Geplaatst op

Woensdaggevoel

Het klinkt misschien raar, maar ik heb ook een woensdaggevoel, niet alleen een maandaggevoel, zoals de meeste mensen. Maar dat woensdaggevoel is gelukkig alles behalve negatief bedoeld. Op woensdag moet ik dit jaar namelijk niet werken. Correctie, ik moet niet naar school.

Dat betekent dat ik ’s morgens met de kinderen naar school wandel – als het niet regent, tenminste – en dat ik dan vroeg klaarwakker ben, en productief. Neem nu vandaag. Ik ben onmiddellijk begonnen aan mijn PC met een goeie kop koffie, en ben in de jaarplannen gevlogen. Veels te laat om goed te zijn, maar bon, ze staan in orde nu.
Daarna kwamen de boodschappen, en een dik half uur later stond er een fijne stoofpot met kalkoen en wintergroenten te pruttelen, en stond de boursinsoep klaar. Ik had zelfs nog tijd om een reeks powerpoints voor de lessen in het tweede te maken, en ik kon aan mijn examens beginnen. Go me!

En toen kwamen de kinderen thuis, werd er gegeten, verder gewerkt, bijzonder opgetogen gewezen over Wolfs mooie rapport,  en bracht ik Kobe naar de notenleer. Merel was meegereden, en kreeg zowaar de slappe lach toen er plots Bohemian Rhapsody op de radio kwam, en ik vond dat ik niet anders kon dan daar vrolijk mee mee doen, pathetiek en stemmetjes en headbangen, the whole shebang.

Er volgde nog een tripje naar de rugby, maar Bart was intussen gelukkig thuisgekomen – compleet uitgeput en op – en dus kon ik Merel met een gerust hart bij hem laten. Erik bracht de jongens terug naar huis, wat er voor zorgde dat ikzelf nog naar een lezing van het Nederlands Klassiek Verbond kon, eentje over het Forum Romanum. Normaal gezien duren die lezingen een uurtje, deze Antwerpenaar maakte er vlotjes twee uur van. Bijzonder interessant, dat wel, maar twee uur zonder pauze, da’s lang om geconcentreerd te blijven.

Enfin, een bijzonder knap gebouw, dat KANTL, ofte de Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal- en Letterkunde. Oordeel zelf.

Geplaatst op

KAM breiclub

Met een paar collega’s vonden we het jammer dat er over de middag zo weinig activiteiten zijn bij ons op school. Het is ook een beetje moeilijk: de middagpauze is maar 50 minuten, en da’s kort als je nog moet eten ook. Tsja.

Maar samen met een fijne collega hebben we dit jaar een breiclub opgestart. We wisten niet goed of dat wel succes zou hebben, maar bon, we konden het maar proberen. En jawel, ik heb intussen al een behoorlijk aantal leerlingen leren opzetten en basis breien, maar ook de gevorderde breisters komen aan hun trekken: we kunnen hen leren hoe ze bepaalde patronen moeten lezen, of er samen over discussiëren en proberen uitpluizen.

Ik denk dat we intussen met een stuk of vijftien leerlingen zijn, en een handvol leerkrachten. En ik vind het eigenlijk gewoon de max!

Een artikeltje mét foto’s heb ik uiteraard ook op de schoolwebsite gezet, en wel hierzo.

Geplaatst op

Thuisdag

Dit was een echte thuisdag. Als in: ik ben mijn kot niet uitgeweest. Alleen Wolf heeft heel even het huis verlaten, om brood te halen. En dat was dat.

Er is gewassen. Ik was dat niet van plan, want ze hadden regen voorspeld. Maar in de voormiddag was de zon zo prachtig aan het schijnen, dat ik alsnog lakens in de machine stopte. Om vast te stellen, zodra die proper waren, dat het regende. Hmpf. Een uur later scheen de zon alweer een hele tijd, en nam ik het dus toch in overweging om die lakens buiten te hangen. Ik dus alles in een mand gepropt, de trap af, naar buiten, lakens in de stralende zon. En vijf minuten later hoor ik in mijn bureau de druppels vallen. Hmm, dacht ik, het zal niet veel zijn. Vijf minuten later was ik te koppig om in de gietende kletsende regen alsnog die lakens binnen te halen. Droger werden ze er toch niet op.  Meh.

Maar verder was het wel een fijne, rustige, broodnodige rustdag. Er was natuurlijk wel schoolwerk, zoals altijd, en er werd geblogd.

Merel speelde ballerina, met een mini-ballerina en een mini-miniballerina op de foto.

img_7137

En verder deden we eigenlijk gewoon niks.

Oh, ’s avonds keek ik met Wolf naar Terminator. En schrok ik er gigantisch van dat die film al uit 1984 is. Man, we worden oud…

Geplaatst op

Passiflora Victoria

Eind juni kocht ik in een opwelling een passiebloemplant, ofte passiflora. En hoe zot ik ook ben van de originele kleur (groen-paars-wit, foto genomen hier een paar straten verder, op wandeling naar de school),

img_1983

ik vond deze cultivar ongelofelijk mooi, een paarsrode grote bloem, Victoria genaamd.

Ze bloeide een paar dagen in huis, maar stopte dan met bloeien. Da’s ook niet echt een binnenplant, en het was eigenlijk ook wel echt warm binnen. Ik besloot om ze buiten te planten, kocht een grote bloembak en teelaarde, en zette ze buiten, achteraan in mijn kleine tuintje. Ze heeft er geen direct zonlicht, maar staat er wel beschut, en staat in de winter tegen de buitenmuur van de schouw, zodat ze ook niet te veel last zal krijgen van de vorst, hoop ik.

En jawel, een dikke maand later ging ze weer volop aan het bloeien:

Ik heb ze intussen ook nog ijzerdraad gegeven om langs te klimmen, en ik hoop nu dat ze zich voldoende goed voelt in die bak om gans de lelijke muur te bedekken. Als het lukt, koop ik volgend jaar een tweede bak en een gewone passiflora voor in de andere hoek, en dan mogen ze elkaar beconcurreren.

 

Geplaatst op

Zwemmige, maar niet zo zonnige zaterdag

Ik was alweer van plan om die platen achteraan te schilderen, en alweer stak het weer er een stokje voor. Tsja.

Het werd een voormiddag van lummelen, en de pyjamakast uitkuisen. De tabouleh van gisteren was meer dan voldoende voor vandaag, we bakten er enkel een paar worstjes bij, en dat was dat.

Merel hield in de namiddag nog een ‘fotoshoot’ met Kobe, en ook Bart moest eraan geloven:

Maar tegen vier uur stonden we aan het zwembad van Ertvelde: dat hadden de kinderen gevraagd. Jammer genoeg is het kleine glijbaantje verdwenen, en is er dus niet veel te doen ginder: enkel een klein aflopend zwembad, zonder extra’s, en een groot baantjeszwembad dat ook een pak kouder is. Mja. Gelukkig hadden we zelf wat speelgoed mee, en neemt Merel het zwemmen heel ernstig nu: ze durft probleemloos onder water zwemmen, maar kan helaas nog niet boven water blijven :-p Al heeft ze vandaag wel leren drijven, toch voor een paar seconden al. ’t Is een begin…

Enfin, we kwamen thuis, en er moest nog dringend gepuzzeld worden, vond Kobe. Oh, en een potjesschuif uitgekuist, dat ook. Pff. Project 2016 going strong!

Geplaatst op

Zomaar een zaterdag.

Fantastisch lang geslapen, en dan gewoon wat rondgedrenteld in huis, meer moet dat niet zijn voor de voormiddag. Bart had gisteren al boodschappen gedaan en was van plan – hou u vast aan uw bretellen, want hell just froze over – te barbecuen. Alleen wilde het weer niet meewerken: de vorige dagen waren misschien warm en zonnig, vandaag zag het er volledig grijs uit, en dreigde het zelfs te regenen. Op mijn aanraden hebben we ’s middags brood gegeten, en gewacht tot ’s avonds. En jawel, de beloofde opklaringen kwamen erdoor!

Intussen trok ik met de kinderen naar de Decathlon, om een deftige rugzak voor Wolf, want die vertrekt morgen voor tien dagen op kamp. We zochten en vonden een goeie rugzak, meteen ook waterschoenen, we keken eens naar de prijs van paardrijgerief voor Merel, liepen nog even langs de rugbystand, en grabbelden nog een zakje mee van vijf euro om de gsm aan een fietsstuur vast te maken. Ha ja, voor Pokémon Go, dat maakt het meteen een stuk veiliger.

Ik gooide de kinderen af thuis voor een vieruurtje, en reed naar de Brico, want daar was alles met 21% korting vandaag. Ik kwam terug met verf, zowel primer als kleur, voor de betonplaten achteraan, een zeer grote bloembak en bijhorende teelaarde om de passiflora buiten te kunnen planten aan mijn bureau, een nieuwe grote parasol in felrood (en aan 25% korting), en nog wat vijsjes en lampjes allerhande. Happy mens, ikke.

Thuis had Bart – jawel! – alles klaar gezet voor de barbecue. De kinderen vinden dat zo wijs, en dus had Bart maar toegegeven. De tafel stond gedekt, het vlees lag klaar, de groenten waren gesneden, het slaatje gemaakt, het rooster afgewassen, alleen… Het vuur brandde nog niet. Ik ben hier zo’n beetje de huispyromaan, en dus was het aan mij om van vuurtje stook te doen. Dat zo’n barbecue in het begin veel te heet is, en dat je best een uurtje wacht, dat was bijzaak. Tsja. Een en ander resulteerde in een paar zwarte kantjes links en rechts, maar de zalm was fantastisch, en ook het vlees moest eigenlijk niet onderdoen. En je mag zeggen wat je wil: de smaak van barbecue is toch helemaal anders dan die van de pan.

Alleen moest ik nu nog samen met Wolf zijn rugzak maken voor morgenvroeg. Ha ja, als ge 12 zijt, kan dat blijkbaar niet vroeger. Gelukkig had ik wel al eens op voorhand gekeken, en wist ik dat alles in huis was. Nog die chance. Maar nee, het was niet met mijn goesting, nee.

Voor de Gentse Feesten had ik al helemaal geen goesting. Gewoon rustig thuis in mijn eigen kot, en dan morgen vroeg op. Oh, en lezen, natuurlijk. Ik ben momenteel keihard in mijne lees, en ik vind dat best aangenaam, ja.

Geplaatst op

Koken

Af en toe mag hier ook eens een loftrompet geblazen worden, vind ik. Deze bazuint de kookkunst van Bart uit: in het weekend is hij het altijd die boodschappen doet, en kookt. Een boutade: ik maak eten klaar, Bart kookt, en dat is ook wel zo.

Vandaag had hij fantastische hapjes met zalm en mangochutney, vergezeld van een glaasje Sauterne, en daarna een sappig rosbiefje.

Aansluitend maakte ik vers bananenijs, en daarna had Bart nog taart voorzien. En vermageren dat we hier doen, man toch!