Street art labcaches

In 2021 al legde ik mijn eerste labcache hier in Wondelgem: vijf punten waar je tot op 20 meter fysiek moet naderen en dan een vraag kan oplossen, waarvoor je een cachepunt krijgt. Intussen is die 225 keer volledig gelopen.

Eind mei heb ik een tweede labcachereeks hier in Wondelgem gelegd: de eerste vijf punten van een knappe reeks street art die via wijkbudget hier is gerealiseerd. Intussen zijn er meer dan 20 diverse kunstwerken te bewonderen, maar een labcache heeft maximaal 5 locaties.

Vandaag heb ik een tweede deeltje van die street art labcache uitgezet en online gegooid.

Reeks drie kan ten vroegste eind augustus, want je kan pas om de drie maanden een nieuwe credit aanvragen voor een nieuwe labcache. En ja, ik ga dus nog even bezig zijn, want het worden minstens vier en wellicht zelfs vijf reeksen voor die muurkunstwerken. Ik vind ze in elk geval best fijn, en via die labcaches kan ik er de aandacht op trekken.

 

Balletvoorstelling van Marie-Julie

Deze keer was de jaarlijkse balletvoorstelling van Marie-Julie wel érg laat: het kind begint bijna aan de examens! Maar ze zag het dus wel zitten om niet alleen te dansen, maar ook een solorol te hebben in het eerste deel. Dat eerste deel bracht namelijk het verhaal van Doornroosje, waarin zij de goede fee speelde. Ja, knappe enscenering, goed gedaan, klassiek ballet dus. Onvoorstelbaar hoe een halve Rombaut zo elegant kan zijn…

En toen was er pauze, ging ik buiten snel even de beelden bekijken en vooral even de rug losmaken. En zag ik dat Roa blijkbaar aan een tekening bezig was.

En toen was er deel twee, los van thematiek, en voornamelijk moderne dans. En eigenlijk zie ik dat nog liever. Nee, de foto’s zijn niet goed, je mag die eigenlijk ook niet nemen, maar soit.

Hele mooie dingen gezien. Op onderstaande video staat ze overigens helemaal rechts in beeld, op de eerste rij.

Meer dan drie uur voorstelling, het was de moeite. Gelukkig was Wolf intussen opa gaan halen en hadden ze al gegeten, want ik was uiteraard pas laat thuis, en ik had intussen ook nog snel een geocacheke meegepikt. Duh.

Toonmoment voor Merel: een toneelstuk

Merel volgt al sinds enkele jaren Woord en Dramalab aan de muziekacademie in Evergem, sinds dit jaar ook met een nieuwe leerkracht. Ze waren met vijf, een van het groepje is gestopt, en nu zijn er dus nog Lieze, Poppy en Olivia, en die komen blijkbaar wel goed overeen.

Gisteren brachten ze voor ons een wel degelijk bestaand toneelstuk, van zo’n 40 minuten, maar oorspronkelijk met een rol of tien. Die hebben ze dus zelf gereduceerd naar vier, met de nodige aanpassingen en toegevingen.

Het was bij momenten chaotisch, maar dat was ook de bedoeling: ze willen een toneelstuk brengen maar komen tot de constatatie dat ze er geen hebben. En dan gaan ze over tot alle mogelijke wanhopige en drastische maatregelen om toch iets op de planken te brengen, compleet met dansje en al. Yup, het was eigenlijk best goed, en Merel heeft wel een natuurlijke flair als ze op een podium staat.

Best wel trots op mijn jonkie, jazeker.

X-it: optreden met eerste eigen nummer

Was ik er de vorige keer niet bij, vandaag gingen we met de hele familie (+ annexen) naar het optreden van Kobe en zijn groep X-it kijken. Ze speelden een uur tijdens de lunch op Hoeve Lootens, hier in Wondelgem centrum. Ik nam zelfs ons pa mee, en ook Arwen was afgekomen met haar zussen, net zoals de halve scouts.

Ik zal misschien bevooroordeeld zijn, maar ik vond hen echt wel goed, ja. Ze speelden de zachtere covers en Anna zingt echt wel goed. Alec moet daar nog iets meer bij durven, maar instrumentbeheersing hebben ze echt wel. Nu alleen nog vaker optreden dat ze zelfzekerder worden, en repeteren. Kobe stond te blinken met zijn nieuwe basgitaar, maar ook de oude was mee, want ze spelen één nummer in een andere stemming en dat scheelt wel een hoop werk. Uiteraard is er nog veel ruimte voor verbetering, maar dit is amper hun derde optreden, ze spelen nog maar sinds september vorig jaar. En dan vind ik dit best wel oké, ja.

En jawel, ook een eerste eigen nummer. Over de titel zijn ze er nog niet uit, dus voorlopig maar titelloos. Maar – vond ik – met een sterke referentie aan The Cure, qua gitaarsound en zo. Knap!

En als bisnummer nam Anna de bas van Kobe over en ging hij – een goeie meter weliswaar – achter de microfoon staan, voor een stevig punknummer. Gelukkig had hij zijn publiek gewaarschuwd, maar dan nog.

Ons pa zijn oordeel: “Ah zo een gebries!” Maar Kobe genoot er intens van, en daar draait het toch om.

En toen was het tijd om thuis iets te gaan eten, lekker rustig.

De Kleine Cervantes: de slotvergadering

Yup, we zijn door onze vijf boeken heen intussen, en dus restte ons nog om vandaag de scores te geven en een gedicht te maken rond het boek dat ons toegewezen was, met name De Wonderverteller van Lida Dijkstra.

Het gedicht, dat had nog wat voeten in de aarde, maar toen kwam iemand op het lumineuze idee om er een ‘vormgedicht’ van te maken: tekstregels maar in de vorm geschreven van een van de onderwerpen, in dit geval een kameel. Ze brachten al woorden aan, maakten zinnetjes, en er werd een ontwerp gemaakt. Morgen over de middag heb ik toezicht in de creaclub en gaat een leerling de achtergrond van een woestijnlandschap maken in aquarelverf, gaat iemand anders de dichtregels uitwerken en nog eentje de kameel alvast schetsen.

Ik ben benieuwd wat het gaat worden, maar ik vind het wel een goed idee, want met enkele leerlingen samen een gedicht schrijven, dat is nog niet zo eenvoudig.

Ik ben in elk geval wel blij dat ik de vijf boeken heb gelezen, want dat is zó ver van mijn bed, die Nederlandstalige jeugdliteratuur, dat ik echt niet meer mee ben met wat er leeft. En per slot van rekening zijn dat toch mijn leerlingen.

Odi et amo 2026

Elk jaar doe ik mijn leerlingen van het vijfde jaar een eigen vertaling/bewerking maken van mijn favoriete gedicht. Elk jaar zitten er een paar pareltjes tussen. Deze keer waren er vooral veel offline bewerkingen: prachtig uitgewerkte dingen, eentje met een 3D-stift (zie foto van de dag)

Ik geef er u hier een paar mee, gewoon omdat het kan. Maar met eerst de originele tekst, en dan mijn vertaling.

Odi et amo. Quare id faciam, fortasse requiris.
    Nescio, sed fieri sentio, et excrucior.

    Catullus carmen 85

Ik haat en ik heb lief. Waarom ik dat doe, vraag je misschien.
Ik weet het niet, maar ik voel dat het zo is, en ik ga eraan kapot.

 أكره وأحب

تَتَنَازَعُنِي حَالَتانِ لَا تَلْتَقِيَانِ،
إِحْدَاهُمَا تَشُدُّنِي،
وَالأُخْرَى تَدْفَعُنِي بَعِيدًا.
أَسْأَلُ: كَيْفَ يَجْتَمِعُ هَذَا؟

فَلَا عَقْلَ يُجِيبُ،
وَلَا لُغَةَ تَكْفِي.
شَيْءٌ يَحْدُثُ فِي دَاخِلِي

دُونَ إِذْنٍ،
كَأَنَّهُ كُتِبَ قَبْلَ أَنْ أُولَدَ.
أَشْعُرُ بِهِ يَتِمُّ،
ثَقِيلًا،
بَطِيئًا،
كَجُرْحٍ يَتَعَلَّمُ الْكَلَامَ.
لَا أَفْهَمُ الْمَعْنَى،
لَكِنَّ الأَلَمَ يَحْفَظُهُ عَنْ ظَهْرِ قَلْبٍ.
أَقِفُ بَيْنَ الرَّغْبَةِ وَالنُّفُورِ،
مُعَلَّقًا بَيْنَ نِدَاءَيْنِ،
لَا أَخْتَارُ،
وَلَا أَنْجُو.
وَمَا يُؤْلِمُنِي

لَيْسَ التَّنَاقُضَ،
بَلْ صِدْقَهُ

(Dina Aharram Benradi)

♥

(Arne Verbeken)

♥

Dag lief

Dag lief

Ik hou van jou
Ik hou van hoe ik je wil
Ik hou van hoe blind ik ben
Ik hou van hoe we elkaar vertrouwen
Ik hou van hoe je de stilte brengt wanneer m’n hoofd te druk wordt

Ik verlang naar jou
Ik verlang naar je veiligheid
Ik verlang naar je warmte in de kou
Ik verlang naar liefde maar wat blijkt
Ik verlang naar iets dat niet meer is dan wat schijn

Ik haat jou
Ik haat hoe ik je wil
Ik haat hoe blind ik was
Ik haat dat ik je vertrouwde
Ik haat hoe luid alles rond mij is geworden

Ik vraag me af
Ik vraag me af wie het is
Ik vraag me af hoe beide kon
Ik vraag me af wat anders was
Ik vraag me af hoe ik het niet eerder zag

Dag lief
Want je verslindt me

(Berten Beelaert)

♥

 

Transcripts of a sea

Eigenlijk houden Bart en ik altijd al van fotografie, en dan bedoel ik kunstfotografie, niet zomaar snapshots.

Eerder had Bart me voor mijn verjaardag al een foto uit de reeks Unwanted Flowers van Hannes Couvreur cadeau gedaan:

Nu had hij geheimzinnig gedaan over een meer dan behoorlijk prijzig cadeau voor Valentijn (al doen we daar niet echt aan).

In december 2023 had ik hem in Parijs meegenomen naar een galerij met werk van Stephan Vanfleteren, Nature morte – still life. Toen waren we er allebei stil van geworden, van wat Vanfleteren doet met het licht in zijn foto’s.

En toen was er, twee jaar later, de tentoonstelling Transcripts of a sea met foto’s van de zee, waarin hij uiteraard nog veel meer speelt met het licht. Overweldigend, en opnieuw om stil van te worden.

Blijkbaar was Bart beginnen mailen met de kunstenaar en had hij onderhandeld over een van de foto’s. Vandaag werd die foto gebracht. Allez, ’t is te zeggen: vandaag stond Vanfleteren hier in eigen persoon met zijn camionetje om de foto te leveren, netjes ingepakt in karton, noppenfolie, nog karton, plastiek en met hoekbeschermers.

We pakten hem samen uit en zetten hem voorlopig tegen een van de muren, waarna ik ademloos kon kijken naar de prachtige foto. Of, zoals de kinderen later zeiden: “Goh ja, het is een foto van de zee hé.” Cultuurbarbaren.

Vanfleteren bleef nog even voor een koffie en een babbel, en hij bleek een bijzonder innemend, sympathiek man van het diepe West-Vlaanderen. We hebben over zowat alles staan kletsen – hij had al lang genoeg in de auto gezeten en stond liever – en ik denk dat hij hier drie kwartier is gebleven, tot hij verder moest met zijn leveringen.

De foto is me nu nog dierbaarder omdat ik weet hoe de persoon is die erachter zit.

Bart en ik hebben hem voorlopig boven de zetel gehangen, aan de ophanging van de Unwanted Flowers, maar hij moet iets lager en centraler. De bloemen komen boven de eettafel te hangen. Maar de zee hangt er nu wel al prominent te prijken.

En vooral: hij gaat prachtig zijn in het appartement…