Op de tanden bijten

Maar niet echt letterlijk, vandaag.

Ik ben deze voormiddag voor het eerst in een week gaan lesgeven, en ik heb verdomd hard op mijn tanden moeten bijten bij momenten: de rug deed gemeen zeer. Maar bon, mijn lessen waren toch goed :-p

Ik heb nog snel gegeten op school, ben dan even gaan liggen thuis, en stond om 14.00u bij de tandarts. Alweer. Twee weken geleden was er namelijk een vulling uit een tand gedonderd, een oude vulling uit de tand waar ze aan gewerkt had. Ik had vorige week donderdag al een afspraak, maar toen was ik veel te mottig en slecht om uit mijn kot te komen. En nu had ik geluk dat er net iemand had afgebeld.

Bon, ze heeft de tand vakkundig opgevuld, en meteen ook de kies ernaast, die blijkbaar ook een gat had dat ze nog niet had kunnen zien. Ze stekte er nochtans compleet door, toen ze aan de zijkant van die tand kwam. Ze heeft drie spuiten gegeven, waardoor zelfs mijn neus en mijn oogkas verdoofd waren. Fijn hoor!
Thuis heb ik een dikke twee uur geslapen, wellicht vermoeidheid van de pijn van mijn rug.

Morgen mag ik terug naar de osteopaat. Het zal nodig zijn.

Nog eentje thuis

Wolf was vandaag nog thuis, Merel was naar de crèche. Tot die daarstraks belde dat ze alle kleintjes met diarree naar huis stuurden, omdat ze ook daar elkaar volop aan het besmetten waren. En dat Merel er weer erg van had. Ik ben dus Merel gaan halen, en heb meteen toch maar de dokter gebeld.

Ik ging die gisteren eigenlijk al laten komen omdat de opvang zei dat ze zo diarree had, maar ze was zodanig moe dat ik haar in bed heb gestoken, en de dokter heb afgebeld. Die ging dan deze voormiddag langskomen. Maar deze morgen, na haar ontbijt, had Merel een mooi vast kakje gedaan in haar pamper. Probleem voorbij, dacht ik zo, en dus dokter nog maar eens afgebeld.

Daarstraks is ze dan toch langsgeweest, maar ze kon niks vinden: Merel was vrolijk, alert, en er was niks abnormaals te horen aan haar buikje. Bizar. In elk geval heb ik een briefje dat ze morgen wél weer naar de crèche kan. Want Wolf, daar kan ik wel voor zorgen, maar met die kapotte rug van me (nee, de osteopaat heeft blijkbaar niet geholpen) kan ik Merel amper tillen.

Zucht.

Ne mens wordt daar zo moedeloos van…

Nog meer zieken

Allez hup, nu heeft de lagere school weer gebeld dat Wolf nog maar eens ziek is: hij heeft overgegeven, en voelt zich allesbehalve.

Ik ben hem dan maar gaan halen, op mijn krukken. Al een chance dat het lukt om met de auto te rijden. En Merel heeft eigenlijk ook diarree, maar voelt zich verder precies nog te doen.

We blijven elkaar hier maar besmetten. Ugh. Alleen Kobe fietst er overal vrolijk door.

Osteopaat

Het heeft lang genoeg geduurd met die rug van me, vond ik. Ik heb dus rondgevraagd naar een osteopaat, want mijn eigen rugspecialist woont in Kanegem (bij Tielt), en zo lang kan ik niet in de auto zitten. De meesten hadden absoluut geen tijd, maar eentje in de Voskenslaan, me aangeraden door een vriendin, had net iemand die afgebeld had, en had dus een gaatje deze namiddag.

Hij heeft drie wervels op hun plaats gezet, onder luid gekraak. Hij vond me een van de ergste gevallen die hij al gezien had, vooral door het feit dat ik totaal geen kracht in mijn benen had.

Ik ben benieuwd. Normaal gezien zou ik in de loop van de dag het verschil moeten beginnen voelen, en zou de pijn langzaam moeten wegebben. Nu protesteren mijn spieren nog luidkeels, en doet het nog steeds even zeer.

Oh man, ik hoop dat het snel helpt!

Ook dat nog…

Nu ben ik ook nog serieus door mijn rug gegaan, acute hernia.

Gisterenavond was Merel namelijk heel even vergeten dat ze nog niet zonder steun kon stappen, en is ze voorover gedonderd, met haar tandjes door haar lip. Alles zat onder het bloed, en zij maar krijsen. Mijn ma, die er gelukkig bij was, kon haar niet stil krijgen, en ik voelde me eventjes haalbaar, dus ging ik ze wel even in haar bedje leggen. En op het moment dat ik me dus voorover buig om haar neer te leggen, voel ik het kraken in mijn rug. Opnieuw mijn hernia dus die opspeelt, wellicht omdat mijn spieren al lastig deden omwille van die buikgriep. Dat had ik nog net nodig. En het stomste is dat mijn ma dus gewoon naast mij stond, en ik dat dus helemaal niet had hoeven doen.

Het is wel serieus deze keer: ik heb totaal geen kracht meer in mijn benen, en geraak zelfs met mijn krukken nog nauwelijks vooruit. Hmpf. En naar een osteopaat gaan zit er voorlopig nog even niet in, want met die buikgriep sta ik sowieso nog te zwieren op mijn benen, en durf ik het huis niet uit omwille van de buikkrampen.

Joy oh joy…

Nog steeds ziek

Ik heb zelfs van ellende mijn ma opgetrommeld om voor de kinderen te zorgen, zo slecht gaat het momenteel. Ma had zich sowieso voorzien op een avondje babysitten, omdat ik eigenlijk naar een speciale avond van Prima Donna moest, en ik keek daar enorm naar uit. En eigenlijk had ik generale repetitie vandaag voor de cultuuravond morgen, maar helaas.

Ik heb zelfs de dokter laten komen, omdat mijn onderrug zo pijn doet, en ik bang was dat het mijn nieren zouden zijn, maar blijkbaar is de virusinfectie zodanig zwaar, dat al mijn spieren pijn doen, vandaar. De dokter heeft mij meteen ook morgen nog thuisgezet, omdat ik momenteel besmettelijk ben.

Meh. Niet alleen moet ik mijn collega’s van de cultuurcel in de kou laten staan wat de geluidstechniek betreft, ik kan zelfs niet eens zelf naar de voorstelling gaan, en ik wilde Uberdope en Senne Guns, allebei oudleerlingen, eigenlijk toch echt wel eens zien.

Gelukkig voelt Wolf zich intussen wel wat beter: hij is vandaag toch naar school gegaan. Toch nog iets.

Buikgriep

Het zal hier wellicht wat stil zijn de komende dagen: ik heb buikgriep. En serieus ook. Meh.

Bijzonder slechte timing: die cultuuravond vrijdag, de punten die zondag moeten binnen zijn, dat soort dingen.

Daarstraks is de chauffagehersteller langsgekomen, en die mens trok nogal ogen, toen ik plots richting een emmer spurtte, en uitgebreid overgaf. En hij begreep meteen waarom ik nogal wankel op mijn benen sta.

Hopelijk is het snel voorbij. Blah.

Tandarts

Ik ben daar dus geen held in, he. Tandarts, nee bedankt. Is het nu omdat mijn eigen ma tandarts is, en zij vond dat ik maar niet kleinzerig moest zijn? Dat zij altijd uitvoerige gesprekken begon op het moment dat ik daar dan hulpeloos met mijn mond vol watten lag en enkel nog onbestemde keelklanken kon uitbrengen? Ik weet het niet.

Ik weet alleen dat ik altijd met een klein hartje naar de tandarts ga. Deze keer was ik er trouwens zeker van dat ik een gaatje ging hebben, want een bepaalde tand was vrij gevoelig, en ik voelde een oneffenheid met mijn tong. En jawel, een enthousiast gat.

Hmm. Gelukkig is mijn nieuwe tandartse hier op Wondelgem – mijn ma is met pensioen en heeft niet meer alle materiaal – het soort dat ik graag heb: to the point, zakelijk, en zonder blabla. Snel en efficiënt.

En zo stond ik een half uur later opnieuw buiten, met een netjes opgevulde tand en een slapende kaak, zonder een greintje pijn. En was mijn gigantisch slechte humeur meteen ook opgeklaard.

Herpes labialis

Ik ben eraan voor de moeite. Bijna veertig jaar heb ik het volgehouden om dat virus uit mijn lijf te houden, maar helaas: ik heb een koortsblaas, voor het eerst.

En zeer dat dat doet! Dat wist ik niet! En ambetant dat dat is! Ik moet enorm opletten dat ik Merel niet besmet, want naar ’t schijnt is dat bij kinderen nog veel erger en pijnlijker.

Mijn hele lip staat dik, klopt, piekt, en ik heb voortdurend de neiging erop te willen bijten. Ik smeer kilo’s zalf, en af en toe leg ik er zo’n patch op, maar dat helpt toch allemaal niet schitterend.

Meh.

Stom virus!

Ziekenbezoek (nou ja)

Het is een bezigheid als een ander, zo bij uw vrouwelijke familie op ziekenbezoek gaan.

Op donderdag ben ik klaar met lesgeven om 12.55u: ideaal om nog op school te eten, en dan een paar andere dingen te doen.

Zoals mijn ma gaan opzoeken, die gisteren aan haar knie is geopereerd. Niet dat ze dat bezoek eigenlijk van doen had: ze had totaal geen pijn, en stapte vrolijk rond. Ze had al gekookt, was al voor vanalles-en-nog-wat aan het rondcrossen, en was zich van geen rust bewust. Stilzitten na een knieoperatie? Da’s voor mietjes! Zeker als het maar om het weghalen van kapot kraakbeen en lastige stukken meniscus gaat, wat denk je wel.

Ik heb dus rustig wat zitten kletsen met haar, en ben dan naar Eeklo gereden, alwaar mijn grootmoeder (mijn moeders moeder, uit hetzelfde hout gesneden) in de kliniek ligt. Ze is ei zo na 90, zo goed als blind, en heeft maar één been meer, maar dat belette haar niet om nog alleen thuis te wonen. Met Familiehulp en verpleegsters aan huis en zo, dat wel, maar dan nog. Maar vorige week is ze gevallen, met een barstje in haar schouder tot gevolg. Gelukkig had ze haar alarmknop om de hals, zodat er zeer snel iemand was om haar op te rapen. Ze mag alleen zes weken niet steunen op haar arm, zodat ze niet met haar looprek rond kan lopen, en dus ook niet thuis kan zijn (er is een niveauverschil tussen living/slaapkamer en keuken/toilet). Ik heb er een uur gezeten: ook haar beste vriendin Odette en kuisvrouw Monique waren er, en we hebben oeverloos gezellig zitten kletsen, want zelfs ik ken die mensen al jaren.

Soit, op die manier was mijn namiddag snel gepasseerd. Maar ik ben toch blij dat ik nu maar 4/5 werk, of dit had niet tot de mogelijkheden behoord.