Kort cachetripje met verhaal
Een stralende dag, en dus wilde ik toch heel even een frisse neus halen. En deze week kan je bij het geocachen een ‘souvenir’ van het nieuwe jaar halen, dus dacht ik: ik rij naar Evergem naar het tekenfilmrondje. De rest van dit rondje had ik deze zomer al eens per fiets gedaan, bij stralend zomerweer. Alleen had ik toen mijn hengel niet mee, zodat ik één cache wel had zien hangen maar niet kon pakken.
Vandaag dacht ik: “Ik doe niet opnieuw het rondje want daar kan je enkel te voet of per fiets komen, maar ik parkeer aan Ralingen en kom dan te voet door de wegel die recht op de cache uitkomt”.
Alleen had de kaart niet aangegeven dat daar een knoert van een gracht tussen lag. Maar kijk, mijn hengel bleek net lang genoeg om alsnog over de gracht heen te proberen hengelen. De hengelhoek bleek echter niet oké zodat ik maar geen grip kreeg, alleen alras lamme armen maar géén cache.
En toen stond er plots een jong koppel – ik had hen niet zien aankomen – te kijken wat ik aan het doen was. Spontaan boden ze aan om te helpen, ik overhandigde hen de hengel over de gracht heen en meteen hadden ze de pot in handen. Ik kreeg die toegeworpen, vulde het boekje in, gooide hem terug over de gracht en enkele minuten later hing de snoodaard weer netjes op zijn plaats, kon ik mijn hengel weer opvouwen en gingen we beiden ons weegs.
Een drie kwartier later stond ik opnieuw thuis, met ijskoude kaken, maar een eerste cache van 2026 op de teller en een goed uitgewaaid gevoel.
Goed begin, denk ik dan.
365 – 02 januari 2026 – in Evergemse velden
Rondstruinen in Aalst
Het was alweer bijzonder lang geleden dat ik Sophie, mijn beste vriendin uit het begin van het middelbaar, nog had gezien. Maar ze verklaarde zelf dat ze, zodra ze vakantie had genomen, meteen naar me had gebeld om af te spreken. We spraken af dat ik naar Aalst zou komen en dat we dan samen zouden lunchen en daarna geocachen, zodat ze me ook Aalst een beetje kon tonen. Ik ken de stad aan geen kanten.
Bon, tegen half twaalf was ik bij haar, tegen kwart over twaalf zaten we in Café de Paris voor een fijne lunch.
En toen nam ze me effectief mee doorheen Aalst, toonde ze me eerst de Martinuskerk waar de Rubens net weg was voor restauratie, maar waar ik vooral de plafonds bewonderde.
En toen liepen we rond richting verschillende standbeelden en toonde ze me ook nog verschillende andere hoekjes.
En toen was het een uur of drie maar waren we eigenlijk nog niet uitgewandeld. Allez, ik toch zeker niet, Sophie is niet zo’n grote wandelaar, tenzij op vakantie. Maar ze zag het helemaal zitten om mee in het Aalsterse stadspark nog enkele caches te gaan zoeken. Meer nog, zij was het die er verschillende ook nog vond. Dik in orde!
Toen gingen we bij haar thuis nog koffie drinken, nadat we langs een exuberant huis gepasseerd waren in de schemering. Ik ben er nog eens gepasseerd in het naar huis rijden, in het donker dus, en toen was het nog veel indrukwekkender. Geniet gerust mee!
Een behoorlijk bizarre afsluiter van een fijne dag!
365 – 29 december 2025 – met Sophietje op stap
Op stap in Roubaix
Het was al van in de paasvakantie geleden dat ik Véronique had gezien, en we vonden beiden dat we dat dringend moesten rechtzetten. Toen ik dus voorstelde om samen te gaan cachen, zei ze meteen ja. We lieten ons oog vallen op Roubaix: behoorlijk wat caches, ideaal voor koud weer want dan kan je ergens binnen gaan zitten, en vooral: cultuur! Want ja, daar is ook onder andere het prachtige museum La Piscine in een voormalig art nouveau zwembad.
Ik pikte haar op in Ronse, en iets voor twaalf stonden we in Roubaix. Ik hoop alleen dat ik er geen boete krijg, want blijkbaar heb je nu niet alleen voor de grote steden, maar ook voor de kleinere steden een ecovignet nodig, en dat wist ik dus niet. We gingen meteen het museum binnen, liepen rond en wilden rond één uur daar ter plekke in het restaurant eten, maar blijkbaar was het overvol en konden we pas om twee uur eten. Tsja, dan eerst maar verder museumen, zeker?
Tegen twee uur kregen we een tafeltje, kozen we voor de stoverij met frietjes en een koffie met een echte Meertse wafel erbij.
Eigenlijk hadden we nog niet het volledige museum gezien, maar we wilden vooral nu naar buiten, want de zon scheen – het was wel koud, tegen het vriespunt – en we wilden nog een aantal caches doen, vooral dan rond street art. Daar is er wel wat van in Roubaix, zo blijkt. We deden eerst nog de binnentuin, liepen rond, genoten van de stad, genoten van elkaars gezelschap en vonden onze laatste cache zelfs in het donker bij de lichtjes van onze gsms. Maar wat een prachtige dag…
Ik zette haar af en was tegen acht uur terug in Wondelgem. Moe, maar man, zo mentaal opgeladen!
365 – 17 november 2025 – de Vijfhoek
Toertje in de Rozenbroeken
Ik moest Kobe met een stel medescouts afzetten aan het zwembad van de Rozenbroeken voor het jaarlijkse groepszwemmen.
Ondanks het feit dat het eigenlijk maar grijs en miezerig was, vond ik het het ideale moment om toch even van de herfstkleuren te genieten, te kijken of de rug de beweging eigenlijk wel apprecieerde – soms verbetert het als ik ga wandelen, soms ook niet – en meteen nog drie caches mee te pikken.
Het ware een pak mooier geweest mocht de zon geschenen hebben, maar ook nu genoot ik, en ik was al bij al een uurtje weg.
En de rug? Die vond het precies wel oké, ja.
Hele fijne cache in Geel
Toen ik gisteren wegreed van het spelterrein, zag ik dat er vlakbij nog een mooie cache lag, eentje van Rondje Vlaanderen dan nog. Ik reed de boerenslag in, parkeerde en ging op zoek. Al is zoeken niet meteen het juiste woord: de cache was echt een groot bouwsel, netjes afgedekt onder een groot dekzeil. Ik maakte het zeil los, en zag dat het een heel amusant, ingenieus bouwsel was dat enige behendigheid met een houten lepel vereiste.
Ik heb wel even staan prutsen, ja, tot ik het balletje en dus ook het sleuteltje in handen kreeg. Knap gedaan, wellicht heel veel tijd in gekropen, maar wel ideaal om mijn dag goed te maken, voor zover die dat nog nodig had.
Ik reed door heerlijk herfstige bossen naar de snelweg en zo naar huis, naar mijn warme liefdevolle gezin.
Het leven kan best mooi zijn, ja.







