X-it in Drongen

Deze avond speelde Kobe met X-it in Drongen. Samen met vier andere groepen kregen ze elk vijf nummers de tijd, in een goeie omgeving met vooral een professionele geluidsman, en dat maakte wel wat verschil, ja.

Veel volk was er jammer genoeg niet, maar ze speelden echt wel goed. En ja, ik heb ze uiteraard al meermaals gezien, maar deze avond wilden Bart en ik ook echt wel gaan, want ze gingen maar liefst vier eigen nummers spelen. Het eerste kenden we al, Mad Men, maar de andere dus nog niet, en dat kon ook moeilijk ook anders, want het ene was twee weken geleden klaar, en de twee andere pas deze week.

En die nieuwe nummers, die werden goed bevonden, ja. Ik vond vooral Orbit goed, maar er moet wel nog overal aan geschaafd worden, ze zijn te nieuw, te onzeker. Maar dus wel duidelijk met een eigen sound, en dat is goed.

Mijn lief schrijft: “Ronse ( ? woorden wachtend op een zanger ?)”

(Ik geef u het begin mee. Voor het vervolg klikt ge maar door naar zijn eigen blog, tiens.)

Strofe 1

Ronse was klein
de hemel ook
de kerk stond in de weg
van alles wat ik worden wou

Ik kende elke straat
ik kende elke steen
de trein vertrok om zeven uur
ik keek niet om, ik ging alleen

Strofe 2

Isabel had rood haar
het brandde in de wind
ik weet nog hoe ze rook
zoals een zomer begint

Haar knie lag tegen mij
haar rok schoof langzaam op
ze zei: je luistert niet
ik zei: jawel, en keek niet op

Haar hals was warm en zout
haar nagels in mijn huid
ik weet nog hoe ze lachte
haar gezicht ben ik kwijt

Refrein

Ronse, je was nooit genoeg
ik moest hier vandaan
de trein vertrok om zeven uur
ik liet haar op het perron staan

Ronse, je was nooit genoeg
ik wou naar de zon
ik dacht dat daar het leven lag
ik wist niet dat het hier begon

Strofe 3

Ik kwam in vreemde steden
ik sliep in dure hotels
ik leerde wie ik moest zijn
en werd het meestal wel

Mijn naam stond op papier
mijn stoel stond vooraan
ik wist precies wanneer ik weg moest
maar niet waarom ik was gegaan

Strofe 4

Ik loop voorbij haar huis
een fiets staat tegen de muur
een plant hangt uit het raam
het is halfzes of zeven uur

Ik bel niet aan
ik heb niets te zeggen
een hond begint te blaffen
iemand draait de radio harder

Refrein

Ronse, je was nooit genoeg
ik moest hier vandaan
de trein vertrok om zeven uur
ik liet haar op het perron staan

Ronse, je was nooit genoeg
ik wou naar de zon
ik dacht dat daar het leven lag
ik wist niet dat het hier begon

Bridge

Misschien loopt hij hier nog
die jongen van toen
met zijn handen in zijn zakken
en niets om te doen

Hij zou me niet geloven
als ik vertelde wie ik werd
hij zou naar Isabel vragen
en kijken naar de grond

Laatste refrein

(lees verder)

Mijn lief schrijft: “De Strop. Een reportage uit Gent, oktober 2076”

(Ik geef u het begin mee. Voor het vervolg klikt ge maar door naar zijn eigen blog, tiens.)

Woord vooraf

Onze lezers reizen graag naar plekken waar het voorbij is.

Dit kwartaal stuurden we onze reporter naar Gent, een stad in de Restunie die veertien maanden lang de hoofdstad van de kunstmatige intelligentie was en daar vandaag nog de gevels van heeft. Hij liep mee met een van de wandelingen die Old World Walks er organiseert voor gasten uit de Corridor.

U zal bij het lezen de neiging voelen om te glimlachen. Doe gerust. Maar ik schrijf dit vanop de eenenveertigste verdieping in Kigali, in een toren die negen jaar geleden nog een parking was, en vanochtend kostte mijn koffie 14 procent meer dan in januari.

Wanjiru Chen-Odhiambo, hoofdredacteur

Dok Noord

De wandeling kost 4.180 jiwe per persoon, lunch niet inbegrepen, want lunch is er niet. De brochure belooft “een authentieke ontmoeting met het Europese verval, in kleine groep en met lokale gids”. Er staat een foto bij van een kind op een kassei. Het kind lacht. De kassei ligt los.

We zijn met twaalf: elf bankiers uit de Corridor, van Lagos tot Mombasa, en één journalist. De bankiers zijn hier voor wat hun sector “context” noemt. Ik ben hier voor hetzelfde, maar ik krijg er minder voor betaald.

Het is 25 graden. Het is oktober.

De shuttle rijdt de stad binnen langs Dok Noord. Rechts staan de oude fabriekshallen waar Kozak Compute tussen 2037 en 2049 zijn toestellen assembleerde, zesduizend per week. Op de bakstenen gevel staat nog de naam van de eerste eigenaar, uit een vorige eeuw: ACEC. Ateliers de Constructions Electriques de Charleroi.

Niemand in de shuttle leest de gevel. Charleroi zegt hun niets. Het zegt hier ook al lang niemand nog iets, en dat is het punt.

Wintercircus

De gids heet Lowie. Hij is vijfenvijftig, draagt een fluohesje en heeft niets in zijn oor, niets op zijn netvlies en niets onder zijn huid. In de Corridor noemen ze dat naakt. In Gent noemen ze het de middenklasse.

Hij begint onder de koepel van het Wintercircus, waar het begon. In 2031 zaten hier vierhonderd mensen met een laptop, in 2034 vierduizend, en van maart 2038 tot mei 2039 was dit gebouw, zegt Lowie, “het middelpunt van de planeet, veertien maanden en elf dagen, ik heb ze geteld, ik had daarna tijd”. De vertaling komt met een halve seconde vertraging in de oren van de groep aan. Je ziet zijn grappen landen als bagage op een band: laat, en niet bij iedereen.

Mevrouw Okonkwo-Li, portefeuillebeheerder uit Lagos, kijkt omhoog met de licht onscherpe blik van iemand die iets opzoekt. Haar lenzen vertellen haar wat de koepel in 2039 waard was. Ze fluit zacht. Daarna vertellen ze haar wat hij nu waard is, en ze fluit niet meer.

Op de piste woont een man die Rudy heet. Hij heeft een gasvuur, een zetel en een vogelkooi met een kleine drone erin, die hij eten geeft. Niemand weet wat.

(Lees verder.)

Jack o’Lantern editie 2026

Gisteren had ik pompoensoep gemaakt voor de Latijnolympiade – traditie, weetuwel – en meteen de pompoen deftig uitgehold. Ik had een opening gemaakt in de bodem, vanuit het idee dat je de pompoen daarna beter terug kan sluiten, of anders hem stabiel neerzetten. Alleen had ik dat gat iets te klein gemaakt, zodat ik mezelf een serieuze blauwe plek op mijn pols heb bezorgd  bij het uithollen van de pompoen. Komt ervan als je pijngevoel een beetje verwrongen is. Maar de soep was in orde, en uiteindelijk de pompoen ook.

Merel stuurde me een verzoek: “Mama, kan je dit maken?”

Euh, ja zeker?

Best wel oké gelukt, vind ik.

En die blauwe plek? Awel, die is geel intussen.

Mijn lief schrijft: “Bezig”. Een kortverhaal. België, 2036.

(Ik geef u het begin mee. Voor het vervolg klikt ge maar door naar zijn eigen blog, tiens.)

I. Januari

Ik heb mijn eerste muur zelf gemetst. Hij staat scheef.

Iedereen gelooft het meteen.

‘Dat is met de hand gedaan,’ zegt Marcel, en hij bedoelt het niet als compliment. Marcel is zesentachtig. Hij is metser op rust sinds 2005 en sinds vorig jaar niet meer op rust. Ze hebben zijn knieën teruggezet. Zijn geduld zijn ze vergeten, zegt hij.

De muur is een meter hoog en staat achteraan in de Kastanjestraat, tegen de serre. Hij dient nergens voor. Het was een oefening.

We staan met de hele straat rond een vuurkorf, voor de nieuwjaarsreceptie. De straat is in 2031 onthard. Waar de auto’s stonden, staan nu perenbomen, want niemand heeft nog een auto en de stad wist niet wat ze anders met de plaats moest doen. Op elk dak ligt zonnefolie. De wijk maakt meer stroom dan ze opkrijgt. Met de rest verwarmen we de serre op het dak van de oude spinnerij, waar Godelieve van nummer twaalf in januari tomaten heeft.

Mijn moeder heeft de frituur op de hoek. Ze heeft geen scherm en geen systeem, en ze vindt dat ik te veel buiten ben.

Ik ben twintig. Ik was elf toen niemand nog juniors aannam, en ik herinner mij dat ik dacht: dan moet ik dat ook niet worden. Ik ben niet gematcht en ik heb het nooit gevraagd. Ik krijg mijn dividend, zoals iedereen, via het ziekenfonds. Vorig jaar heb ik leren lassen, enten en een dakconstructie berekenen. Het systeem is de geduldigste leraar die ooit bestaan heeft. Het wordt nooit kwaad en het is nooit onder de indruk. Voor dat laatste heb ik Marcel.

‘En, Noor,’ vraagt de buurvrouw van nummer acht. ‘Waar zijt ge nu mee bezig?’

Bij ons is dat geen beleefdheid. Ze wil het weten, want misschien heeft ze iemand nodig.

‘Met de parking,’ zeg ik.

Achter de oude supermarkt ligt drieduizend vierkante meter asfalt, sinds niemand nog naar de winkel rijdt. We willen er twaalf huizen op zetten, voor de twaalf van ons die nog thuis wonen en nergens op kunnen wachten.

Marcel kijkt naar mijn muur.

‘Twaalf huizen,’ zegt hij. ‘Het zal schoon zijn.’

(Lees verder)

Geregeld: een kortverhaal van Bart

Mijn lief is altijd al een schrijver geweest. Hij is daar beter in dan ik, zoals in zo veel dingen.

Nu is hij begonnen met het schrijven van verhalen, al dan niet dystopisch. Ik lees ze, en ik ben jaloers. Want ja, mijn lief kan schrijven.

Ik geef u zijn eerste verhaal hier mee, met link naar zijn eigen website waar het volledig op staat zoals het bedoeld is.

Geregeld.

Een kortverhaal. België, 2036.

 

I. Januari

Ik heb mijn nieuwjaarsbrief zelf geschreven. Met een balpen, op papier uit de krantenwinkel aan de Brugse Poort. In de derde zin staat een dt-fout. Die heb ik laten staan, als bewijs.

Niemand gelooft het.

‘Schoon gedaan,’ zegt mijn tante, op de toon waarop je een kind van vier zijn tekening teruggeeft. Mijn nonkel vraagt welk model ik gebruikt heb voor het handschrift. Hij bedoelt het niet slecht. Hij denkt gewoon dat niemand van negentien nog weet hoe je een pen vasthoudt. Hij heeft gelijk. Ik heb drie avonden geoefend.

Ik ben eigenlijk te oud voor een nieuwjaarsbrief. Maar het is het enige wat ik dit jaar gemaakt heb waar niemand om gevraagd had.

We zitten bij mama, in het rijhuis in Gent. Opa is opgehaald uit het woonzorgcentrum in Drongen en zit in zijn rolstoel aan het hoofd van de tafel. Hij volgt het gesprek zoals je een trein volgt die voorbijrijdt. De rollade is gekweekt in een vat in Aalst en smaakt naar rollade. Mijn nonkel proeft toch het verschil, zegt hij. Na het dessert begint de jaarlijkse discussie of we bomma aanzetten. Ze is drie jaar dood. Haar stem is er nog, en haar mop over de pastoor van Mariakerke. Sinds haar dood heeft ze Spaans geleerd. Niemand weet waarom. Door een update vloekt ze ook niet meer. Opa vindt dat ze daardoor niet meer op bomma trekt. Mijn tante wil het. Mama niet. Opa zegt niets, en dus zetten we haar aan, en ze vraagt aan iedereen of er genoeg gegeten is.

Ik ben geboren in 2017. Toen ik tien was, nam het agency waar mama werkte voor het eerst geen juniors meer aan. Niemand werd ontslagen, daarvoor zijn we hier te beschaafd. Er kwam gewoon niemand meer bij. In 2029 viel de regering over het AI-dividend. Een half jaar later was het er toch: geïndexeerd, uitbetaald via het ziekenfonds, met een aparte regel op de loonbrief. In 2031 schafte de universiteit het ingangsexamen geneeskunde af, omdat er geen reden meer was om iemand tegen te houden. In 2033 studeerde mijn nicht af als jurist. Ze heeft nog nooit een dossier gezien. In 2034 loste een datacenter in Zeeland de laatste open vraagstukken van de wiskunde op, op een dinsdag. Het stond op pagina zes.

Mama werkt nu bij het Vlaams Woonkrediet. Haar functie heet menselijke eindverantwoordelijke. Ze tekent af wat het systeem beslist, een paar honderd dossiers per dag. Ze wordt er goed voor betaald. De wet eist een mens onder elke beslissing, en zij is die mens. Een stempel met een loon.

‘En gij, Wout?’ vraagt mijn nonkel. ‘Waar zijt ge mee bezig?’

Vroeger vroegen ze wat je van werk deed. Dat is onbeleefd geworden.

‘Met van alles,’ zeg ik.

Bomma vraagt of er genoeg gegeten is.

II. Lente

In maart staat opa recht. In april belt hij.

Ik vraag eerst het codewoord. Dat doet iedereen, een stem bewijst niets meer.

‘Paling in ‘t groen,’ zegt hij. ‘Ik kom naar huis, jongen.’

De zorgrobot heeft zijn valies tot aan de wagen gedragen en hem daarna uitgewuifd. Opa beweert dat hij er triest uitzag.

De behandeling is van vorig jaar. Ze hadden hem op een lijst gezet zonder dat iemand het gevraagd had, zoals dat gaat. Je krijgt een bericht dat er iets hersteld is. Zijn heupen, zijn hart, het trage wegzakken van zijn hoofd: geregeld. Ze hebben zijn cellen teruggezet, naar ergens rond 1995. Hij is eenentachtig, zijn haar wordt weer grijs in plaats van wit, en hij fietst naar de bakker.

Het huis in Mariakerke staat al twee jaar leeg. Niemand had ooit luidop gezegd dat het voor mij zou zijn. Maar mama had het uitgerekend, en ik ook, en mijn tante ook, elk apart, elk met een beetje schaamte. Zo geraak je op mijn leeftijd nog aan een huis. Niet door te werken, want er is niets om voor te werken. Door te wachten tot er iemand sterft.

En er sterft niemand meer.

Opa doet de luiken open en zet de verwarming aan met de draaiknop. Hij gebruikt de lichtschakelaars. Hij heeft de assistent in de keuken afgezet omdat die een mening had over zijn boter. Zijn pensioen loopt gewoon door. Het is ooit uitgerekend op mensen die er tien jaar van zouden genieten. Het systeem heeft de nieuwe som al gemaakt. Geen mens wil het cijfer zien.

‘Ik heb er twintig jaar bij,’ zegt hij als ik help met de gordijnen. ‘Dertig misschien. Wat gaat gij doen met de uwe?’

Hij vraagt het echt. Hij heeft veertig jaar bij de haven gewerkt, een huis afbetaald, twee kinderen laten studeren. Hij kan zich geen leven voorstellen waarin je niets hoeft te verdienen. Ik kan mij geen ander voorstellen.

In mei dien ik een aanvraag in bij het Woonkrediet. Of beter: mijn agent dient ze in bij hun systeem. Ik krijg één woord terug. Niet gematcht.

Ik vertel het niet aan mama. Zij zal het dossier toch zien passeren, tussen de driehonderd andere van die dag.

III. Zomer

In juni komt het bericht van de belastingen. Het is één woord: Geregeld. Opa mist het klagen.

Op een dinsdag in juli komt mama thuis en zet haar tas niet neer.

‘Ik heb niet getekend,’ zegt ze.


Het vervolg lezen? Gewoon even klikken op de link en je komt bij Bart uit, waar de rest van het verhaal staat.

Opnamestudio!

Schreef ik gisteren nog dat ik trots was op mijn kinderen omwille van hun punten, dan mag ik nu nog eens extra stoefen!

Zoals ik eerder al schreef, zit Kobe intussen in een groepje en doen ze dat zeker niet slecht. Nu, alle leden zitten in de scouts, alleen niet allemaal in dezelfde. Kobe, Jurre en Anna zitten hier in de Scouts de Kleine Prins (Scouts en Gidsen Vlaanderen), en van de andere twee zit de ene in de FOS (Federatie Open Scouting, niet-christelijk) en de andere in een soortement onafhankelijke tak, ik weet het ook niet precies.

Elk jaar is er een themalied bij de SCV, speciaal voor het thema van het jaar geschreven. En jawel, deze keer zijn ze bij X-it uitgekomen – geen idee hoe! – en mochten zij dus het nieuwe lied schrijven, rond het thema scoutentiek. Het lied zelf kan ik u nog niet meegeven, dat wordt pas bekendgemaakt op de herfstontmoeting, eind augustus. De bedoeling was eigenlijk dat ze het dan ook live zouden spelen, maar dat hadden ze duidelijk aangegeven: ze hebben dan quasi allemaal tweede zit, dus dat zal niet lukken.

Maar eind juni, na de examens, zijn ze dus samen de studio ingetrokken. Jawel, een heuse studio met alles erop en eraan, met een producer en al.

Ik ben echt mega benieuwd wat het geworden is, ik heb er een paar flarden van gehoord maar meer ook niet, en vond het toen echt wel wijs en eigentijds klinken, zeker geen scoutskampvuurmeezingonding.

En ja, trots op mijn Kobe, ja.