Geplaatst op

Herwerkte site

Soms weet ik toch niet waaraan ik het verdiend heb, al die lieve en behulpzame mensen in mijn buurt.
Vandaag had ik weer datzelfde virus te pakken op mijn site als in februari: opnieuw dezelfde foutmelding, en opnieuw alles geblokkeerd. Zucht. Nochtans heb ik toen alles geüpdatet, een soort scan erop gezet, maar helaas…
Ik stuurde dus maar opnieuw een berichtje naar Bramus met de vraag wat ik er kon aan doen. Tsja, zei hij, alles van de server gooien behalve de data, en alles opnieuw uploaden? Euh… Geen idee hoe ik daaraan moest beginnen, dus ik vroeg hem of hij me dat kon uitleggen. Daar moest hij mee lachen, en zei dat hij het sneller zelf kon doen dan het me uitleggen. Ik ging hem echt niet tegenspreken :-p

Wat later kreeg ik dan bericht dat hij alles opnieuw erop had gezet, en dat mijn site weer live stond. Ik moest wel zelf in WordPress alle plugins weer toevoegen, en ook opnieuw mijn theme installeren.

Hmm. Laat dat oude thema er nu al een paar jaar – letterlijk – opstaan, en laat ik nu al een paar keer gedacht hebben dat ik dat moest herwerken…

Ik heb me vandaag dus beziggehouden met plugins en widgets toe te voegen in het standaard thema van WordPress, een thema dat me eigenlijk ongelofelijk aanstaat, en ik heb ook een hoop van mijn favoriete foto’s als beginfoto toegevoegd. Het ziet er meteen fris en vrolijk uit, het geeft me zowaar een lentegevoel.

Met andere woorden: wie via een RSSfeed leest: toch eens binnenspringen op de site zelf ^^

Geplaatst op

Internetmalheuren

Gisterennamiddag kwam mijn kozijn langs om eindelijk verlichting te installeren in mijn bureau. De vorige was al zo’n jaar of twee gesneuveld, en het werd er niet bepaald klaarder op.

Daardoor moest ik een paar keer de plomb afleggen, wat op zich geen enkel probleem zou mogen zijn, maar waar onze modem duidelijk anders over dacht. Als in: hij wilde niet meer meewerken zoals het hoort. Telefoon werkte nog, basistv en de basiswifi ook, maar niet meer de tvtheek en – wat veel erger was – de wifirouter voor gans het huis. Ah bon.

Ik dacht dat het aan de Deco, de router lag, en haalde die ervan tussen, maar verder is dat een speeltje van Bart en kan ik daar verder niks aan veranderen. En ik stak de jongens op de rechtstreekse wifi waar ze normaal niet op mogen. Die zitten standaard op de Deco, een ongelofelijk wijs routersysteem dat je per gebruiker kan aan- en afleggen, kan beperken in tijd, kan doen uitslaan op een bepaald moment… En die nu dus niet werkte. Tsja.

Bart kwam thuis terwijl ik naar het oudercontact was, en gaf het drie uur later zwaar gefrustreerd op: hij had gebeld met Telenet en die hadden zelfs twee keer de modem herstart, maar to no avail. Hij had alles afgekoppeld, herstart, heringesteld, maar het werkte niet.

Ik heb deze morgen dan even met Telenet gebeld, en kwam na tien minuten dingen nakijken samen met de zeer sympathieke Kimberley tot de constatatie dat de modem op zich wel werkte, maar dat de UTP-aansluitingen blijkbaar naar de zak waren, vandaar geen connectie op alle aangesloten toestellen. Kan gebeuren, de modem was dan ook al meer dan vijf jaar oud, wat oud is bij technologie. Ik ben in de loop van de namiddag even tot in Oostakker gereden voor een nieuw exemplaar, sloot die aan, wachtte een tiental minuten, en dat was dat: alles werkte weer. Bart moest natuurlijk ’s avonds wel al zijn speeltjes nog weer aankoppelen, maar dat was blijkbaar ook snel gebeurd. Oef.

Kleine internetcrisis bezworen. ’t Is toch een afhankelijkheid en een verslaving, me dunkt.

Geplaatst op

Glossofiel

Ik kan het niet helpen, ik heb het voor talen, uitdrukkingen, woordspelingen, woordklanken, stijlfiguren of gewoon mooie woorden. Mijn zesdes zeggen dat af en toe, dat ze in mijn les meer woordenschat Nederlands leren dan in de les Nederlands zelf. Ik gebruik nu ook eenmaal graag die archaïsche woorden, die onbekendere of iets meer dialectisch gekleurde uitdrukkingen.

En toen ik een tijd geleden recepten zocht van wat ik kon doen met een butternutpompoen, kwam ik op dit prachtige Afrikaanse recept. De taal is Afrikaans (en dus niet Zuid-Afrikaans, zoals sommigen lijken te denken) maar wel perfect verstaanbaar, en zo heerlijk mooi verwoord. Vooral de sampioene doen het hem…

3 butternuts – 1 pakkie gesnyde bacon (swoerdloos) - 2 pakkies sampioene – 500 gram kaas (of minder) - sout – peper - witsous
 
Bereidingswijze

Kook butternuts met sout Рnie te sag nie. Maak witsous en rasper kaas by. Braai sampioene en bacon apart. Pak ̩̩n laag butternut, ̩̩n laag sampioene en ̩̩n laag bacon. Gooi peper en knoffelsout. Gooi witsous. Begin weer by butternut. Wanneer al bestandele klaar is gooi kaas bo-oor en bak in die oond.

Geen idee hoe het smaakt, ik moet het nog eens uitproberen, maar ik werd er nù al goed gezind van.

Geplaatst op

Warrior Cats

Kobe is de laatste tijd “in zijne lees”, en veel hangt af van de boeken die hij vindt. Soms leest hij tijden niks, dan weer verslindt hij boeken, zoals nu de reeks “Warrior Cats” van Erin Hunter, een schrijverscollectief. Het is zelfs zo erg dat ik al tot aan de bibliotheken van Mariakerke en de Bloemekeswijk ben gereden om de boeken te halen: reeks 1 had 7 boeken plus twee extra dikke superedities, en nu zit hij volop in de tweede reeks. Zijn boekopdracht op school ging ook over een van die boeken, en daardoor had hij zitten opzoeken. Tot zijn grote ontzetting moest hij vaststellen dat reeks drie wel al geschreven was, maar nog niet vertaald.

Oh jee…

Waarop ik hem, half al lachend, voorstelde om ze in het Engels te lezen. Ik stelde zelfs voor om al even eentje te zoeken in het Engels, digitaal, op mijn Kindle, om te zien of hij ze wel al kon lezen. Tien minuten later stond het boek dat hij momenteel aan het lezen is, op mijn e-reader, en jawel, hij was verkocht. De papieren versie ligt opzij, hij is het Engels aan het lezen want dat is beter geschreven, vindt hij. Het helpt natuurlijk wel dat zo’n Kindle een vertaalwoordenboekfunctie heeft, waarbij je maar op het woord te duwen hebt en je na een klikje of twee de vertaling krijgt.

Maar hij is dus tien, en hij leest Engelse boeken. Dikke Engelse boeken. Engelse boeken die niet op beginnende lezers gericht zijn, en eigenlijk nog niet zo makkelijk geschreven zijn.

Mijn Kobe.

Ge wilt niet weten hoe trots ik ben.

Geplaatst op

Glunder

Ik loop al de halve dag te glunderen, en dat gewoon door een stom mailtje.

Ik geef dus 16 uur les, en vier lesuren per week word ik betaald voor de website van de school, omgerekend zo’n 6 volle uren. Met het nemen van foto’s, schrijven en publiceren van een artikel per dag (ook weekends en kleine vakanties), rondsturen van een wekelijks overzicht, onderhouden van de site, het foto-archief en het youtubekanaal steek ik daar eigenlijk wel meer tijd in, maar bon, het is een hobby als een ander, ik doe het gewoon graag. Intussen zijn mijn collega’s ook volledig geconditioneerd – allez, de meeste toch – om ook overal foto’s en verslag van te maken. Zalig, gewoon.

Ik krijg ook regelmatig complimentjes over de site, van collega’s en ouders, en ik weet dat ook de directie dit naar waarde schat (of ze zouden er de uren niet voor vrijmaken). Mocht ik genoeg hebben van het lesgeven – quod non – ik zou probleemloos fulltime de websites van verschillende scholen van de scholengroep kunnen onderhouden, ik weet dat de meeste scholen er jaloers op zijn, maar gewoon niemand vinden onder hun personeel die zo zot is om het te doen.

Maar vandaag kreeg ik dus het volgende via Smartschool, van de ouder van een leerling.

Geachte mevrouw

Beste Gudrun

Ik vind jullie aanpak van schoolwebsite in combinatie met het wekelijks overzicht een prima manier om de ouders te informeren.

Zelf maak ik deel uit van het directieteam van Scholen Da Vinci. Graag had ik geweten via welke onderneming jullie website tot stand is gekomen en hoe jullie dat aanpakken op schoolniveau (maw hoeveel uren worden leerkrachten hiervoor vrijgesteld van lesgeven).

Als je nog bijkomende info heb, dan hoor ik dat graag.

Het is één ding om geapprecieerd te worden, het is een ander om geïmiteerd te (willen) worden. Ik heb haar dus moeten teleurstellen en zeggen dat er geen bedrijf aan te pas is gekomen, alleen ikzelf met idealistische overwegingen, met de onschatbare hulp van Michel, en dus vier uur per week, als enige.

Yup. Ik ben vandaag wel in mijn nopjes, ja. Misschien kan ik een bedrijfje starten dat websites maakt, hmm?

 

Geplaatst op

Vortex: de Aether editie

Wolf had er al maanden naar uitgekeken – letterlijk, want oorspronkelijk was deze jongerenlarp in november gepland. Maar bon, we stonden om zeven uur op, en tegen half acht zaten we in de auto, onderweg naar het Montfortcollege in Rotselaar. Berekoud, dat wel, maar zo lang het droog bleef, was dat eigenlijk niet zo erg. Wolf had dan nog de chance dat hij zogezegd van Rusland kwam en dus rond kon lopen in een dikke, dikke vest.

Het was bij momenten wat chaotisch, bij momenten ook een beetje saai (zoals in elke larp) maar eigenlijk heb ik me best wel geamuseerd. Bij Wolf zag ik zijn ogen stralen, ondanks de pijn, en ik heb het gevoel dat hij er echt van genoten heeft, van zijn dagje Steampunk. Hij zal het wellicht de volgende dagen wel moeten bekopen, maar dan heeft hij dit toch alweer gehad. Mét kunstig bespoten nerf geweren ^^

Geplaatst op

Misère misère

Ik weet het wel, het zijn first world problems en het stelt allemaal niks voor, maar ik was er toch ferm mee geambeteerd: een virus op mijn website hier. Zucht.

Blijkbaar was iemand erin geslaagd een stukje code toe te voegen in mijn WordPress, waardoor er een zogenaamde veiligheidspagina naar boven sprong en de rest van de computer blokkeerde. Niet bepaald praktisch dus.

Ik begon met de hosting te contacteren, en kreeg prompt alle hulp die zij me konden bieden. Alleen… het lag aan mijn code, niet aan hun servers, en dus moest ik het zelf zien op te lossen. En ik heb dan wel een felle muil, maar eigenlijk weet ik daar zo veel niet van. Mja.

Ik zette iets in die trant op mijn twitter en Facebook, en kreeg prompt antwoord van iemand die vroeger bij Bart werkte, maar nu al lang ergens anders werkt, na een tijdje lesgegeven te hebben op de hogeschool. Hij wilde er met plezier eens naar kijken, en dus gaf ik alle FTP en andere gegevens door, en wachtte af met een bang hartje.

En jawel, een paar uur later kreeg ik het bericht dat hij inderdaad een hoop malicious code had verwijderd, dat alles geüpdatet was, en dat het weer zou moeten werken.

Yippie ende yihaa! Dikke zoenen voor Bramus, want ik mag dan al lang een blogger zijn, ik schrijf, en voor de rest weet ik er geen zak van :-p