Opnamestudio!
Schreef ik gisteren nog dat ik trots was op mijn kinderen omwille van hun punten, dan mag ik nu nog eens extra stoefen!
Zoals ik eerder al schreef, zit Kobe intussen in een groepje en doen ze dat zeker niet slecht. Nu, alle leden zitten in de scouts, alleen niet allemaal in dezelfde. Kobe, Jurre en Anna zitten hier in de Scouts de Kleine Prins (Scouts en Gidsen Vlaanderen), en van de andere twee zit de ene in de FOS (Federatie Open Scouting, niet-christelijk) en de andere in een soortement onafhankelijke tak, ik weet het ook niet precies.
Elk jaar is er een themalied bij de SCV, speciaal voor het thema van het jaar geschreven. En jawel, deze keer zijn ze bij X-it uitgekomen – geen idee hoe! – en mochten zij dus het nieuwe lied schrijven, rond het thema scoutentiek. Het lied zelf kan ik u nog niet meegeven, dat wordt pas bekendgemaakt op de herfstontmoeting, eind augustus. De bedoeling was eigenlijk dat ze het dan ook live zouden spelen, maar dat hadden ze duidelijk aangegeven: ze hebben dan quasi allemaal tweede zit, dus dat zal niet lukken.
Maar eind juni, na de examens, zijn ze dus samen de studio ingetrokken. Jawel, een heuse studio met alles erop en eraan, met een producer en al.
Ik ben echt mega benieuwd wat het geworden is, ik heb er een paar flarden van gehoord maar meer ook niet, en vond het toen echt wel wijs en eigentijds klinken, zeker geen scoutskampvuurmeezingonding.
En ja, trots op mijn Kobe, ja.
Street art labcaches
In 2021 al legde ik mijn eerste labcache hier in Wondelgem: vijf punten waar je tot op 20 meter fysiek moet naderen en dan een vraag kan oplossen, waarvoor je een cachepunt krijgt. Intussen is die 225 keer volledig gelopen.
Eind mei heb ik een tweede labcachereeks hier in Wondelgem gelegd: de eerste vijf punten van een knappe reeks street art die via wijkbudget hier is gerealiseerd. Intussen zijn er meer dan 20 diverse kunstwerken te bewonderen, maar een labcache heeft maximaal 5 locaties.
Vandaag heb ik een tweede deeltje van die street art labcache uitgezet en online gegooid.
Reeks drie kan ten vroegste eind augustus, want je kan pas om de drie maanden een nieuwe credit aanvragen voor een nieuwe labcache. En ja, ik ga dus nog even bezig zijn, want het worden minstens vier en wellicht zelfs vijf reeksen voor die muurkunstwerken. Ik vind ze in elk geval best fijn, en via die labcaches kan ik er de aandacht op trekken.
Balletvoorstelling van Marie-Julie
Deze keer was de jaarlijkse balletvoorstelling van Marie-Julie wel érg laat: het kind begint bijna aan de examens! Maar ze zag het dus wel zitten om niet alleen te dansen, maar ook een solorol te hebben in het eerste deel. Dat eerste deel bracht namelijk het verhaal van Doornroosje, waarin zij de goede fee speelde. Ja, knappe enscenering, goed gedaan, klassiek ballet dus. Onvoorstelbaar hoe een halve Rombaut zo elegant kan zijn…
En toen was er pauze, ging ik buiten snel even de beelden bekijken en vooral even de rug losmaken. En zag ik dat Roa blijkbaar aan een tekening bezig was.
En toen was er deel twee, los van thematiek, en voornamelijk moderne dans. En eigenlijk zie ik dat nog liever. Nee, de foto’s zijn niet goed, je mag die eigenlijk ook niet nemen, maar soit.
Hele mooie dingen gezien. Op onderstaande video staat ze overigens helemaal rechts in beeld, op de eerste rij.
Meer dan drie uur voorstelling, het was de moeite. Gelukkig was Wolf intussen opa gaan halen en hadden ze al gegeten, want ik was uiteraard pas laat thuis, en ik had intussen ook nog snel een geocacheke meegepikt. Duh.
Toonmoment voor Merel: een toneelstuk
Merel volgt al sinds enkele jaren Woord en Dramalab aan de muziekacademie in Evergem, sinds dit jaar ook met een nieuwe leerkracht. Ze waren met vijf, een van het groepje is gestopt, en nu zijn er dus nog Lieze, Poppy en Olivia, en die komen blijkbaar wel goed overeen.
Gisteren brachten ze voor ons een wel degelijk bestaand toneelstuk, van zo’n 40 minuten, maar oorspronkelijk met een rol of tien. Die hebben ze dus zelf gereduceerd naar vier, met de nodige aanpassingen en toegevingen.
Het was bij momenten chaotisch, maar dat was ook de bedoeling: ze willen een toneelstuk brengen maar komen tot de constatatie dat ze er geen hebben. En dan gaan ze over tot alle mogelijke wanhopige en drastische maatregelen om toch iets op de planken te brengen, compleet met dansje en al. Yup, het was eigenlijk best goed, en Merel heeft wel een natuurlijke flair als ze op een podium staat.
Best wel trots op mijn jonkie, jazeker.
X-it: optreden met eerste eigen nummer
Was ik er de vorige keer niet bij, vandaag gingen we met de hele familie (+ annexen) naar het optreden van Kobe en zijn groep X-it kijken. Ze speelden een uur tijdens de lunch op Hoeve Lootens, hier in Wondelgem centrum. Ik nam zelfs ons pa mee, en ook Arwen was afgekomen met haar zussen, net zoals de halve scouts.
Ik zal misschien bevooroordeeld zijn, maar ik vond hen echt wel goed, ja. Ze speelden de zachtere covers en Anna zingt echt wel goed. Alec moet daar nog iets meer bij durven, maar instrumentbeheersing hebben ze echt wel. Nu alleen nog vaker optreden dat ze zelfzekerder worden, en repeteren. Kobe stond te blinken met zijn nieuwe basgitaar, maar ook de oude was mee, want ze spelen één nummer in een andere stemming en dat scheelt wel een hoop werk. Uiteraard is er nog veel ruimte voor verbetering, maar dit is amper hun derde optreden, ze spelen nog maar sinds september vorig jaar. En dan vind ik dit best wel oké, ja.
En jawel, ook een eerste eigen nummer. Over de titel zijn ze er nog niet uit, dus voorlopig maar titelloos. Maar – vond ik – met een sterke referentie aan The Cure, qua gitaarsound en zo. Knap!
En als bisnummer nam Anna de bas van Kobe over en ging hij – een goeie meter weliswaar – achter de microfoon staan, voor een stevig punknummer. Gelukkig had hij zijn publiek gewaarschuwd, maar dan nog.
Ons pa zijn oordeel: “Ah zo een gebries!” Maar Kobe genoot er intens van, en daar draait het toch om.
En toen was het tijd om thuis iets te gaan eten, lekker rustig.
365 – 03 mei 2026 – X-it
365 – 31 maart 2026 – dat totje…
365 – 29 maart 2026 – Peppers-hoes getekend door Merel
De Kleine Cervantes: de slotvergadering
Yup, we zijn door onze vijf boeken heen intussen, en dus restte ons nog om vandaag de scores te geven en een gedicht te maken rond het boek dat ons toegewezen was, met name De Wonderverteller van Lida Dijkstra.
Het gedicht, dat had nog wat voeten in de aarde, maar toen kwam iemand op het lumineuze idee om er een ‘vormgedicht’ van te maken: tekstregels maar in de vorm geschreven van een van de onderwerpen, in dit geval een kameel. Ze brachten al woorden aan, maakten zinnetjes, en er werd een ontwerp gemaakt. Morgen over de middag heb ik toezicht in de creaclub en gaat een leerling de achtergrond van een woestijnlandschap maken in aquarelverf, gaat iemand anders de dichtregels uitwerken en nog eentje de kameel alvast schetsen.
Ik ben benieuwd wat het gaat worden, maar ik vind het wel een goed idee, want met enkele leerlingen samen een gedicht schrijven, dat is nog niet zo eenvoudig.
Ik ben in elk geval wel blij dat ik de vijf boeken heb gelezen, want dat is zó ver van mijn bed, die Nederlandstalige jeugdliteratuur, dat ik echt niet meer mee ben met wat er leeft. En per slot van rekening zijn dat toch mijn leerlingen.