Anticip… pation!
De laatste Poort.
Ik kan niet zeggen hoe ik ernaar uit kijk. Absoluut niet naar het feit dat het de laatste is, helaas. Het is wel de eerste keer in serieus lang dat ik nog zo naar een larpevenement heb uitgekeken, moet ik toegeven.
Het zal ook een ‘specialleke’ worden, met een staatsiebanket in een heus kasteel. Harnas is niet toegelaten binnen de muren, en voor het feest moeten we een speciale outfit voorzien. Ik ben in de tweedehandswinkel een lang zwartfluwelen kleed tegengekomen, en dat heb ik nu gisteren zitten pimpen met lange voile mouwen en een paarse vilten vos op mijn boezem. Reken daar nog wat paarse parafernalia bij, en het zal wel in orde zijn, denk ik.
Man, ik kijk ernaar uit. Ik sta nu al te popelen. En tegelijkertijd wil ik niet dat het gedaan is. Poort is de enige live waar ik eigenlijk ooit op gespeeld heb. 24 weekends met Gork, vijf of zes met Eleonora. Ik ga iedereen zo hard missen, denk ik.
Soit, we zien wel.
Nopjes
Hoe een mens toch in zijn nopjes kan zijn over de stomste dingen. Enfin, ikke toch.
Ik loop nu al de hele dag zo content als een katjen over drie domme dingen.
Eén: mijn opgeruimde naaikamer. In die mate zelfs, dat ik het overweeg om er een alternatief bureau van te maken, als ik eens weg wil vluchten van het lawaai hier beneden. Want mijn bureau hier mag dan zalig zijn, het is niet bepaald afsluitbaar van de rest van de woonkamer, en dus ook niet van de geluiden van pakweg Dora of Kai-Lan. Die naaikamer was een complete ramp. Er staat een pracht van een tafel, maar die was volledig bedolven onder de rommel. Toegegeven, het meeste ervan hoorde wel in die kamer thuis, maar was nooit verder geraakt dan “deur open, brol erin, deur toe”. Zucht. Ik had ze destijds ook anders moeten organiseren dan de bedoeling was, omdat het logeerbed erin opgeslagen stond. U weet wel, dat bed dat nu al meer dan een jaar in Wolfs kamer staat.
Maar bon, koe bij de horens gevat, en kamer opgeruimd. Mét uitstekend resultaat dus.
Twee: mijn livinggordijn is éindelijk in orde geraakt. Het ding kwam voortdurend los, en ik heb maar recent gemerkt dat dat was omdat er twee maten gordijnrails bestaan, en de schuivertjes uit de kleinste maat gewoon uit de glijder van de grotere maat schieten. Het gordijn hing meer half stok dan wat anders, en werkte gigantisch op mijn zenuwen. Tot ik vandaag in de Brico van die grotere schuivertjes vond. Probleem opgelost, gordijn hangt recht, na een paar maanden van gesukkel. En ik, ik kan niet anders dan er vergenoegd naar kijken. Content, man!
Drie: een nieuwe kerstboom. Het is er het moment voor, geloof me.
Onze vorige kerstboom is minstens tien jaar oud, en heeft zo wat van zijn pluimen verloren. Vroeger hadden we een echte, maar met kinderen en katten vond ik die rondslingerende naalden nu niet ideaal. Maar het budget destijds voor een kerstboom was niet bijzonder groot, en eigenlijk vind ik het dus geen mooi ding. Ik zei al een paar jaar dat ik een nieuwe wilde. Maar! Ik ben dan weer veel te gierig om aan zoiets stoms veel geld te hangen, en als je een mooie boom wil, kost dat effectief veel geld. Tenzij je in de solden nog naar de Brico of zoiets gaat, dan staat alle kerstgerief aan 50%. Ik vandaag dus met Merel naar de Brico, waar we een heel mooi exemplaar op de kop hebben getikt aan 50%. Pas op, het was nog 60 euro, maar da’s al te doen, 120 geef ik niet aan een kerstboom. Ik heb dus voor volgend jaar een knap, mooi ding op zolder liggen waar ik nu al van geniet. Serieus.
En ja, voeg daar fijne kinderen aan toe, goeie koffie, mijn verjaardagscadeautje van Bart dat vandaag geactiveerd is (een Spotify-account) en ik ben best wel in mijn nopjes, ja.
En u?
365 – 26 december 2014 – broodpudding
Wat doe je met de overschotten van brood, slap geworden speculoosjes van Sinterklaas, en peperkoek die in een hoekje hard lag te worden? Juist, je maakt broodpudding, in van die chique siliconenvormen ^^
365 – 14 oktober 2014 – opgeruimd
365 – 09 oktober 2014 – herfstbloemen
Keuken
Onze verbouwing is zo goed als achter de rug – hier en daar nog kleine details – en ik geniet mateloos. Er is het ongelofelijke gemak van mijn wasplaats (tegenover het gedoe in de garage vroeger), en vooral: er is de keuken, met de fijne tafel en het nog veel fijnere kookeiland. Ik sta er naar buiten te kijken tijdens het koken, heb massa’s plaats, en vooral: er zijn zitplaatsjes voor krukjes aan dat eiland. Bart durft daar al eens zitten als hij een koffietje drinkt, vrienden gaan er zitten terwijl ik kook, en soms dus zelfs de kinderen.
Want het is ronduit ideaal bij het bakken van pakweg pannenkoeken of – in dit geval – verloren brood, of boterhampannenkoeken, zoals wij ze noemen.
Ik bak, en hoef maar mijn arm te strekken om ze te voorzien van het gebaksel, zonder dat ik over hun hoofden met hete pannen hoef te zwaaien, of een gans traject moet afleggen. En op die manier zijn we intussen ook nog aan het praten met elkaar, want ik bak, zij wachten, en vertellen dus over hun dag.
Zo’n extra plaatsjes aan je kookplaats: ik kan het iedereen aanraden!
Pasta met geroosterde groenten
Soms moet het hier rap gaan qua koken, en dus raadpleeg ik mijn “Gezond Koken in een Handomdraai” van de Weight Watchers. Al bladerend viel mijn oog dit keer op de pasta met geroosterde groenten, en dat leek me dus wel iets: ik kan dat op voorhand klaar zetten, en op het moment zelf in de oven schuiven.
Eigenlijk is het simpel: je snijdt rode ajuin, paprika, courgettes en knoflook in stukken, doet er wat zongedroogde tomaatjes bij, besprenkelt alles met de olie van de tomaatjes, en roostert dat twintig minuten in de oven, nadat je er nog salie hebt op gestrooid.
Intussen kook je pasta naar smaak.
Je roert beide flink door elkaar, doet er wat groentenbouillon en light roomkaas bij, en that’s it.
Goedgekeurd door de kinderen, snel klaar, en bijzonder lekker. Voor hen had ik er nog gehaktballen bij gebakken, maar eigenlijk is dat dus aan geen kanten nodig. Een aanrader, en met de juiste hoeveelheden te vinden op pagina 98, voor 8 propunten per persoon.
Infoavonden
Dat het een drukke week is.
Ik moet zelf nog in het werkritme komen, de kinderen zitten ook nog niet in hun ritme en moeten wennen, en er zijn de info-avonden deze week. Die van maandag van Mereltje heb ik overgeslagen: het is al kind drie in de kleuterschool, en ook de juf ken ik behoorlijk goed, want Kobe heeft ook bij haar gezeten, en in Wolfs klas had ze destijds een vervanging.
Dinsdag was er de info voor Kobe, die nu in het derde jaar zit. Zijn juf lijkt me streng, maar rechtvaardig en vooral ook bij momenten een zot kieken. Exact wat hij nodig heeft, eigenlijk. Ze gaat ook kijken hoe we zijn “schrijfprobleem” kunnen aanpakken: hij kan pakken beter lezen dan de meesten van zijn klas, en mag dan wellicht in de leesmomenten naar het eerste om daar de woorschrijftechnieken mee te volgen. Kobe ziet dat zelf alvast ongelofelijk goed zitten, want dat schrijven is nog steeds een beetje een handicap.
Deze avond was er de infoavond voor het vijfde, en die kon ik bijwonen door een zieke Bart, die dus in de zetel lag te apegapen en zijn afspraak had afgezegd. Ik moet zeggen, ik heb er veel van opgestoken. Ook hij heeft een fijne juf, die het overvolle programma op zeer aanschouwelijke wijze uit de doeken deed. En ze gaan vooral véél stof zien.
Enfin, druk, maar leerrijk dus, deze week. Ik ben natuurlijk ook twee keer een beetje blijven plakken op de receptie achteraf. Goed voor mijn sociaal leven, want hier in Wondelgem is dat eigenlijk maar magertjes, ik ken misschien twee man en een paardenkop.
Maar goed, een nieuw schooljaar dus. Allons-y!
365 Р10 september 2014 РKobe met zelfgemaakte muts ̩n pompon
De rugbymuts is gemaakt op een loom, de pompon op een setje dat ik vorige week mee had uit de Hema. En content dat hij is!