Babysit

Gisterenavond zijn Bart en ik gaan eten voor de nieuwjaarsdiner van Netlash, samen met alle collega’s dus. Locatie was Het Aards Paradijs in Merendree, en ik moet zeggen, het was de moeite waard. Ik had nog nooit eerder wortelspons gegeten, of lolly van hazenpaté, of koekje van champignon, of een bolletje van rozenbottel. U raadt het al: de chef alginds is een adept van het moleculair koken, stijl Ferran Adria.

Voor de gelegenheid hadden we een babysitter gevraagd die ook wilde blijven slapen. Ik heb een logeerkamer met excellent bed, dus waarom ook niet? Wolf en Kobe waren klaar, ze moest ze enkel nog in bed steken. Ik had Wolf verteld dat hij ’s morgens haar mocht wakker maken, en zij wist wat ze moest doen met de kinderen, zodat wij nog wat konden slapen.

Enfin, rond elf uur ging mijn telefoon. Dat Kobe serieus had overgegeven, dat ze hem al in bad had gestoken, een verse pyama had aangedaan, dat zijn bedje ververst was, maar dat ze het toch even wou laten weten. Bart wilde meteen naar huis vertrekken, maar dat vond ze niet nodig, alles was alweer onder controle.
Het arme kind: normaal ging ze een avondje rustig tv kunnen kijken, en net nu bleek Kobe last te hebben van zijn maag.

Een dik kwartier later: SMS. Dat Kobe nog eens had overgegeven, en dat ze hem nu wat rechtop ging laten zitten. Hij gedroeg zich nochtans goedlachs en springlevend.

We zaten op dat moment nog na te praten bij een koffie, zodat we maar meteen zijn doorgegaan. Je mag nog zó bedrijfsleider zijn, op zo’n moment ben je vooral ouder.

Thuisgekomen lag het huis er rustig bij, maar kwam Lien toch even verslag uitbrengen. Kobe sliep alweer, heerlijk rustig. Ik heb alle vuile spullen maar meteen in de wasmachine gestoken, en dat was dat.

En de volgende morgen? Hebben Bart en ik heerlijk lang geslapen. Rond tien uur bleek Kobe alweer in zijn bedje te liggen, en zat Lien met Wolf Mario Galaxy te spelen op de Wiii.

Ik denk, ondanks het feit dat het me het dubbele van een gewone avond kost, dat ik toch vaker eens een babysit ga vragen die blijft slapen. Dat is wel zó heerlijk…

Bad

Ik gebruik mijn bad eigenlijk niet zoveel. Een douche is zoveel sneller, efficiënter en vooral milieubewuster.

Maar soms kan ik echt zin hebben om een lang heet bad te nemen, zoals gisterenavond. Heet mag je in dit geval letterlijk nemen: het badthermometertje wees op een bepaald moment 41,8 aan. Gezond? Nee. Zalig? Oh ja.

Maar een bad is niet zomaar een bad. Daar hoort een heerlijk zacht satijnig badschuim bij. En kaarsjes. En een glaasje Baileys of zoiets. En iets om te knabbelen, zoals een lat donkere chocolade. En dan ook nog iets om te lezen natuurlijk, niks zwaars, eerder een tijdschrift of zo. En dan moet er lekker veel water in, en de badkamer moet heerlijk warm zijn. En de spots wat gedimd, zodat de sfeer er zalig is. Alleen de muziek was ik vergeten opzetten, maar eigenlijk vond ik dat niet eens zo erg.

En dan ziet dat er zo uit:

bad.jpg

En ja, dan ben ik wel een paar uur zoet.

Hoe gaat u in bad?

Donker

De eerste grijze regenachtige ochtend sinds weken, en het is meteen al een pak minder aangenaam om op te staan.
Het is al voorbij negen uur, en ik moet nog steeds een licht aansteken als ik voldoende wil zien om te kunnen werken.

Nee. Dit is echt mijn ding niet. Geef mij maar krakend stralend helder vriesweer en de zon door heel het huis.

Gelukkig is er koffie. Dat maakt ook veel goed.

Nieuwjaarscadeautje

Ik krijg voor mijn nieuwjaar al lang geen geld meer van mijn ouders. Dat zou een beetje idioot zijn ook, vind ik.
Cadeautjes hebben we eigenlijk ook nooit uitgewisseld op nieuwjaar, alleen op kerstdag. Ik heb van mijn ma trouwens een prachtig schaaltje gekregen in de reeks van Gustav Klimt, waarvan ik al een hoop had.

Maar: sinds een paar jaar krijgen we (= de drie kinderen) elk jaar zes flessen wijn van mijn vader. Op zich niks speciaals, zou u zeggen. Juist, ware het niet dat mijn vader een excellente wijnkelder heeft, zij het een beetje oud. De flessen die we krijgen, zijn dan elk ook behoorlijk wat waard, en doorgaans bijzonder lekker.

Ik heb net het kistje in onze berging eens bekeken, en dit jaar betreft het:

– Château Demeraulmont, Saint Estephe – 1974

– Château Chasse-Spleen, Moulis en Médoc – 1973

– Château L’Evangile, Pomerol – 1974

– Vieux Château Certan – 1974

– Château Canon La Gaffeliere, Saint-Emilion – 1973

– Château Pavie, Saint-Emilion – 1973

Ik hoop dat ze hun smaak nog niet kwijt zijn, zodat mijnheer Sabbe het zich zaterdag kan laten smaken.

Driekoningen

taart.JPG

Ik heb staan twijfelen, daarstraks in de Delhaize. De driekoningentaart, mét boon, zag er heel verleidelijk uit. En ik vind het een fantastische traditie, zo’n taart met een boon, en dat de winnaar dan een hele dag koning mag zijn. Later als de kinderen wat groter zijn, ga ik dat wel invoeren, denk ik.

Maar zo’n ganse taart voor mij alleen, da’s toch wel wat veel. Bart is vanavond niet thuis, en de kinderen eten direct nog boterhammen en gaan dan slapen.

Ik heb staan twijfelen. Ik heb het toch maar niet gedaan.

De kleine geneugten des levens

Kijk, dit is nu eens een van de kleine dingen waar ik intens kan van genieten:

een zaterdagmorgen, Bart slaapt nog, Kobe slaapt alweer. Ik heb ontbeten met de kinderen in pyama. Terwijl Wolf tv kijkt, trek ik naar de badkamer. Die is heerlijk warm, de zon schijnt binnen, en door de grote ramen zie ik buiten een laagje rijm op de bevroren auto’s.

Ik neem een lange, hete douche, terwijl ik geniet van de zon. Wanneer ik uiteindelijk toch besluit de kraan dicht te draaien, neem ik een warm badlaken van de radiator, en stap ik met mijn natte voeten op een splinternieuw, kleurgeassorteerd badmatje. En dat, dàt gevoel maakt me dan een moment intens gelukkig: dat dikke donzige laagje onder mijn voeten.

Ne mens zit soms raar in elkaar.