2019 in beeld

Wat zou nieuwjaarsdag zijn zonder een filmpje waarin al mijn foto’s van de dag gebundeld worden? Het laat de kleine dingen zien die me opvielen, de dag typeerden, of die me gewoon blij maakten: een prachtige lucht, een bloem, de glimlach van de kinderen… En het is mooi om de dingen te zien veranderen en de kinderen groter te zien worden.

De filmpjes van vorige jaren zijn trouwens ook ongelofelijk fijn om opnieuw te bekijken: je ziet de kinderen gewoon opgroeien! Dit was 2018, 2017, 2016, 2015, 2014, 2013 en 2012.

De muziek is opeenvolgend “Bad Guy” van Billie Eilish, “Old Town Road” van Lil’ Naz feat. Billy Ray Cyrus, en het begin van “Dance Monkey” van Tones & I.

Allerzielen

Allerzielen was misschien gisteren, maar dit traditionele Afrikaanse gedicht sprak me immens aan. Lees, en herinner.

En as ek kom te sterwe, lief,
sing dan geen klaaglied nie;
Plant dan geen rose op mijn graf
of koel sipresse nie.
Laat net die groen gras bo mie
wees, die reën en die môre dou;
En as jij wil, vergeet mij
en as jij wil, onthou.
Want skadu’s sal ‘k nie sien,
of voel hoe dat die water week,
nie hoor hoe dat die voëltjes sing
as of hul harte breek.
Maar ek sal altijd drome droom
in die skemer; wie weet
miskien sal ek daar nog onthou,
miskien sal ek vergeet.

Allerheiligen

Het is een traditie dat we op Allerheiligen naar Ronse en Kruishoutem gaan om er de graven te bezoeken en te blijven eten bij Nelly. Nu, drie jaar geleden stond ze nog vrolijk zelf te koken in haar keuken, vandaag hadden we afgesproken op restaurant in Kruishoutem, alwaar we eigenlijk bijzonder gezellig en lekker hebben gegeten.

Daarna waaiden we even binnen om de hoek bij nonkel Staf, die nog steeds in het ziekenhuis ligt, en spraken we ook nog af op het kerkhof om Jerooms graf te bezoeken.

Jeroom, ik blijf u missen…

Worstjes met boontjes en patatjes

Sommige recepten zijn zo van die nostalgische dingen, gerechten die ons ma maakte, die misschien niet altijd even verantwoord zijn, maar die wel ongelofelijk hard onder de noemer comfortfood vallen.

Iets waar wij kinderen ongelofelijk zot van waren en dus gigantisch vragende partij, was dus worstjes met boontjes en patatjes. Ons ma kon dat niet genoeg maken, als het aan ons lag. Gelukkig is het iets dat niet zo veel tijd of werk vraagt.

Eind augustus bleef ons pa bij ons eten op een doodgewone woensdag, en ik dacht: waarom maak ik dit niet? Hij was enthousiast, en de kinderen ook trouwens.

Bon, recept dus. Allez ja, richtlijnen ^^

  • gebakken patatjes. Best de gekookte patatjes eerst goed laten afkoelen voor je ze bakt. Ze mogen goed lekker bruin gebakken worden.
  • boontjes. Ik neem, voor ’t gemak, altijd een blik bonen, maar ik stoof eerst een stevige ui voor ik er de bonen bij kiep om ze op te warmen. Peper en zout uiteraard ook.
  • worstjes: doodgewone zwanworstjes in drie stukjes gesneden. Ik weet het, dat is eigenlijk niet echt verantwoord vlees, maar geef toe, dat is toch machtig lekker voor een keertje?

Wanneer alles goed warm is, gewoon samen in één pot kieperen en opdienen. Om een of andere reden deden wij daar thuis massa’s azijn bij. Wolf vond dat vreemd, maar probeerde het even, en gaf ons groot gelijk: met azijn bij is dat extra lekker.

Laat eens weten of je het uitgeprobeerd hebt, en of het in de smaak is gevallen.

Eerste schooldag

Jawel, we zijn er weer aan voor de moeite: de eerste schooldag! Niet dat ik het zo erg vind: de vakantie was lang genoeg. Een heerlijke vakantie, overigens, maar daarover later meer.

Zelfs Wolf was vroeg op en liep zelfs speciaal op zijn kousenvoeten mee naar buiten voor de foto, terwijl hij snelsnel zijn rugzak meegriste. Ook Kobe hoefde nog niet naar school, die moest er pas zijn tegen negen uur. Maar die foto, da’s zo’n traditie… En dus heb ik ze hier nog eens allemaal op een rijtje gezet, omdat het zo ongelofelijk mooi is.

En verder? Goh, niks speciaals: ik heb op school vooral gewoon foto’s genomen, en in de namiddag had Kobe al meteen gewoon les van mij ^^ De arme jongen, ik heb bijna medelijden…


366-sep01





Livejournal

Op 23 januari 2006 ben ik met dit blog op witch.be gestart. Dat waren niet mijn eerste stappen in blogland, daarvoor had ik al ettelijke jaren een Engelstalig blog op Livejournal waar ik vooral met internationale vrienden contact hield, en waar ik ook nogal veel van die idiote testjes op postte die nu Facebook verlammen.

Geen idee meer hoe ik er precies op uit ben gekomen, maar blijkbaar bestaat mijn account op livejournal nog, en ik heb – puur voor mezelf – alle oude posts bekeken en naar hier gekopieerd: uit 2005, 2004, 2003 en 2002. Nog voor Wolf geboren was dus, en ook van rond zijn geboorte. De meeste dingen was ik compleet vergeten en die zijn soms serieus grappig, als ik dat nu teruglees. Ik was zo jong en naïef toen, amper 30 jaar, wat wil je. Maar mijn Engels was wel vrij behoorlijk, als ik dat nu teruglees. ’t Is tenminste toch dat ^^

Slaap zacht, Christophe…

Vreemd toch hoe emotioneel een mens soms kan reageren op de dood van iemand die je niet eens persoonlijk kende…

Maar jij, Christophe, jij kwam quasi elke dag stilletjes mijn huiskamer binnen zonder op te vallen. Met je warme stem praatte je moeiteloos de platen aan elkaar, en ik betrapte me er regelmatig op dat ik bewondering had voor je manier van presenteren.
Weet je, ergens in de voorbije weken heb ik zelfs op een bepaald moment nog gedacht dat het toch fijn was dat jij al al die jaren de ochtend deed op Studio Brussel: heerlijke vastigheid en vooral kwaliteit.

En dan komt het nieuws dat jij er plots niet meer bent. Tsja… Ik was er even niet goed van, gisterenavond. Maar deze morgen, iets over negen, kwam het zelfs keihard binnen: je was er gewoon niet! In de plaats klonk een boodschap van je geëmotioneerde collega’s en was er enkel muziek. Oh, en de boodschappen van trouwe luisteraars aan jou gericht.

Ja, ik heb ook even ingebeld en iets ingesproken.

Studio Brussel zal nooit meer hetzelfde zijn zonder jou, Christophe. Waar je ook bent: het ga je goed. Je wordt gemist.

Vette Veemarkt

Jeroen had laten weten dat het vandaag de jaarlijkse Vette Veemarkt in Zomergem was, en eigenlijk heb ik dat altijd al leuk gevonden. Ik laadde dus de kinderen, inclusief Arwen die blijven logeren was, in de auto, en reed fluks naar ginder. Het was wel een pak kouder dan verwacht, maar man, het boerenniveau was nog veel hoger dan ik me herinnerde.

Uiteraard stond de markt vol met de prachtigste dikbillen, maar daarnaast waren er ook massa’s andere dieren. Jeroen stond, als vanouds, bij de varkensschatting, en stak dan maar meteen Kobe mee in het kot. Goed gelachen!

Oh, en gefrituurde bloedworst is ongemeen lekker, ik zeg het u!

 

Huis te koop

Nee, niet dat van ons, wij wonen hier veel te graag, maar wel Barts ouderlijke huis in Maarkedal (Nukerke), op de grens met Ronse.

Zoals Bart het verwoordt:

“Hier tikte ik POKE 53280,1 op mijn Commodore 64. Op dit gazon leerde ik fietsen. In deze kamers las ik de plaatselijke bibliotheek leeg aan een tempo van 10 boeken per week. Door dit raam keek ik naar de passerende Fiertel en Ronde van Vlaanderen.
In dit huis groeide ik op.

Nu staat het te koop.”

Dat doet vreemd, ja. Ook ik kom hier al meer dan 25 jaar…

De hele advertentie met alle foto’s en uitleg vind je hier.