Geplaatst op

Oudejaarsavond

Net zoals vorige week hebben we deze dag ook eenvoudig met de kinderen gevierd. Ik zag het niet zitten om zelf ergens met hen naartoe te gaan, en een babysitter lukt ook niet omdat Merel nog borstvoeding krijgt.

’s Middags hebben we eerst croque monsieurs gemaakt, met het nieuwe wafelijzer (dat, maar dat had u wellicht al door, ook een set croqueplaten bevat). Wolf en Kobe hebben ijverig geholpen met het snijden en beleggen van het brood 🙂

Rond vier uur hebben we aperitiefhapjes gemaakt, zoals kaasjes met vanalles bij, en toostjes met paté en zo. Daarna hebben we de woonkamer gezellig gemaakt met gedempt licht, veel kaarsjes, en de film Mulan, en een grote fles kinderchampagne 🙂 Vervolgens werd de gourmet op tafel gezet en is er behoorlijk gegeten, maar vooral de chocoladefondue daarna had succes bij onze jongens.

En toen zaten ze tegen acht uur in bed, en hadden Bart en ik de rest van de avond voor ons. Die we doorgebracht hebben voor de tv, en waarbij ik halverwege al vredig lag te slapen in de zetel. Tsja, het doet wat met ne mens, nog een baby op je oude dag…

GELUKKIG NIEUWJAAR ALLEMAAL!

Geplaatst op

Tweede kerstdag

Gisteren was het dan de beurt aan mijn ouders om ons een kerstdis voor te schotelen. Mijn ma had een hoop hapjes voorzien, en daarna gourmet 🙂 De kinderen hadden al op voorhand in de keuken gegeten, volauvent met kroketjes, en konden in een belendende kamer spelen, gelukkig maar. Ik verzeker je, de combinatie van een uitgelaten 6, 5 en 3-jarige is de moeite! Gelukkig lag Nand (1,5) het grootste deel van de namiddag te slapen, of het was nog beter geweest! Alexander had zijn Mega Toby-kostuum aan, en had gevraagd of Kobe dan zijn Mega Mindy-kleren mocht aandoen. Hilarisch gewoon!

mega1

mega2

Met Wolf erbij hebben ze dan ook bovenaan het kleine trapje show staan geven en liedjes gezongen.

mega3

En wij, wij bakten ons vlees vrolijk verder, en genoten van elkaars gezelschap. Chaotisch en luidruchtig als altijd, maar des te gezelliger en typisch voor mijn familie.

Fijne dag, jawel.

Geplaatst op

Kerstavond.

Vandaag is een productieve dag geweest, eigenlijk feitelijk. Boodschappen moest ik niet meer doen, aangezien ik gisteren al naar de Colruyt was geweest, en daar zowel kerstcadeautjes als een wafelijzer was gaan afhalen.

Ik was nog half en half van plan om naar mijn school te gaan om mijn dochter te showen – het is leerlingencontactdag, waarbij zowel leraars als leerlingen nogal wat rondlopen -  maar toen Bart liet weten dat hij vast had gezeten op een dom verkeersdrempeltje omdat het zo spekglad lag, besloot ik wijselijk om thuis te blijven. Ik heb zelfs de kinderen niet moeten afhalen aan school, dat heeft Pieter van Marthe voor me gedaan 🙂 Ik heb toch echt wel fijne (verre) buren. In de plaats daarvan heb ik me bezig gehouden met mijn dochter en met koken, zodat de jongens meteen konden eten.

Daarna ben ik aan de gordijnen voor Merels kamer begonnen, en heb ik ook speculoosbrood gebakken, volgens het recept van Piet Huysentruyt. Ik kan niet zeggen dat ik onverdeeld positief ben: het was net niet genoeg gerezen, maar vooral, de speculooskruiden smaakten teveel door. Volgende keer die kruiden minstens halveren, en ergens een echte broodbakvorm zien te versieren. De gordijnen zijn afgewerkt geraakt (foto’s volgen wel als het niet donker is), en ik heb dan ook samen met Kobe deeg gemaakt voor de wafels.

Toen Bart thuis kwam, heeft hij zich met de kinderen aan het werk gezet om aperitiefhapjes te maken (lees: kaasjes op prikkertjes gecombineerd met druifjes, ananasjes, stukjes mandarijn, worstjes), en daarna hebben we ‘Hoe tem ik een draak?’ gehuurd op de digibox. Schitterend gewoon! Maar door al die hapjes is er nog nauwelijks van de wafels gegeten, hoewel ze heerlijk waren. Ik heb nog een ganse tijd verder staan bakken, en had uiteindelijk nog 30.5 wafels over. We weten dus wat we zullen eten de komende dagen.

Soit, de kinderen vonden het een heerlijke avond, en Bart en ik hebben gewoon nog wat televisie gekeken, en zijn daarna gaan slapen. Zoals het hoort, op een familiale kerstavond. /me like.

Geplaatst op

Ikea

Ik moest nog steeds de legplanken ophalen die bij de levering en installatie van de nieuwe Ikeakast niet meegeleverd waren. Ik had ze kunnen laten leveren, maar ach, ik ging wel snel nog eens in de Ikea geraken, nee? Dat was dus buiten een slechte zwangerschap gerekend…

Vandaag wilde ik de jongens een plezier doen, dus gaf ik Merel eten om half twaalf, pakte haar stevig in, ging de jongens afhalen van school, en reed meteen door naar de Ikea. Daar hebben we dan samen gegeten, en dat vinden ze heerlijk! Merel was in de auto in slaap gevallen, en bleef de volle vier uren rustig doorslapen in haar maxicosi. Als dat niet zalig is! Na het eten mochten de broertjes gaan spelen in de kinderopvang, en spurtte ik de winkel door voor die planken, en nog een aantal typische Ikeakleinigheden. Ik moest me haasten, want om half vier begon Wolf zijn turnles, wat we nipt nipt gehaald hebben. Maar ik heb nu toch mijn planken, en de jongens hadden een hele fijne middag. En meer moet dat alweer niet zijn.

Geplaatst op

Kerstboom

Vandaag, na de mis (dat heb je met een communicant, dan moet je af en toe naar de mis) ben ik met de kinderen de kerstboom beginnen opzetten. Niet dat zij zoveel geholpen hebben, maar ze vonden het toch leuk.

Waar vroeger de kerstboom blauw met goud was, ben ik, door het gewijzigde interieur, overgeschakeld naar rood met goud. Dik in orde. En ik ben van mening dat een kerstboom ofwel minimalistisch moet zijn (enkel lichtjes en een paar slingers) ofwel vol moet hangen. En als je dan 30 kerstballen (plastiek, wel zo veilig met kinderen en huisdieren) kan kopen in de Ikea voor 50 cent, waarom niet?

kerstboom1

kerstboom2

Geplaatst op

Mood Calendar

calendar

Een paar dagen geleden circuleerde er een link op het internet naar de Life Calendar: een kalender met een gezichtje voor elke dag van het jaar, waar je op het einde van de dag zelf een smiley kon invullen over hoe je dag was geweest. Zo zie je achteraf hoe je je eigenlijk had gevoeld, en hoe je daar zelf achteraf op terugkijkt. Ik vond dat een vree wijs concept maar niet echt mooi, en besloot om dat zelf ook te maken, in mijn eigen stijl dan. Misschien niet helemaal correct tegenover de makers/uitvinders, maar soit.

Nu nog laten uitprinten op A3, en ik kan dat ergens ophangen en zelf gaan evalueren. Wie mijn versie wil zien of downloaden, je kan die hier vinden. Gratis en veur niet.

Geplaatst op

Fotootjes

Ik had het volgende ooit bij een vriendin gezien, en dus zelf maar toegepast in onze gang: de Ikeakadertjesfotomuur! Je neemt de leukste (kinder)foto’s die je hebt, laat ze afdrukken, en steekt ze in kadertjes van de Ikea van 50 cent ’t stuk. Daarna hang je ze chronologisch op. En verwaarloos je ze :-p zodat je plots drie jaar achter zit en de laatste fotootjes een babyKobe portretteren. En dan, als je met een nieuwe baby zit, druk je een nieuwe reeks af. Met volgend resultaat:

kadertjes1

kadertjes2

kadertjes3

Geplaatst op

Die àndere merel…

Deze woont al een aantal jaar in onze tuin. Niet dat het ons geïnspireerd heeft tot de naam van ons dochter, die lag al veel langer vast, maar ik vind het een mooi toeval 🙂

merelvogel

Geplaatst op

Feestje!

gudrun1

Hehe, dat hebben we dan ook weer gehad! Ik ben een beetje moe nu, maar zeer tevreden en voldaan.

Vandaag was er namelijk Merels geboortefeestje, en daar zijn warempel 101 mensen op afgekomen! Ze waren allemaal zeer welkom, uiteraard, maar we hadden meer afzeggingen verwacht, om eerlijk te zijn. Ik ben vooral blij dat we het niet meer hier bij ons  thuis hebben gedaan, zoals bij de jongens. Ik zag dat echt niet zitten, vooral het opruimen achteraf. Maar Bart had het gevraagd in zijn huisrestaurant Het Lepelblad, en aangezien die toch gesloten zijn op zondag, zagen die dat wel zitten. Het was meer dan dik in orde, overigens: massa’s verschillende zoetigheden in de namiddag, en naar de avond toe hartige hapjes. Het was er gezellig ook: druk, maar nooit té, en een huiskamergevoel. Ik heb in elk geval een prima namiddag gehad, met Merel die de eerste twee uur in haar wieg lag te slapen, en daarna van arm tot arm ging.

Ik vond het ook zo grappig dat ik op vrijdag nog een perfect paars jurkje had gevonden voor Merel, helemaal in de stijl van haar kaartje. In de Zeeman nota bene, waar ik binnengelopen was om wol te halen. Ze zag er schitterend uit, mijn kleine popje.

Nonkel Dirk speelde huisfotograaf, of toch een tijdje, en heeft een pak foto’s gemaakt. De hele reeks is (voorlopig?) hier te zien, en ik heb er dus een paar toegevoegd.

Bart

Kobe

pa

siblings

slapen

Wolf

Geplaatst op

Subtlemob

(Dit postje verscheen eerder al op Gentblogt.)

Donderdagavond mocht ik één van de meest bevreemdende ervaringen meemaken die ik al gehad heb: een SubtleMob.

U kent wellicht wel al het fenomeen FlashMob, dat intussen ruim gecommercialiseerd is: mensen komen op een bepaalde openbare plaats samen, en op een afgesproken teken/uur doen ze een gezamenlijke handeling, zoals een vooraf ingestudeerd dansje. Oorspronkelijk was dit eenvoudigweg een groep mensen die elkaar sms’ten of via Facebook opriepen, en dan bv. in het Sint-Pietersstation een volle minuut stokstijf gingen stilstaan. De reacties van de voorbijgangers waren vaak hilarisch.

Donderdag, zoals de titel al zegt, ging het er een pak subtieler aan toe. Alle deelnemers moesten zich inschrijven, en op voorhand een bepaalde track downloaden op een MP3speler. Bedenker/kunstenaar Duncan Speakman gaf vooraf voor een aantal dames een beetje uitleg: hij had het idee oorspronkelijk opgevat als kijk op Engeland, om mensen te doen stilstaan bij wat ze zagen om zich heen. Toen echter zijn schoonbroer Paul terminaal ziek werd, verschoof de focus naar “carpe diem”: geniet van elk moment dat je hebt, laat je niet leven, en sta af en toe stil bij de wereld om je heen.

Subtlemob[+]

Per twee stonden we donderdag op de Korenmarkt, Graslei of Korenlei, elk met (al dan niet subtiele) oortjes of koptelefoon op, en stipt om acht uur lieten we één van de twee tracks afspelen. We kregen speciaal voor de gelegenheid gecomponeerde muziek te horen, met daartussen een vrouwenstem die ons af en toe dingen liet doen, zoals naar een venster gaan en je spiegelbeeld bekijken, weglopen van je partner en dan weer troostend terugkomen, stil blijven staan en naar je voeten kijken, de daken om je heen bekijken… Aangezien er (naar mijn totaal onkundige en onbetrouwbare schatting) toch zo’n 300 mensen meededen, was het effect bevreemdend. Je zag anderen hetzelfde doen als jij, maar toch weer niet. Voorbijgangers bleven verbaasd staan en snapten uiteraard niet wat er aan de hand was. En de muziek was… vreemd maar tegelijk heel erg passend. Je voelde je op een eilandje met je partner, en toch weer verbonden met al die anderen om je heen. Mja, het is moeilijk te beschrijven.  Het mooiste moment was wel het einde: toen iedereen, met intervallen van een paar seconden, tegelijk een slow begon te dansen. De voorbijgangers hoorden de muziek niet, maar zagen wel het effect, en het was mooi, daar op de Gentse kades.

Na afloop hoorde ik dat de andere track (Lost) veel droeviger was geweest dan de onze (Found), maar dat het effect op iedereen zowat hetzelfde was: ondanks de koude wind liep iedereen te glimlachen.

Bedankt, Duncan Speakman en Vooruit, voor deze mooie ervaring. Meer foto’s kan je trouwens op de site van de Vooruit vinden.

Subtlemob[+] Subtlemob[+] Subtlemob[+] Subtlemob[+]

De foto’s zijn van een jonge gast die ik daar ter plekke heb aangeklampt omdat ik hem zag lopen met zo’n knoert van een fototoestel, nl. Frederik Sadones. Bij deze bedankt!