zich laten wachten wegens overleg met badkamer- en keukeninstallateurs, want daarvan hangt de oppervlakte en de plaatsingskost af natuurlijk.

Hmm.

Eindelijk geschilderd!

Ik ben dus al een klein jaar bezig met mijn kleine lokaaltje Klassieke Talen te schilderen.

Ik was begonnen in januari: ik had dat eerder willen doen, maar toen was er die operatie aan mijn voet. In de paasvakantie wilde de rug dan weer niet mee.

Na de examens vorig jaar in juni had ik nog een stukje gedaan, maar toen was het eigenlijk veel te warm om te schilderen, de verf droogde te snel.

In de grote vakantie had ik er geen zin in – en ook niet echt een sleutel van de school – en toen het eindelijk weer school was, was het opnieuw veel te heet. Tsja.

Vandaag heb ik heel lief aan Kobe en Merel gevraagd of ze alsjeblief een uurtje wilden schilderen voor me. Het was matig graag gedaan, denk ik, maar de muziek stond keihard en het viel al bij al wel mee, denk ik.

Maar ik ben er vooral bijzonder gelukkig mee: eindelijk zien op zijn minst de muren er proper uit! Nu nog nieuwe gordijnen en de rest opruimen, en we hebben een fris lokaal! Enfin ja, voor zover dat lukt met die compleet kapotte vloer, maar bon. Het zijn alweer enkele belangrijke stappen. En een hele last van mijn schouders, hoe idioot dat ook klinkt.

Deuren

Na de keuken en het sanitair moesten we vandaag de deuren gaan kiezen. Dat ging ietsje vlotter dan het vorige: gewone witte kunststof deuren in de gangen, met zwarte klinken, en in de woonkamer twee van die vlakke, in de muur opgaande deuren, de ene met een magneet en een trekker, de andere effectief een pivoterende deur zoals we nu hebben naar onze gang, gewoon omdat dat ongelofelijk handig is, ook voor een rolstoelgebruiker.

We zaten bij een echt familiebedrijf in een uithoek van Ledeberg die ik absoluut nog niet kende: ergens gewrongen tussen de spoorlijn en de Hundelgemsesteenweg, maar wel met hele mooie hoekjes.

We hadden een afspraak om half negen, waren iets over negen terug buiten, en ik moest pas om tien over tien beginnen lesgeven. Niet de moeite om nog naar huis terug te keren, maar wat ging ik dat uur nog doen? Ik heb wat rondgelopen, heb nog een cacheke gezocht en ben dan naar school getrokken. De rug werkte hoegenaamd niet mee na die zware dag vandaag…

Ik heb lesgegeven, ben tegen half twaalf thuisgekomen – ook mijn eerstes hebben een projectweek – en ben pas om half drie weer wakker geworden.

Best dat het vakantie is: het is nodig.

Precies echt

Het wordt altijd maar reëler en reëler, dat appartement van ons. Niet alleen staat de ruwbouw er, vandaag zijn we zowel keuken als badkamers/toiletten moeten gaan kiezen.

Ik voelde me nog steeds doodmoe, maar ik wilde Bart toch niet alleen laten kiezen. Ik bedoel maar: we komen heel goed overeen qua smaak, maar toch… Gelukkig bleek bij Ilwa – de keukenbouwer waarmee Wyckaert samenwerkt – ene Steve een bijzonder beminnelijk en vooral meedenkend persoon te zijn. Hij gaf ons een standaard voorbeeld, luisterde twee minuten en legde het voorbeeld opzij. Wyckaert heeft een budget voorzien van 10.000 euro voor die keuken, maar zeg nu zelf: een volledige keuken met kasten, schuiven, kookeiland, kookplaat, vaatwas, oven en koelkast voor die prijs? De toestellen alleen kosten meer dan dat, als je ze allemaal samen rekent… Enfin, we lieten ons eigenlijk niet beperken door de prijs en kozen onze goesting. Dat we grandioos over budget gingen zitten, daar had Bart op voorhand al rekening mee gehouden en dus extra budget voorzien. Nog een chance…

Steve luisterde, paste aan, deed suggesties, dacht mee, zocht oplossingen, en kwam uiteindelijk met een heel mooie – en dure – keuken.

Het is geen geheim dat ik veel van mijn blogposts na datum schrijf, en dus heb ik ook al de rendering. We hebben voor een zwarte keuken gekozen met een houtreliëf (maar niet de tekening) en witte oppervlakten met een kleine tekening in.

De vloer moeten we nog kiezen, maar het geeft wel een goed idee.

Bon, in de namiddag gingen we richting Desco, die in badkamers en sanitair doet. Daar hadden we een budget van 7000 euro, maar ook dat ging moeilijk worden, dachten we. We willen wel geen bad, dat scheelt. Maar bon, de wc’s waren prima zoals voorgesteld, net zoals het kleine lavabootje in het toilet, en de wastafelmeubels zoals vooropgesteld. Alleen was er in de kleine badkamer geen spiegelkast voorzien, alleen een spiegel, en gingen we voor mooiere kranen dan de standaard. De kleuren zijn een zeer donkerbruin houtlaminaat met wit, in de toon van de keuken dus, maar wel met twee grote laden.

En toen waren er de douches. In de kleine badkamer wordt het een gewone douche, maar door de plaatsing worden het schuifdeuren die in de hoek opengaan, iets duurder dus.

En de grote douche? Wel… Er was een douchebak van 1.20 m vooropgesteld, met een glazen zijwand en gewoon open aan de achterzijde, met een op de muur gemonteerde douchekranenset. Na een hoop rondgeloop – de verkoper hier was een pak minder behulpzaam: hij toonde enkel, dacht niet mee, probeerde niet echt oplossingsgericht te zijn – zijn we uitgekomen op een douchebak van 1.60 m, volledig met glas en dus een grote schuifdeur, met een ingewerkte douchekranenset. Boven budget? Ja dus, maar niet zo overdreven deze keer.

Alleen zit er nog geen grote badkamerkast in – die gaan we op maat moeten laten maken – en ook de infraroodcabine zit er nog niet bij. Daar gaan we ook gewoon mee wachten, denk ik: de plaats is voorzien, het stopcontact ook, maar de uitwerking is voor later, als we er ook echt wonen. Intussen hebben we gewoon een fijne grote badkamer.

Het staat er bijna

Weet je nog, dat ik zei dat Bart en ik een appartement hebben gekocht? Wel, intussen zijn ze uiteraard volop aan het bouwen – het moet volgend jaar in november volledig af zijn – en ik moest even passeren. Ik heb wat foto’s genomen: onze verdieping staat er nog net niet, wel de vier eronder. De vijfde verdieping springt in wegens terrassen aan drie zijden. Een van de werkmannen passeerde net en wist me te vertellen dat over twee weken onze verdieping er ook zou staan in ruwbouw. Amai, stevig doorwerken, maar ik zie het volledig zitten.

Intussen hebben we de deuren laten verbreden naar 1 meter breed – rolstoeldoorgang, we zijn op alles voorbereid en in mijn geval is dat een reële mogelijkheid – en zijn ook alle lichtpunten bepaald. De stopcontacten is voor later, de volgende stap is het kiezen van een keuken en de badkamers. Blergh. Maar het gaat wel helemaal ons goesting zijn, dan. Alleen, onszelf kennende, zullen we wellicht niet toekomen met het voorziene budget voor keuken en sanitair. Ach ja, we zien wel. We zijn gewoon luxebeestjes.

Kookplaatperikelen

Sinds de verbouwing in 2015 hebben we in ons kookeiland zo’n volledig vlakke grote inductiekookplaat: wreed goed gerief en wreed gemakkelijk dat dat zo vlak is, want je kan het gewoon als extra keukenoppervlak gebruiken.

En toen zei het plots, ergens eind juni, knal. Letterlijk: Bart en ik verschoten ons dood! Helaas was ‘dood’ ook het gepaste woord voor die kookplaat daarna. Of nee, palliatief: ze gaf nog contact en de lichtjes gingen nog aan, maar ze gaf volledig error als boodschap. Juist ja. Blijkbaar is de levensduur van zoiets trouwens maar een acht tot tien jaar. Hmm.

Bon, Bart is vrijwel onmiddellijk voor een nieuwe plaat gaan kijken, maar veel keuze had hij niet omdat het exact die afmetingen moesten zijn, en uiteraard opnieuw volledig vlak, zonder opstaand randje. Dat was natuurlijk wel even wachten, maar gelukkig had ik hier nog zo’n klein elektrisch kookplaatje staan met twee bekkens. Gecombineerd met de oven en de microgolf lukte het vlotjes om te koken, al was het wel wennen aan de extra lange kooktijd.

Soit, halverwege juli kwam er een installateur van de winkel met die kookplaat. Hij kwam, zag en zuchtte vooral diep: het ging niet eenvoudig worden, vond hij. Bon, oude plaat losgemaakt, eruit gehaald, nieuwe plaat erin gelegd, en die bleek wel de exact juiste afmetingen te hebben, maar wat dikker te zijn, zodat hij – met nog meer gezucht – enkele balkjes moest doorzagen. Dat mijn schuiven met borden en bestek daaronder zaten, dat bleek niet belangrijk te zijn: ik moest blijkbaar achteraf maar kuisen. Jammer genoeg voor hem kon hij de kabels niet zomaar aansluiten zodat hij alsnog de intussen met bestek, borden en zaagsel gevulde schuiven er alsnog moest uithalen. Juist ja.

Soit, hij sloot het ding aan en prompt viel de elektriciteit uit. Hmm? Meer gezucht volgde. Hij ging kijken in de elektriciteitskast, legde alles weer aan, sloot het ding nog eens aan en jawel, vreemd genoeg sloeg de elektriciteit weer uit. Bon, er volgde wat gepruts en gemorrel, nog meer uitslaande zekeringen, zelfs het verwisselen van de kabel, gezucht dat intussen zijn oorsprong ergens in de Tartaros vond, en uiteindelijk de verklaring dat hij het ook niet wist, dat hij gebeld had naar de zaak en dat ze ook niet konden helpen, en dat ze iemand van Siemens zelf gingen sturen.

Een paar dagen later: een man van Siemens. Met iets minder gezucht, zou je kunnen zeggen. Die keek naar de plaat, keek hoe die aangesloten was, en vroeg om even de zekeringenkast te mogen bekijken. En ja, blijkbaar is deze plaat toch wel wat zwaarder dan de vorige en doet deze moeilijk op een ‘plomb’ die niet zwaar genoeg is. Op zich is die voldoende om te koken, maar bij het aanschakelen trekt de nieuwe plaat heel even een piek van stroom, waardoor de zekeringen uitslaan. Hij heeft even gekeken of hij het kon versteken, maar dat was niet zomaar het geval. Het is blijkbaar een gekend probleem, hij is er zeker van dat de plaat zelf correct is aangesloten. Terug naar de elektricien, dus. Die moet een zwaardere zekering installeren.

Ik was intussen ook al diep aan het zuchten, want ik zag ons nog een maand op die twee armzalige trage plaatjes koken, tot ik even een lumineuze ingeving had. “Wacht eens efkes”, zei ik tegen de Siemensman, en ik ging, zoals eerder al het geval was, een paar dingen uitleggen, waaronder kast 2. En jawel, de kookplaat sloeg aan en werkte perfect. Zijn theorie was meteen bewezen, die mens ook gelukkig.

We zijn dus opnieuw naar af wat de elektriek betreft: we kunnen koken, maar dan moeten we weer een reeks andere zekeringen afleggen, zoals we al een half jaar gedaan hebben. Maar bon, we hebben een werkende, supersnelle en goeie kookplaat. Nu de rest nog.

Poging tot schilderen

Ik ben dus al een behoorlijk tijdje bezig met het “renoveren” van het lokaaltje Grieks en Latijn. Eind januari was er een eerste kleine laagje vooraan.

In de paasvakantie had ik zowaar een sleutel van de school om verder te komen doen, maar de rug wilde niet echt mee, en dan loop ik het risico liever niet.

Geen nood, de examenperiode is ideaal, want dat lokaaltje is te klein om examens in af te nemen – behalve mondeling – en ik had wel wat tijd. Helaas, toen was er die hittegolf, en 27° is niet bepaald ideaal om te staan schilderen. Vandaag heb ik alsnog een poging gedaan tussen de klassenraden door, maar effectief gemerkt dat de verf te snel droogde om goed te zijn. Soit, ik had een oproep gedaan aan de collega’s om tussendoor een uurtje vrij te maken om de achterste muur met een rol aan te pakken, maar er bleek niemand echt mee te willen werken. Tsja, dan ga ik het allemaal met zo’n rolletje van tien centimeter moeten doen, want een grote rol weegt te zwaar voor mijn rug.

Ik ben wel content met het resultaat: de voorkant is klaar, en aan de achterkant ben ik begonnen met de randjes. Mijn collega beweert dat ze geen verschil ziet…
Het valt des te meer op hoe smerig het er ligt, ook al beweert de kuisvrouw dat ze er elke week veegt en regelmatig ook dweilt. Like hell…

Meender

Bart is van de meendersclub met zijn tuin momenteel. Niet alleen zijn er de twee kruidenbakken, de fruitboompjes en talloze bloemen en struiken in de tuin, er zijn intussen ook twee grote verhoogde groentenbakken bij gekomen.

Allemaal goed en wel, maar tomaten kan je zo niet kweken, en daar had Bart nu eens echt zijn zinnen op gezet. Ergo: een klein serretje. Als in: een echt kleintje want meer plaats hebben we niet, maar wel voldoende om tomaten te kweken in de zomer en in de winter onze terrasplanten beschut te zetten. Dik in orde.

Twee mannen zijn dat komen opzetten op een voormiddag, en toen stond het te pronken waar vroeger onze tweede – illegale – oprit was. Bart is meteen om snelbeton gereden om de verankering vast te zetten, en heeft de grond geëgaliseerd. Laat die tomaten maar komen!