Tallinn: dag 6

Een week is misschien wat lang voor Tallinn, maar aan de andere kant: er zijn nog steeds musea die we niet gezien hebben, interessante gebouwen die we niet bekeken hebben, hele wijken die we niet bezocht hebben. Maar ik ben blij met wat we vandaag gedaan hebben!

Ook deze voormiddag ging ik dus alleen op stap, maar ik merk wel dat het later en later wordt voordat ik vertrek. Maar bon, er waren nog wat geocaches die ik wilde loggen, ik ging op pad en zag mooie dingen.

Ik passeerde een katholieke kathedraal – nou ja – en wipte even binnen. Er bleek een zijdeurtje open te staan dat naar de oude gotische kloostertuin leidde. Daar stond wel op dat je twee euro moest betalen, maar ik zag nergens iemand aan wie ik kon betalen, of een ticketje kopen of zo. Bon, het prachtige klooster dus binnen, waar ook nog een Aziatische dame liepen en een vader met twee dochters, die uit Aalst bleken te komen. Hoe weet ik dat? Omdat, toen ik terug naar buiten wilde, de deur op slot bleek te zijn. We klopten op de deur tot iemand ons hoorde, de ’toezichtster’ haalde en die ons buiten liet. We kregen onder ons voeten: er stond toch op dat we moesten betalen? Euh, ja, maar aan wie? Volgens haar hadden we de kerk zelf moeten binnengaan, haar zoeken, en zo betalen. Ja, zeg, zet dat er dan op he!

Soit, opgesloten zitten in een klooster, het is eens wat anders. Ik wandelde terug, vond nog een bijzonder mooi straatje en repte me naar huis, want ik ging tegen half één thuis zijn, wat dus niet lukte. Tsja, ik had echt wel een excuus deze keer.

Ik haalde nog snel een kaneelbroodje, we aten, Bart deed nog een tukje, en we wandelden te voet de stad door, richting Lennusadam, het maritieme museum, maar passeerden eerst nog Fat Margaret, het kleinere deel van het museum waar een boot van 700 jaar geleden ligt uitgestald, en in de rest van de toren het alleen maar over soorten schepen gaat, van middeleeuwse zeilschepen tot hedendaagse motorschepen, waaronder onze ferry naar Helsinki. En bovenaan is een fijn terras met een grote brievenbus als geocache. Leuk gedaan.

We wandelden verder langs het water, voorbij een KGB-gevangenis die nu een tijdelijk gesloten museum is, maar zeer impressionant blijft.

En toen was er Lennusadam, waarover ik getwijfeld had of we dat wel zouden doen. Man, wat een leuk, knap museum! Dit is een schoolvoorbeeld over hoe een museum zou moeten zijn: interessant, ruim, afwisselend, met veel ruimte en specifieke uitleg en spelletjes voor kinderen, maar ook met geschiedenis, volwassen verhalen, dat soort dingen. Oh, en ook een duikboot. Vooral een duikboot. Die je aan de buitenkant kan bekijken, maar waar je dus ook in kan. Compleet met torpedoruim en (niet werkende) periscoop. Maar zo wijs!

We bleven er dus een pak langer dan gedacht, maar dat was ook helemaal niet erg, alleen begon de rug toch wel te protesteren. We wandelden een eind terug, opnieuw langs de zee, om dan een koffietje te drinken met voor mij een Ests dessert: Bird’s milk. Ik vroeg aan de garçon om uit te leggen wat het was, en hij kon dat niet. Toen ik het proefde, snapte ik dat wel: het was met een bodem van koek, met een coulis in en chocolade bovenop, maar de zuivel tussenin houdt het midden tussen panna cotta, yoghurt en… euhm… iets onbestemds. Wel lekker, ja.

We wandelden langs een andere weg terug, gingen nog even plat, en lieten ons daarna naar Noa brengen, een sterrenrestaurant eventjes buiten Tallinn, maar ook dat krijgt later nog zijn eigen post, als ik eens niet weet wat bloggen.

Oh, en heb ik al gezegd dat er vandaag een duikboot was?

Tallinn: dag 4

Ik vermoed dat het aan de ADHD ligt, maar waar Bart er plezier in vond rustig op het appartement te blijven en te lezen en te schrijven en wat te werken, toog ik op mijn eentje opnieuw de stad in om te verkennen en extra caches te loggen – iets waar Bart niks aan vindt en waardoor ik hem dus niet ambeteer.

Ik ging eerst voor een koffie met een kaneelpretzel in één van de oudste koffiehuizen van de stad, compleet met een nyckelharpa serenade.

Ik wandelde verder, genoot van de staalblauwe hemel en de prachtige middeleeuwse architectuur, las alle mogelijke infoborden, stadslegendes en uitleg over alle mogelijke plekjes, en genoot.

De laatste foto is trouwens genomen van aan ons voordeur.

Bart had intussen boodschappen gedaan en maakte een fijne omelet, en daarna trokken we opnieuw de stad in, naar een andere wijk deze keer, Rotermann, om er naar PoCo – Pop-Art Museum te gaan. Eerlijk, ik had er me niet al te veel van voorgesteld omdat er weinig reclame rond is, en de locatie boezemde ook al niet te veel vertrouwen in: een gewoon rijhuis in een hippe buurt met alle bekende winkels. Maar het verraste, met veel bekend werk, herkenbare profielen en nieuwe namen. De moeite waard, jawel.

Aangezien we nu toch in zo’n hippe wijk zaten, dronken we iets op een terras, parkeerde ik Bart daar en ging op zoek naar cadeautjes voor de kinderen. Sinds een paar jaar is dat een coole T-shirt voor de jongens, maar je moet altijd eens de gezichten zien van het hippe personeel als ik daar dan in zo’n winkel in de T-shirts ga snuisteren… Soit, ik vond voor iedereen iets, dronk nog een extra koffie en we wandelden terug.

En ’s avonds gingen we chic gaan eten in een sterrenrestaurant, maar dat krijgt later nog zijn eigen aparte post.

 

 

Tallinn: dag 3 – eigenlijk Helsinki

Om acht uur ging de interne wekker en kon ik vaststellen dat de hoofdpijn alvast verdwenen was, de snotproductie naar een haalbaar niveau was gedaald en de mottigheid onder de mat kon geveegd worden. Goed zo!

Tegen negen uur gingen Bart en ik op pad, 25 minuten wandelen naar de ferryterminal. Het ziet eruit als een vlieghaven, compleet met check-in lijnen, douanecontrole, aanschuifdinges en al. En zo’n ferry naar Helsinki, dat is groot, man! Vier dekken auto’s, drie dekken voor passagiers, met verschillende restaurants, een Burger King, een gigantische winkel zoals in, jawel, een luchthaven, met luxegoederen en parfums dus, met overal plekken om te zitten en te hangen en te werken, en vooral dus twee uur door te brengen. Er stond een stevige bries waardoor de boot licht schommelde, maar boven op het zonnedek in de zon en de wind stoorde het me absoluut niet: ik vond het daar zalig zitten!

Het was dik half één toen we van dat drijvende pretpark af waren, zodat we een taxi namen, meteen richting het Kiasma Museum, het museum van hedendaagse kunst ginder in Helsinki. We zochten iets om te eten, vonden eerst niks deftigs, en verzeilden toen voor amper 15 euro per persoon in een “all you can eat sushi”. De prijs vonden we eerst verdacht, maar er zit gewoon één iemand aan de ingang die iedereen dezelfde prijs doet betalen, en verder is het zelfbediening, zodat ze flink uitsparen op personeel. En ja, heel veel keuze en dik in orde! En daarnaast lag een hele speciale kapel, een houten constructie gewoon midden op een plein neergepoot.

Ik kon het niet laten om er even de uitstekende akoestiek te testen, maar had zelfs niet door dat Bart aan het filmen was.

We passeerden langs het prachtige art deco station, liepen er zelfs even door en gingen dan naar het Kiasma museum van moderne kunst.

Ik was niet bijzonder onder de indruk van de kunst, wel van het gebouw. Knap. Maar hier en daar was er toch wel iets dat me aansprak.

En toen liepen we rond, langs de bibliotheek, verder doorheen het centrum naar de Domkerk die deels in de steigers stond, en dan verder tot aan de Upenski kathedraal. Een stevig wandelingetje, maar het is duidelijk dat Helsinki iets heeft met architectuur.

En toen deden de voeten zeer en dronken we iets langs het water, aan de voet van de kathedraal.

Te voet terug naar de ferryterminal zagen we niet zitten, maar ubers zijn hier niet duur, we lieten ons rijden en waren er eigenlijk veel te vroeg. Dat zorgde ervoor dat ik nog even, vanuit die terminal, terug wandelde tot aan een behoorlijk vreemd beeld van een Manneke Pis, maar dan op een iets andere schaal en met de naam Bad Bad Boy. En een ijsje met de smaak van een kaneelbroodje mocht ook niet ontbreken, vond ik.

De boottocht terug was net iets saaier: het was behoorlijk hard aan het waaien, waardoor er werd aangeraden niet buiten te gaan zitten, en dat was behoorlijk frisjes ook. We zaten gewoon beneden in van die comfortabele vliegtuigstoelen, maar lezen of zo zat er niet in want zo’n ferry mag dan groot zijn, zelfs zo’n ding wiebelt als het waait.

Soit, we waren terug in Tallinn rond half tien, namen een Uber terug, kwamen nog even op onze positieven en gingen toen slapen.

Tallinn: dag 2

Ik sliep lang, en dat had zijn redenen: ik ben echt wel ziek nu. Maar met de nodige medicatie – ik kan helaas geen Sinutab of zo nemen wegens glaucoom  – kon ik mezelf genoeg oppeppen om eerst om de hoek te gaan ontbijten in een Frans-Belgische zaak: het was niet ver en ook niet echt duur. Het weer was al bij al best doenbaar, al hingen er echt vreemde wolken. Iets voor Lieven Scheire, me dunkt.

We liepen even terug naar het appartement en namen de nodige regenjasjes en zo mee, want we wilden naar Kiek in de Kök. Jawel, dat heet echt zo: vroeger, in de tijd van de Hanzesteden, sprak men hier Middelduits, en dit is de naam van een toren van waarop de soldaten in de keukens van de lager gelegen huizen konden binnenkijken. Kiek in de Kök dus.

Concreet bleken het vier verschillende torens te zijn, met elkaar verbonden door een oude vestingsmuur met houten looppaden, zo van die dingen die je vaak in films ziet. Best wel wijs, maar man, wij hebben trappen gedaan zeg! Zo van die smalle draaitrapjes, stijl Gravensteen en al.

Na een uurtje stonden we weer buiten en moesten we het tweede deel, de onderaardse gangen, nog doen, maar ik stond letterlijk te trillen op mijn benen. Gelukkig heb je vier uur de tijd om de tickets te gebruiken, zodat Bart me mee naar huis sleepte en ik prompt anderhalf uur sliep.

Tegen half twee was ik voldoende opgeknapt om dat tweede deel te doen, maar dan toch eerst met een lunch achter de kiezen. Het begon licht te regenen, maar Bart loodste ons feilloos naar een heel fijn restaurantje met een beperkte maar inventieve en lekkere kaart. De serveuse stelde het blijkbaar zeer op prijs dat ik zei dat ik blij was dat we niet in een toeristenval verzeild waren.

Nu die innerlijke mens versterkt was, kon ik het wel weer aan om terug naar die Kiek te gaan en de ondergrondse gangen in te duiken. Die zijn blijkbaar middeleeuws, maar vooral ook tijdens de tweede wereldoorlog gebruikt als schuilkelders. Griezelige dinges, als je het mij vraagt.

Bon, we doken weer  boven op als een stelletje mollen, ik zocht en vond nog een cache, en we gingen op zoek naar een bakkerijtje want het brood hier is van de rare, voorverpakte soort. Alleen bleek dat bakkerijtje, ook al om de hoek – er zijn hier nogal wat hoeken – bijzonder populair te zijn voor zijn kaneelbroodjes. We hadden geluk: er was net een tafeltje vrij, maar ik moest nog even wachten want de kaneelbroodjes zaten nog in de oven en ze vlogen, jawel, als zoete broodjes de deur uit: er stond vrijwel constant een lange rij mensen aan te schuiven.

Oh, en dat brood? Dat was al uitverkocht, ze hadden dat maar heel beperkt. Dan toch maar, intussen weer in de regen, naar de supermarkt om de iets verdere hoek gelopen.

Rond half zes waren we thuis, rond half zes lag ik in mijn bed en sliep ik, en tegen half acht begon Bart de tafel te zetten zodat ik ook weer wakker werd.

De dag werd afgesloten met een Finse reeks, een telefoontje met mijn dochter en nog een halve doos zakdoekjes.

Dju, ne mens kan zich ellendig voelen. Hopelijk morgen beter, want dan wordt het Helsinki.

 

Belzeelse velden, wegels, weiden en onvindbare paden

Nog een dagje gaan werken in het huis van mijn vader? Nee dank u, dat ziet de rug echt niet zitten. Ik moet echt opletten hoeveel ik doe, of het gaat fout. Maar in de loop van de namiddag had ik echt geen zin meer om nog te blijven zitten, de rug kon wel wat beweging zonder inspanning gebruiken, en dus stapte ik de fiets op, om net over de Ringvaart, in Belzele, te gaan cachen. Daar ligt een rondje dat ik eigenlijk wilde houden om af en toe een cacheke te doen om de lege dagen in de cachekalender op te vullen – je kan zien op welke dagen van het jaar je nog niks gevonden hebt – maar deze waren sowieso langs paden die niet met de auto bereikbaar zijn.

Dat ga ik ook geweten hebben: ik fietste eerst langs de Nieuwe Kale, maar kwam daarna in velden, wegels, parken en dies meer terecht. Prachtig gewoon! Als Wolf het ooit weer in zijn hoofd krijgt om te gaan lopen, moet hij in het vervolg als opwarmertje maar tot daar fietsen en dan daar gaan lopen. Echt. Sommige paden waren intussen wel helemaal verdwenen, opgegaan in onkruid, grassen of een boer die iets te enthousiast geploegd en gezaaid had. Tsja.

Ik ben zelfs deels in een boom gekropen. Compleet onverantwoord, ik weet het, maar zo leuk… En ik had echt goeie grip en zo, dus het viel wel mee.

Er ligt daar dus ook een mooi park, en je rijdt zelfs door stukjes bos. Een heel mooi rondje, en als het ooit nog eens een warme avond is en Bart ziet het zitten om eens te gaan fietsen, dan weet ik alvast waar naartoe.

 

Dagje Nederland, in casu het Kröller-Müller

Bart moest vandaag in Ede zijn, tussen Arnhem en Utrecht, voor een podcast. Hij had gevraagd of ik geen zin had om mee te komen, en daar zei ik geen nee tegen: het is bijna drie uur rijden, maar twintig minuten verder zit je in Otterlo, meer bepaald in het Kröller-Müller museum, en voor zover ik me herinnerde, heeft dat een prachtige collectie. Meteen kon hij me in het terugrijden afgooien in Dordrecht, voor Big Rivers. Normaal gezien zou ik vrijdag zelf rijden en dan Mireille oppikken, maar mijn auto is nog steeds in de garage, helaas, ik heb dus geen vervoer. Ik had de trein kunnen nemen of iets anders proberen verzinnen, zoals het huren van een auto, maar een van de logische routes van Otterlo naar huis is via Dordrecht, en wie ben ik dan om moeilijk te doen?

Rond negen uur vertrokken we, kwart voor twaalf stonden we op de markt in Ede, nog wat later genoten we allebei van een fijne salade en had ik al wat labcaches gevonden. Tsja…

Om één uur moest hij bij OMA zijn voor zijn podcast, en ik ben dan maar in de buurt gaan rondlopen voor een paar geocaches. Er was een hele leuke multi rond vijf grote kunstwerken op ronde punten, maar jammer genoeg klopte mijn berekening voor de uiteindelijke cache niet helemaal. Maar ik had dus wel een fijne wandeling in een mooie buurt.

Iets voor drie waren we in Otterlo. Wat een prachtig museum, wat een collectie! Ik heb veel te veel foto’s genomen, maar bon, het is mijn blog :-p

Voor de beeldentuin deed Barts voet te veel pijn, dus liepen we daar niet echt rond.

Het zorgde er wel voor dat ik netjes tegen zessen in Dordrecht was, wat ervoor zorgde dat ik mee kon eten – Sabrina had heerlijk gekookt met gnocchi en soep en salades – en dat ik vooral ook mee kon op het bootje. Maar dat is voor een volgende blogpost.

Rondlopen in Heusden

Via GIFT Gent had ik twee hele leuke, donkere nachtkastjes op de kop kunnen tikken, perfect voor Wolfs slaapkamer. Alleen waren die wel op te halen aan het station van Gentbrugge, zowat de andere kant van Gent. Geen nood, er is altijd wel een geocache in de buurt, in casu in Heusden deze keer: twee reeksjes labcaches, de bonussen daarvan en nog een losse enkeling.

Het leverde me een leuke wandeling op, wat rondgerij met de auto en uiteindelijk ook nog een ijsje op de markt van Heusden, op aanraden van een Heusdense collega. Ik was geïntrigeerd door een brandraam in de kerk, ging er even binnen en zong er meteen ook iets, want ik was er toch helemaal alleen en de akoestiek was prima.

Resultaat: ik was pas tegen acht uur terug thuis, maar wel helemaal ontspannen en uitgewaaid. En… ik had een ijsje! Nè!

Oh, en die nachtkastjes? Die heb ik persoonlijk nog uit de auto gekregen en op hun plaats gezeuld. Mijn rug was er niet dankbaar om, maar mijn tevredenheid was groot.

 

Net geen urbex

Deze namiddag reed ik met de fiets naar de kine in Evergem – het is een kwestie van de rug in beweging te houden. In het terugkeren reed ik nog even naar de overkant van de Christoffelweg, want daar ligt een reeks caches die in hou om blanco vakjes in mijn cachekalender op te vullen: het is de bedoeling om op elke dag van het jaar toch minstens één cache te halen. Momenteel zijn er nog 29 lege vakjes, en is mijn topdag 10 augustus met 100 caches doorheen de jaren.

Ik reed doorheen het terrein van het GO!, waar onder andere het internaat het Molenschip ligt, en zag dat daar een vervallen kasteeltje staat. Het terrein is afgesloten, de meeste ramen zijn dichtgetimmerd, en sommige ramen staan open waardoor de elementen vrij spel hebben. Geen idee wat de plannen zijn hiermee, of het ooit gerestaureerd wordt of dat ze het verder laten verkommeren tot het afgesmeten kan worden, maar bon, ik vond het vooral mooi. En ook wel jammer dat ik er niet dichterbij kon komen, maar dat doe ik dan liever niet, zeker al niet omdat het GO! zo’n beetje mijn werkgever is en al.

Mocht iemand meer weten: graag!

Merendree

Deze voormiddag moest ons pa naar Merendree om die drie plekjes huidkanker te laten verwijderen. Dat is geen zware ingreep, dat is onder lokale verdoving bij de plastisch chirurg. Maar de wachtzaal zat vol, de stoelen zitten niet goed en ik had ook geen zin om daar een half uur te zitten koekeloeren, en dus ging ik nog snel wat caches oppikken.

Euhm, er waren precies wat braampjes in de buurt.

Al bij al de cache nog redelijk vlot kunnen pakken, maar ik weet dus weer waarom ik normaal gezien nooit ga cachen met blote benen. Juist.

Wat verderop lag er nog eentje, aan een hele mooie slag.

En toen was het half uurtje op, ging ik mijn pa oppikken die het allemaal probleemloos doorstaan had en bracht ik hem terug, netjes op tijd voor zijn middageten.

Ik verbeterde nog wat en reed ’s avonds zowaar met de fiets naar de koorrepetitie, kwestie van voldoende in beweging te blijven. En ja, ik geniet daar echt wel van, van dat fietsen in het donker. Vreemd, eigenlijk.