Veel volk op de werkvloer

En dat laatste mag je gerust letterlijk noemen: op een bepaald moment waren hier vandaag drie Poolse en een Belgische schrijnwerker, een Belgische planner, twee Togolese en één Marokkaanse plakker, en een Belgische elektricien. Met mijn twee jongens erbij konden ze voetballen! En dat allemaal op een zaterdag…

Maar het moet vooruitgaan natuurlijk: de deadline is eigenlijk vrijdag, dus nog een week te gaan. Dat er een aantal dingen niet klaar zullen zijn, wisten we op voorhand: het schilderwerk is pas voor later gepland omdat de muren nog moeten drogen, en ook de stalen vloer kan pas later geplaatst worden, omdat die chape door en door droog moet zijn. Maar al de rest zou moeten klaar zijn, en da’s nog behoorlijk wat.

Kobes kamer ziet er momenteel zo uit:

IMG_7379

De stenenrij onder de vensterbanken moet nog geplakt worden, er moeten nog rolluikbakken komen, en er staan nog geen plintjes. De deur is sowieso pas voor later, omdat ook daar het plakwerk grondig uitgedroogd moet zijn.

In de kleine badkamer zijn ze de boordsteentjes aan het wegkappen om er ook tegels te kunnen zetten, en zijn ze ook nog aan het plafond bezig. Ofte: een grote rommel.

IMG_7381

IMG_7380

Morgen wellicht meer, maar ik ga de kinderen straks in de goede handen van mijn schoonmoeder laten, en richting Poort vertrekken. Ik ga die ene larpavond verdomd goed kunnen gebruiken, met alle examen- en verbouwstress. Rond zeven uur wordt ze afgelost door de vaste babysit, en Bart komt dan in de loop van de avond wel thuis van zijn marketingcongres.

Tsja.

Overal druk, zeker?

Van chape en vloeren en dat soort dingen.

Nog een verbouwpostje, dus. Er zullen er de komende week nog wel een aantal volgen, want over twee weken moet het hier af zijn. Enfin ja, uiteraard nog niet geschilderd, want dat kan nog niet, maar wel een volledig functionele keuken, badkamer, en slaapkamer voor Kobe. Ik ben benieuwd. Eerst nog wat fotootjes, want ik weet dat dat hetgene is waar jullie op wachten :-p

Zaterdag om kwart over zeven stonden ze hier dus met de chape, de mannen van Badass (of hoe het ook geschreven werd). Al een chance dat ik al op was voor de rugby, of ik had ze niet gehoord. Kobes kamer, de badkamer, en dus beneden. Van die badkamer zijn er geen foto’s, want de doorgang is nog steeds afgedekt met isomo, en ik had geen zin om op een ladder te kruipen.

IMG_7309

IMG_7310

IMG_7311

Het ijzeren onderstel voor het keukeneiland en de tafel zit nu dus muurvast.

IMG_7313

IMG_7314

Tunjay, mijn steun en toeverlaat, is intussen al beginnen vloeren in Kobes kamer. Blijkbaar ademt dat voldoende om daarna verder uit te drogen.

IMG_7312

Beneden zijn de Polen intussen stevig bezig met een lattenwerk voor het plafond. Het gaat vooruit. Moet wel.

Dak

Het heeft wat voeten in de aarde gehad, vooral door het vreselijke rotweer van de voorbije weken, maar bon, ze hebben eindelijk het dak afgewerkt. Twee dagen heeft er hier een vreselijk kacheltje met teer staan roken en dampen, ik kreeg er al koppijn van en ik zat binnen. Ik vraag me af hoe gezond dat moet zijn voor die mannen.

Ik ben de tweede dag even op de ladder geklommen met mijn fototoestel, tot grote verbazing van die mannen: “Maar madam, zijde gij nie bang azo op die leere?” Nee dus.

IMG_7287

IMG_7288

IMG_7284

Intussen is ook het deksel van de septische put verplaatst en op de juiste hoogte gebracht, en staat alles klaar om te chapen. Ge wilt niet weten hoe hard ze staan drilboren hebben om het vloertje van het vroegere verandaatje uit te breken. Amai mijn arme pijnlijke hoofd.

IMG_7286

IMG_7285

Enfin, vrijdag komen ze het metalen onderstel van kookeiland en tafel installeren, en wordt dus ook het tussenraam uitgebroken, en in de namiddag dan de chape leggen. Het gaat vooruit!

Zelfbouwmarkt, toch wel. En zelfs twee keer.

Als je, zoals wij, aan het verbouwen bent, dan kom je al eens in doe-het-zelf-zaken, tegelwinkels, badkamershowrooms, keukenateliers, en wel meer van dat soort zaken. Maar van Wondelgem zijnde, blijf ik meestal in het Gentse. Om heel eerlijk te zijn: onze planner regelt nogal wat van dat soort dingen met de architecte. Een gemak, ge kunt het u niet voorstellen.

Woensdagmorgen, na de werfvergadering, reed ik met de planner naar de dichtstbijzijnde badkamerwinkel, zijnde Facq op 900 meter van ons deur. ’t Kan maar zo gemakkelijk zijn, nietwaar? Ik koos er een douchesysteem met regendouche en mengkraan, en een keukenkraan. Het eigenlijke badkamermeubel ging ik later wel eens uitzoeken, maar dan liefst in een zaak waar het iets minder duur is, Ikea of zo. Ik kreeg een offerte mee zodat we de technische gegevens konden nakijken, en dat was dat.

Wist ik veel dat ik ’s avonds in de Zelfbouwmarkt ging verzeilen. Allez ja, ik wist natuurlijk wél dat ik daar naartoe zou gaan, maar ik had een soortement veredelde Brico in gedachten, en ik vond het al een rare plaats voor een evenement als Brussels Girl Geek Dinner, met lezingen en zo. En het is niet alsof ik ooit al in Ninove ben geweest. Komaan zeg, Ninove.

En toch stond ik vandaag opnieuw in Ninove, geheel vrijwillig. In diezelfde Zelfbouwmarkt, jawel.

Laat me even uitleggen.

Ik stormde – nogal laat wegens file en sneeuw en zo – de winkel binnen, en hield verbaasd mijn pas in, want ik kwam terecht in een best gezellige ruimte tussen kerstspullen, fantastische hapjes, en een hoop girl geeks. Alleen die laatste had ik verwacht, om eerlijk te zijn. Ik plofte neer, liet me de vijf sprekers meer dan welgevallen, knabbelde aan een wrap, en keek mijn ogen uit.

Toen na de sprekers iedereen naar boven trok om na te praten en nog wat verder te knabbelen en te drinken, dook ik meteen een gang in, meer bepaald die van de badkamerkranen en douchedinges. Ik zag er hetzelfde douchesysteem als wat ik die ochtend had uitgekozen, maar daarna viel mijn oog op eentje van Damixa, dat Deense merk dat besproken werd. Het zag er fantastisch uit, en kostte ook nog eens een pak minder. Toen ik tegen iemand van de Zelfbouwmarkt daar een opmerking over maakte, haalde die er meteen de badkamerspecialist bij, en die verzekerde me dat Damixa eigenlijk dezelfde kwaliteit is als pakweg Grohe, maar dat je er de naam niet bij betaalt. Hij verkocht allebei, en had er dus geen baat bij om me iets wijs te maken. Knap trouwens, zo advies krijgen om tien uur ’s avonds.

Ik liep nog wat verder rond, en stelde vast dat de uitleg van Stijn (de commercieel directeur) niet overdreven was, dat er effectief zeven winkels in één complex te vinden zijn, die naadloos in elkaar overlopen: badkamers, keukens, verf en behang, vloerbekleding (tegels, parket, laminaat), verlichting, ramen en deuren, en uiteindelijk ook nog sfeer en decoratie, zowat verweven in het hele complex. Het heeft dus, laat dat duidelijk zijn, níet de sfeer van een gemiddelde Brico (waar ik trouwens ook graag kom, maar dan voor vijzen en tuinslangen en zo), maar eerder dat van een combinatie van chique showrooms. De meeste van die dingen had ik niet (meer) nodig, maar die badkamer en die kraan wel, dus.

Ik liep even naar boven, dwaalde rond door de mooi gepresenteerde keukens, en kwam uit bij de kranen. En toen viel mijn mond bijna open van verbazing: de keukenkraan van Grohe die ik wilde – ik heb het nogal voor het design van die ene kraan – was zomaar eventjes 98 euro goedkoper. Ja santé mijn ratse! (Op van die momenten sla ik altijd op het Gents over, sorry.)

Tsja. Toen wist ik het wel.

En dus stond ik deze namiddag – met hangende pootjes, want ik DOE dat dus NIET GRAAG – samen met Wolf opnieuw in Ninove. Of all places. We kochten er het Slate douchesysteem van Damixa, we palaverden een eind weg over de badkamersets en kozen na lang wikken en wegen een wit ensemble met lange kolomkast en wijze lavabo, zochten een kraan voor erbij, en stelden vast dat de Minta keukenkraan enkel op bestelling was. Tsja. Maar dat kon ik eventueel nog per email regelen, als ik dat wilde.

We rekenden af, haalden onze spullen op aan het afhaalmagazijn – waar ze overigens netjes in de koffer van de auto werden gelegd, mijn rug dankt u – en gingen shoppen in Aalst. Wolf had nog kleren nodig, vandaar. Ik dacht dat we eerst tussenin nog iets gingen moeten gaan drinken om te bekomen, maar dat bleek niet eens nodig. Oef.

En dus heb ik een badkamer in mijn garage liggen momenteel. Vanuit Ninove, begot. De Zelfbouwmarkt, die ik tot hiertoe enkel kende van dat oorwormreclameriedeltje, en waar geen hààr op mijn hoofd ooit zou aan gedacht hebben om naartoe te gaan.

Het kan dus wel degelijk verkeren. Twee keer op een week, zelfs. ’t Moet zijn dat het de moeite was.

(En omdat hij eigenlijk best grappig was: de reclamespot die ze woensdag toonden)

Plakwerk

Gewoon al 5 dagen zonder verbouwingupdate, komt dat tegen! Maar bon, u krijgt dus nu uw portie meekijkplezier als u dat wil.

Want sinds de installatie van de deur zijn ze gelukkig alweer in gang geschoten. Dinsdag stond hier namelijk een zeer sympathieke Togolees (ik vermoed eigenlijk wel Belg intussen, want zijn Nederlands is zeer goed) enthousiast en met vooral zeer veel kunde de muren te plakken, in die mate zelfs dat hij compleet wit zag. Bizar zicht, geloof me, zo’n omgekeerde zwarte piet. Maar het resultaat mag er zijn. Dinsdagavond zag het er al zo uit:

IMG_7249

IMG_7248

En vandaag is het al dit:

IMG_7278

 

IMG_7280

 

Intussen is ook de schrijnwerker met twee zeer sympathieke Polen – hij vindt geen Belgen, en zou intussen ook niet meer willen – een wand komen zetten in de woonkamer, zodat ze daarachter probleemloos het raam kunnen wegbreken, de vloer en plafond laten aansluiten, en nog wel een paar van dat soort dingen. Een werfuitbreiding dus, waardoor wij geen stof of kou hebben. Want die wand is tot in de puntjes afgesloten en geïsoleerd. De boekenkast is trouwens ook compleet afgeschermd.

IMG_7258

IMG_7260

IMG_7279

IMG_7266

Boven is intussen ook alles geplakt, en ziet Kobes kamer er zo uit:

IMG_7276

IMG_7275

IMG_7277

Ik ben intussen ook even op de ladder geklommen richting kleine badkamer, en die is dit geworden:

IMG_7282

IMG_7281

Het gaat dus wel vooruit. Oef.

 

 

Een deur!

Nooit gedacht dat ik daar quasi euforisch kon over zijn, maarre… We hebben gewoon een voordeur!

IMG_7218

Het is een prachtig effen zwart vlak, met dezelfde trekker als de glazen deuren binnen.

IMG_7226

Binnenin zijn er wel kunstgrepen aan te pas gekomen: de deur kon niet open omdat onze vaste tafel in de weg stond. Ik had hen gezegd dat ze die maar los moesten zagen en paar balkjes onder zetten als pootjes (moet toch maar een paar weken meer dienst doen), maar ze waren zelfs creatiever.

IMG_7220

Veel tafel hebben we nu niet meer om met ons vijven aan te zitten, maar we hebben – eindelijk – wel weer een werkende en intussen zelfs bereikbare voordeur. Op een bel mag je voorlopig nog niet rekenen, ne mens kan niet alles hebben.

Het algemene zicht van ons huis is intussen wel mooi, vind ik.

IMG_7227

IMG_7231

De tuin is dan momenteel weer iets minder:

IMG_7223

Binnenin zijn ze trouwens ook volop bezig: de elektricien is een ganse dag komen werken met een helper, en overal liggen intussen de leidingen klaar. Er komen wel volledig nieuwe elektriciteitskasten, maar die gaat hij komen installeren op een moment dat er niemand thuis is.

EBM heeft ook niet stilgezeten: alle leidingen van de ‘sofaj’ (Turkse manier van schrijven) en alle water en afvoer liggen er, zodat er kan gechaped worden.

Beneden ziet het er momenteel zo uit:

IMG_7228

IMG_7232

In Kobes nieuwe kamer is het als volgt:

IMG_7234

IMG_7233

IMG_7235

En in de nieuwe badkamer kan ik niet binnen voorlopig, aangezien de deuropening nog steeds netjes is afgeschermd, en de werkmannen via ladders het raam in en uit klauteren.

Maar het gaat dus wel degelijk vooruit. Hiep hoi.

 

Ramen! En deuren! Of nee, wacht…

D-day voor de ramen, jawel! Eindelijk, want nu kan er weer doorgewerkt worden.

Om acht uur stonden de architecte en de aannemer hier te koekeloeren, pas om kwart voor negen kwam de ramenfirma hier toe. Om meteen vast te stellen dat de deur, die niet mee was omdat ze nog niet af was, toch eigenlijk wel nodig was. ‘Ha ja madamtsje,we zijme wieder nie geweune da d’huizen beweund zijn, en z’an zulder da ons ook nie gezeid wè.” Na wat gepalaver – EBM hun planning ging ook in ’t honderd lopen, er was speciaal iemand aanwezig om de keukenmuur af te breken – werd besloten om toch alle ramen te installeren, en ze zouden de deuropening dan wel dichtmaken met planken, en morgen de deur installeren.

Tunjaj (of hoe je die mens zijn naam ook schrijft) begon meteen met de keuken half af te breken, en de mannen van De Cock haalden al het bestaande raam eruit, te beginnen met de plaat die er nu toch al een maand of zo zat.

IMG_7202

Bijzonder snel had ik plots een open keuken:

IMG_7203

of hoe moet je dit anders noemen? Al een geluk dat het niet regende zoals gisteren, maar een heerlijk weertje was.

Intussen waren de mannen van de ramen volop bezig met de nieuwe keuken:

IMG_7204

IMG_7206

IMG_7205

Het zag er al verdomde goed uit, en die zwarte aluminium is gewoon mooi!

En Tunjaj, die kapte verder, liet een kruiwagen aanrukken, en zaagde de tablet aan de oude keuken af. Ha ja, want het is wel degelijk de bedoeling dat de keuken op zich nog even blijft staan, nieuwe ramen of niet.

IMG_7210

Bij het koken gaf dat overigens het volgende zicht:

IMG_7211

Eten deden we gemakshalve toch in de living, want zó heel warm was het nu ook weer niet, en vooral nogal stoffig.

IMG_7208

Intussen waren ze boven begonnen, bij Kobes nieuwe kamer, en in de badkamer.

IMG_7209

IMG_7213

Het blinde stuk raam was nog niet klaar, en dat komen ze later nog steken, samen met de nieuwe isolerende glazen in het grote zijvenster beneden.

Ze hadden gelukkig wel de deuropening intussen dichtgemaakt met wat planken en isolatie, zodat ik de keuken onder handen kon nemen en min of meer gebruiken. Ik vind de ramen van Barts kantoor overigens best geslaagd.

IMG_7212

IMG_7214

En toen zat ook het schuifraam er. Nog wel zonder hoek, maar bon, da’s niet erg, dat komt wel.

IMG_7215

Het gaat vooruit. Morgen komen ze terug voor de rest van de ramen, en vooral ook die deur.