Parkjes zoeken

Elf juni, midden in de examens dus, en ik moet mijn rug echt wel een beetje in beweging houden, heb ik gemerkt.

Ik ben dus na mijn kiné – die wel per auto was – nog op de fiets gesprongen en heb een stevig eindje gefietst om enkele caches na te kijken – de meeste waren gewoon nog in orde – en vooral ook een nieuwe cache te versteken. Ik had er eentje weggestoken op een prachtig plekje, aan de doorgang naar het Prinsenhof, maar daar ligt het eindpunt van een multicache waar ik totaal niet op gelet had. Mja.

Ik heb dus eerst stevig doorgefietst om die rug in beweging te krijgen, en heb er andermaal enkele mooie foto’s genomen langs mijn route.

Ik ging dus op zoek naar nieuwe parkjes, en zo kwam ik in de Rozanetuin terecht, een parkje dat ik wel al van de overkant gezien had maar waar ik nog nooit binnen was geweest. Dat ligt namelijk aan de Brug der Keizerlijke geneugten, maar dan wel aan de kant van het Zilverhof. Mooi parkje, maar soms afgesloten en dus geen cachemateriaal.

Ik fietste verder naar een ander groen plekje op mijn kaart, en dat bleek een heel strakke, mooie publieke binnentuin te zijn, helaas dus ook niet ideaal voor een cache.

Uiteindelijk werd het een verkeersbord aan de zij-ingang van het Sint-Lucas, aan de Molenaarsstraat.

Ik was helemaal uitgewaaid, helemaal ontspannen en klaar om nog wat examens te verbeteren en dan te gaan kwissen, de laatste kwis van het seizoen.

Bordjesquiz

Tom contacteerde me: of ik niet mee kwam doen aan de bordjesquiz in Aalter. Awel ja, dat zag ik wel zitten, ook al wisten we op voorhand dat we blij mochten zijn als we niet laatste gingen eindigen. Surprise: we waren laatste. Maar dat is ook niet moeilijk met 11 ploegen waarvan de meeste sterrenploegen zijn.

Een bordjesquiz is een genre op zich, eentje dat ik wel kan smaken, ja.

De vraag wordt gesteld, elke ploeg schrijft zijn antwoord op een klein witbordje. Simultaan worden alle bordjes omhoog gestoken, het antwoord wordt gegeven, en wie het juist had, blijft zijn bordje ophouden en krijgt punten. Die punten hangen af van de moeilijkheidsgraad van de vraag: als iedereen het juist had, krijgt elke ploeg één punt. Als jouw ploeg de enige is die het juist heeft, krijg je 11 punten, en uiteraard alle mogelijke percentages daar tussenin.

Het zorgt ervoor dat je moeilijk wint tegen topploegen: we hadden wel redelijk wat juist, maar wat wij wisten, wisten de anderen ook, en wat wij niet wisten, wisten anderen vaak wel. Tsja.

Ik heb in elk geval een fijne avond gehad, al bleek ik de enige vrouw in het gezelschap van meer dan 40 mannen. En nee, ik heb de eer dus niet hoog kunnen houden: roemloos laatste…

Om even af te koelen ben ik dan na afloop nog maar een paar caches gaan zoeken, kattencaches in het Aalterse. Tot mijn grote verbazing én vreugde vond ik in één van die caches een klein ge3D-print katje, amper een cm hoog, maar wel knap.

Dàt, dat maakte mijn avond helemaal af!

Concertje in Horebeke

Deze namiddag hernamen we ons Caleidoscoop-concert in de Protestantse Kerk in Horebeke, een gehucht in the middle of nowhere. Lag het nu daaraan, of aan het feit dat het om vijf uur ’s middags was? Feit was dat er niet veel volk was, maar dat mocht de pret en de kwaliteit niet drukken.

We gaven het beste van onszelf, zongen – gelukkig niet letterlijk – de pannen van het dak en ik gaf de presentatie met mijn meest zoetgevooisde microstem. En ja, we zagen dat het goed was.

Na afloop was er een receptie en ging een aantal van de koorleden nog samen iets eten. Ik zag dat niet zitten: mijn sociale batterij was helemaal leeg, de rug deed lastig en ik wilde het hoofd even laten uitwaaien. Ergo: een paar geocaches in een prachtig landschap.

Ik was pas na achten thuis – het concert had geduurd tot half zeven en het is een half uur rijden – maar het deed wel deugd, zo’n namiddagje.

Op naar het volgende concert, iets wat veel minder mijn ding is, zijnde Duitse romantiek. Ach ja…

Repetitie met een cacheke

Zondag hebben we een concert met ons koor in de kleine protestantse kerk in de Geuzenhoek in Horebeke, in de Vlaamse Ardennen dus.

Vandaag hadden we onze generale repetitie, in dat kerkje dus. Het is ook het kerkje waar we destijds ons eerste concert gaven met dit nieuwe koor, intussen meer dan vijf jaar geleden. En ja, het is er bijzonder aangenaam zingen, al is het een beetje weg van de wereld. En waarom Geuzenhoek? Wel, om een of andere reden – er is hier een heus museum aan gewijd en er zijn infoborden – is hier een protestantse enclave, compleet met veel nog steeds Hollands sprekende inwoners.

In het naar huis rijden na een aangename repetitie – ik doe er ook de presentatie en het voorlezen van de teksten – wilde ik ook nog een geocache oppikken en verzeilde ik bij een pracht van een molen. En ja, alle onderstaande foto’s zijn op hetzelfde moment genomen, met mijn Iphone, maar de ene dus met langere sluitertijd dan de andere. Ongelofelijk toch, wat die computerkracht met zo’n foto’s kan doen, want nee, er zit geen nabewerking op.

Een kort geocachetochtje in Gontrode

Kobe kwam het op kousenvoetjes vragen: dat ik vandaag toch geen school had, en dat hij weer in Gontrode moest zijn, in de proeftuin van ’t unief, voor een les, en dat dat 17 kilometer is, en of ik dan geen zin had om daar te geocachen? Ik moest lachen, zei dat het toch goed weer ging zijn, en dat het dus oké was, op voorwaarde dat hij dan mijn fiets op de drager zette en hem er ginder weer afhaalde.

Het plan was van half twee tot half zes, ruim de tijd voor een mooie reeks caches ginder. Tot bleek dat hij niet goed had gekeken, maar het gelukkig wel nog op tijd had gezien: het was maar een uurtje, van half drie tot half vier. Euh, ook goed, dan deed ik wel een stukje van dat rondje, toch?

Op een uurtje kun je dus niet veel, zeker niet als je een kwartier staat te vissen in een buis, twee haakjes kwijtspeelt maar wel een ander – wreed cool – haakje opvist, en geen cache hebt. En als je wat later dan staat te hengelen op een onorthodoxe manier, wegens de hengelhaak nog in de auto. Ach ja.

Ik had in elk geval een zeer fijn fietstochtje langs soms zeer smalle en soms quasi onzichtbare wegels en toch vijf caches, en vooral ook een blije zoon die dus niet twee keer een klein uur hoefde te fietsen. Of hoe ne mens zijn kinderen toch ook veel te veel verwent…

Nieuwe cachekes

Ik moest vandaag op het eiland Malem zijn om er een reeks kunstbloemen voor mijn lokaal op te halen, en nam in dit prachtige weer uiteraard de fiets. Ik wilde meteen nog enkele extra caches wegsteken, kwestie van mijn rondje vol te maken.

Ik repareerde ook meteen enkele die als beschadigd of nat waren doorgegeven, keek er enkele na, en genoot vooral met volle teugen van de fietstocht.

Omdat er al een sluizencache van mij zit aan het Rabot, moest ik dat een beetje zien te ontwijken. Er zijn dus nieuwe caches bijgekomen aan de Begijnhofkerk, in de buurt van de Sint-Antoniusbrug en de doorgang naar ’t Prinsenhof, eentje in Park Voortman en eentje aan een mij onbekend parkje aan de Maria Gorettikerk.

Nu maar hopen dat ze allemaal goedgekeurd worden en ook nog even blijven zitten. Dat weet je dus nooit…