Geplaatst op

Projectweek: workshop rond veiligheid op sociale media

Dit jaar ben ik ingedeeld bij de projectweek van de eerstes: een uitslaapweek kan mijn lijf niet aan, maar ook de uitstappen van de derdes en de vijfdes zijn te zwaar. En dus die eerstes dan maar, ook al zijn die niet mijn ding.

Vandaag gaf ik vier keer een workshop van een uur: eerst een klein half uur de uitzending van Koppen uit 2015 “Mag ik je vriend worden?” over het gevaar van onbekende ‘vrienden’ toevoegen op sociale media en dan daar mee afspreken en zo. En dan een klasgesprek over de gevaren van foto’s doorsturen, gegevens delen, afspreken en zo.

Ik moet toegeven: ze hebben allemaal schitterend meegewerkt, die tijd was om voordat we het wisten, en ik heb zelfs van een van de ‘moeilijkere’ leerlingen – ik ken het overgrote deel niet, maar die kende zelfs ik al – een bedanking gekregen voor de interessante les.

Mooi, toch?

Geplaatst op

Still Stien-quiz

Net zoals vorig jaar deden we dit jaar mee met de Still Stien-quiz op school. Net zoals vorig jaar deden we dat onder de naam van Richard The Turd, maar deze keer met toevoeging van ‘ft. Tsjoene’, want die had vorig jaar erover geklaagd dat hij wel sponsorde maar dat zijn naam niet in de ploegnaam zat. Bij deze dus.

Vorig jaar waren we met dezelfde spelers nipt zesde geworden, dit jaar wilden we in de top vijf eindigen, en liefst ook weer voor de teams van de collega’s. Zo ben ik dan wel weer :-p
Ali Chemicali, de ploeg van onze sterspeler Tom en medeturd Stijn -  en de winnaar van vorig jaar – was er ook weer bij, en voor ons ook nu de gedoodverfde winnaar. Ze zaten ook aan een tafeltje naast ons, wat het extra amusant maakte.

En toen werd er gequizd. En wisten we eigenlijk nog vrij veel, want het zat goed rond. Seyns en ik onthielden ons bij de sport, maar daar kon Tsjoene zo goed als alles invullen, samen met Eddy. Literatuur en dergelijke was dan weer mijn ding, behalve boeken van Bekende Vlamingen, want dat ken ik dan weer aan geen kanten. Soit, groot was onze verbazing toen we bij de pauze eerstes bleken te staan, en Ali op drie. Moh!

En er werd verder gequizd, en we dachten dat we onze voorsprong echt wel kwijt waren want af en toe gingen we compleet de mist in. Maar we bleken daarin niet de enige te zijn…

En toen kwam de uitslag. Hah, top vijf! Goed zo! Oh, en blijkbaar zelfs top drie! Yes! En toen… verscheen op drie de naam van Ali Chemicali! Man, we hebben met ons ploegje gewoon gejuicht op dat moment! Tot grote verbazing van de rest van de zaal, uiteraard, want het was nog niet zeker of we al dan niet gewonnen hadden. Maar voor ons maakte dat niet uit: voor de eerste keer in onze quizgeschiedenis eindigden de Turds boven de Ali’s, met een miniem verschil weliswaar! Moh! Zo kleingeestig zijn we dan wel weer :-p

Soit, we bleken tweedes te zijn geworden, met toch wel behoorlijk wat achterstand op de eerste. Maar een heel fijne avond gehad, met een echt goeie quiz, en goed gezelschap. Volgend jaar opnieuw!

Oh, en Vital? Bedankt voor de fantastische nougatmand die zowel mijn broer als ik naar huis konden meenemen.

Geplaatst op

Gepersonaliseerde dice zijn de max!

Ruben, een van de spelers van onze Call of Cthulhusessies op dinsdag, had aangekondigd dat hij een kerstcadeautje had voor ons. Nu, hij was in januari en februari niet op de sessies geraakt wegens verhuizingen en ziekte en werktoestanden, maar afgelopen dinsdag was hij er dus wel.

Hij had eerder langs zijn neus weg gevraagd welke twee kenmerken we als bepalend zagen voor onze personages van de campagne van de afgelopen twee jaar. Deirde Pierrepont is een intussen redelijk mentaal gehavende rijke Amerikaanse jongedame, die voornamelijk met haar butler met de kist rondzeult waarin al onze boeken en occulte voorwerpen zitten. En ze durft ook al eens een Elder Sign zetten, want ze heeft nogal wat mythoskennis intussen.

En toen kwam Ruben af met gepersonaliseerde dobbelstenen, een D10 en een D100, met in de ene een geopende kist waarin je zelfs de muntstukken kan zien liggen, en een andere met een scroll met een Elder Sign op. Hij wist te vertellen dat die voorwerpen gemaakt zijn met fimoklei, zelfs het Elder Sign, omdat inkt uitloopt als je er de epoxy op giet.  Wow! Dat moet een gigantisch gepruts geweest zijn, en ik vind het de max!

Een foto van de kist lukte al helemaal niet, die van het Elder Sign een beetje.

Maar hoe wijs is dat, zeg!

Geplaatst op

“Marketing zonder Migraine”: Barts eerste boek!

Zeggen dat ik trots ben op mijn wederhelft, zou een schandalig understatement zijn.

Hij was er al even mee bezig, hij heeft uiteraard zijn druk gelezen nieuwsbrief en hij schrijft ook continu artikeltjes, maar deze keer is het dus een heus boek geworden.

Deze voormiddag stonden er plots enkele pakketten gewoon los voor de deur, die ik – het regende gelukkig niet – mijn dochter later die namiddag binnen heb laten sleuren. En ik kon het natuurlijk niet laten: ik heb er eentje uitgehaald.

De reclametekst luidt als volgt:

Dit boek is voor ondernemers, marketeers en CEO’s die weten dat marketing belangrijk is, maar soms het gevoel hebben dat ze op goed geluk door een mistig bos lopen. Geloof me: je bent niet de enige die af en toe een pijnstiller overweegt bij het woord ‘strategie’.

Marketing roept vandaag vooral veel keuzes op. Wat doe je intern, wat extern? Wanneer investeer je in merk, wanneer in performance? Hoe kies je het juiste agency zonder dat het voelt alsof je blind een huis koopt? En hoe bepaal je eindelijk een budget dat wérkt?

Dit boek helpt je die knopen ontwarren. Je krijgt een duidelijk kader om prioriteiten te bepalen, betere beslissingen te nemen en marketing te organiseren als een systeem dat je bedrijf vooruitduwt. Minder losse acties. Meer samenhang. Meer rust.

Ik ben Bart De Waele, oprichter van IKAg. Ik stond twintig jaar lang midden in de marketingwereld: als digitaal strateeg, als CEO van een van Belgiës bekendste agencies en als iemand die vaker dan gezond is in pitchrooms heeft gezeten. Ik begeleidde merken als KBC, Netflix en Helan, en leerde dat marketing slimmer kan, maar vooral simpeler moet.

Dit boek geeft je dat duwtje richting duidelijkheid. Zodat je eindelijk met vertrouwen vooruit kan, met een aanpak die past bij jouw realiteit, jouw team en jouw ambities. Voor ondernemers en marketeers die vooruit willen. En graag zonder migraine.

Ik ben uiteraard niet de doelgroep, maar ik weet dat mijn lief kan schrijven, en dat het blijkbaar als een trein leest.

Interesse? Geprikkeld geraakt door het idee? Je kan het hier even doorbladeren en uiteraard ook bestellen. En ja, liefst via de link, want dat telt dan mee in de officiële verkoopcijfers. En wil je een gehandtekend exemplaar? Gewoon even vragen :-p

https://www.borgerhoff-lamberigts.be/owl-press/shop/boeken/marketing-zonder-migraine

Geplaatst op

Hot Shots Quiz 2025

Intussen is de jaarlijkse quiz van de basketvereniging Hot Shots in Destelbergen een vaste afspraak geworden. Dat zijn ook mega amusante quizzen, altijd goed in elkaar gestoken, en met een fijn niveau.

Net zoals in 2023 deed Tom mee met zijn andere, betere team, Ali Chemicali. Dat zullen we geweten hebben, want die zijn zomaar eventjes gewonnen. Goed gedaan, mannen!

Waar ik wel mega trots op was, was de mega link. In elke ronde van tien vragen zit er een link, en je krijgt een extra punt als je die juist hebt. De tien links samen vormen ook nog een eigen link, een mega link, en je mag elke ronde gokken. Als je die juist hebt, krijg je nog een extra punt.

Nu, de eerste ronde waren uiteindelijk allemaal champagnemerken. Dat hadden we door, en dus konden we ook gokken voor de mega link. Iemand opperde Taylor Swift want die heeft daar een liedje over. Ik keek even naar de jury, die voornamelijk mannelijk en ergens tussen de 30 en de 45 jaar oud is, en verwierp dat idee. Goh, zei ik, pakt gewoon Oasis, da’s een even goeie en wilde gok. Kobe had die ochtend nog Champagne Supernova lopen zingen, vandaar.

Ronde twee bleek om ruzie te gaan, en dat kon dus perfect. Maar toen ronde drie rond bloemschikken draaide, was ik er zeker van. Achteraf bleek dat ze nog nooit meegemaakt hadden dat een team meteen in ronde 1 al juist had gegokt. Tsja, een beetje mensenkennis zeker? Soit, het heeft er mede voor gezorgd dat we vijfde zijn geworden. Allez ja, ex aequo maar zesde wegens de schiftingsvraag.

En mooi meegenomen: ik wilde van de prijzentafel graag een paar bluetooth oortjes voor Kobe want die speelt de zijne regelmatig kwijt, en dit waren echt wel goeie van zo’n 30 euro. Alleen vreesde ik dat die al weg gingen zijn tegen dat het aan ons was. Tom wilde echter gewoon een doos wafels, waarvan er zo’n 20 stonden. Hij heeft dus voor mij de oortjes gepakt en ik voor hem een doos wafels. Leuk voor onder de kerstboom!

In elk geval een amusante avond gehad, goed gelachen, fijn gequizd en met fijn gezelschap. Meer moet dat zo tijdens het verbeteren echt niet zijn!

Geplaatst op

Chronicles 1

Ik geef het toe: ik had de voorbije dagen zoiets van “waar heb ik me nu weer voor opgegeven?”. Ik had er geen zin in, had me niet voorbereid, was niet mee met de conversaties en de achtergronden en voelde me ook allesbehalve sociaal.

Waar had ik me dan wel voor opgegeven?

Een korte live, gebaseerd op DnD, in een fort nog voorbij Luik. Het concept is wel wreed wijs: ge stelt op voorhand een groep samen, net zoals bij een tabletop DND, en ge gaat in het spel, met een basis set regels, heel eenvoudig. Ge krijgt een opdracht – hier: ga mee met uw opdrachtgever in de tombe van zijn grootvader om een dagboek te halen. Alleen is de tombe een beetje bespookt en zo…

Fort Barchon is een echt fort, met een heel ondergronds gangenstelsel, perfect dus voor Dungeons and Dragons. Samen met uw groep doet ge een reeks ontmoetingen waar ge u ofwel uit ziet te klappen of de nodige klappen uitdeelt. Ge onderzoekt kamers, lost raadsels op, puzzelt kistjes open en komt na een uur of drie-vier bij een eindbaas die ge uiteraard ook moet zien te verslaan. Het is dus een lineair spel, en er waren uiteindelijk vijf opeenvolgende groepen die allemaal hetzelfde verhaal hebben gespeeld met een paar uur tussen.

Mireille had een groep samengesteld met uiteraard zichzelf, Arend, haar broer Wes, Maité, mezelf en ook nog Kim en zijn zoon. Met zijn zevenen dus, wat misschien wat veel is, maar het liep wonderwel. Hier en daar waren er nog schoonheidsfoutjes en konden er nog dingen verbeterd worden, maar al bij al heb ik me bijzonder goed geamuseerd. Het voordeel is dat ge lineair speelt en dus continu actie hebt, ge zit geen moment te wachten.

Ik vind het een ideale opstap voor wie larp nog niet kent, maar wel al tabletop speelt: kort, vol actie, met effectief gemep, maar dus ook met scenario en al.

Ze gaan het hernemen ergens in maart of april, de datum ligt nog niet vast, maar als ge dus wil weten wat larp is maar geen zin hebt om meteen een gans weekend te gaan: doen! Ik heb me alvast kostelijk geamuseerd, ondanks de tegenzin in het begin.

Sabrina was ook mee als NPC en heeft de foto’s genomen.

 

Geplaatst op

Duister Gent

Het is een moeilijk traject, blijkbaar, dat Vampire hier in Gent voor mij. De eerste sessie kon ik niet wegens Gent Jazz. De tweede sessie Рhet is ̩̩n keer per maand Рwas ik er wel en had ik blijkbaar wel indruk gemaakt, al had ik eigenlijk geen flauw idee wat ik aan het doen was.

Sessie drie was op de dag van de begrafenis van Nelly, en toen stond mijn hoofd er begrijpelijkerwijs niet op.

Gisteren was ik er wel weer: de Kunstbiënnale had me eigenlijk wel uitgeput, maar voor die Vampire kan ik het grootste deel gewoon zitten, dus dat lukt nog wel. Opnieuw heb ik nauwelijks rust gehad: ik zet me aan een tafel en laat iedereen tot bij mij komen, en soms staan ze echt op vinkenslag om te zien wanneer ik vrij ben. Eigenlijk wel fijn, ja.

Kris heeft een foto van me gemaakt, en ja, ik ben nog steeds behoorlijk rond, ook al zijn er wel al behoorlijk wat kilo’s af.