Familiefeest
We hadden helaas geen geluk met het weer vandaag: de familie was namelijk gezellig bij elkaar om de verjaardagen van Wolf en Kobe te vieren. Die hebben elk natuurlijk een eigen kinderfeestje, maar zo’n familiefeest, daar zeggen ze ook geen nee tegen.
Ik had het geweldig lastig met mijn rug, waar het zaterdag bij het wakker worden plots was ingeschoten, en dus had Bart voor alles gezorgd: heerlijke taarten, en ’s avonds een uitgebreide koude schotel. Die vent van mij, die is toch onschatbaar soms.
Enfin, het was in elk geval weer dik in orde, en er werd uitgebreid gespeeld, zoals het hoort.
Latijntweets juni
Ugh, wilde ik de Latijntweets van juli even oplijsten, moest ik vaststellen dat ik die van juni nog geeneens in een lijstje had gezet. Bij deze dus.
Soms, als ik eraan denk en er die dag iets memorabels is gebeurd, zet ik op twitter en facebook een weetje over de Klassieke oudheid, in maximaal 140 lettertekens. Die van de voorbije maanden vindt u hier.
* Van 6 tot 15 juni liepen bij de Romeinen de Vestalia, het feest waarbij Vesta, godin van huis en haard, werd geëerd, vooral door vrouwen.
* Op 8 juni 68 roept de Romeinse senaat Galba uit tot nieuwe keizer. Hij zal het acht maanden uithouden voor hij vermoord wordt #latijntweet
* Op 9 juni 68, een dag dus na Galba’s kroning, pleegt Nero zelfmoord, terwijl hij verzen uit de Ilias declameert.
* Op 10 juni 323 AC sterft Alexander de Grote, amper 33 jaar oud, in Babylon. Hij liet een van de grootste wereldrijken ooit achter.
* Volgens berekeningen van Eratosthenes werd op 11 juni 1184 AC Troje geplunderd en verwoest. Dat paard, weet u wel?
* Op 20 juni werd het festival van Summanus gehouden, de god van de nachtelijke donder, in tegenstelling tot Jupiter, die van de dagdonder ^^
* Op 21 juni 217 BC werden de Romeinen onder het bevel van Flaminius in de val gelokt en verslagen door Hannibal bij het Trasimeense Meer.
* Op 22/06/168 AC verslaan de Romeinen bij Pydna koning Perseus, die zich daarop overgeeft en zo de derde Macedonische oorlog beëindigt.
* 23 juni: vandaag in 79 PC stierf keizer Vespasianus na tien jaar heerschappij. Hij was de vierde keizer van het beruchte vierkeizersjaar 69 #latijn
* Op 27 juli hielden de Romeinen een feest ter ere van de Lares, of de plaatsgebonden huisgoden #latijntweet
Waimes dag zes: Monschau, en einde in de regen
Omdat we totaal niks moesten betalen van Ellen en Jan voor ons verblijf, vond ik het niet meer dan billijk dat we het huisje grondig gepoetst achterlieten. En dus stonden we op rond acht uur, ontbeten, en togen aan het werk. Alles werd met nat afgestoft, gestofzuigd en gedweild, de badkamer, keuken en toiletten werden grondig schoongemaakt, en alle rommel netjes opgeruimd.
Tegen half twaalf zat alles in de auto en zag alles er netjes uit, en trokken we de deur achter ons toe, met een welgemeend “Salu, huisje, hopelijk tot volgend jaar!” vanwege Kobe.
De jongens wilden nog snel even een kijkje nemen naar de dam, maar de sluizen stonden weer open, en alles stond uiteraard onder water. Maar Wolf was in zijn nopjes toen hij zag dat je zelfs met hoog water de dam duidelijk kon zien, en dat er zelfs nog plukjes gras in zaten.
Even ter vergelijking: een fotootje van gisterenmiddag, waar je links datzelfde steigertje kan zien.
In de stralende zon – nu nog wel – reden we naar Monschau, net over de Duitse grens, om daar te gaan eten. We wilden eigenlijk de Burgau gaan bekijken, maar die was alweer – net zoals vorig jaar – afgesloten voor publiek wegens openluchtopera. Bummer. Monschau blijft natuurlijk wel een aardig stadje, waar geen barst te beleven valt, maar waar het wel mooi is. Merel kreeg dit jaar wel zo’n steentje zoals de jongens vorig jaar, en was daar zeer blij mee. De kinderen speelden zelfs op dezelfde speeltuin als vorig jaar…
Net toen we om half drie de auto instapten, begon het te druppelen. En toen te regenen. En toen zelfs te gieten. Alweer. We reden verder door Duitsland, via Aachen, naar Maasmechelen. Ha ja, want als we direct vanuit Monschau naar huis waren vertrokken – met tussenstop in Leuven om de sleutels af te geven – hadden we in de vrijdagavondse file rond Brussel gezeten, nee bedankt.
We reden dus een half uurtje om naar het Maasmechelen Outlet Shopping Center, waar er zelfs mensen vanuit Gent speciaal 500 km voor rijden. Ik moet zeggen: ik snap het niet. Ja, het is inderdaad een hoop merkenwinkels op een kluitje, maar wie wil er nu enkel kleren van pakweg Burberry, River Woods, DKNY, Hilfiger? Het zijn die van vorig seizoen aan 30% korting, maar het blijven allemaal dure, en veelal saaie kleren. Ik vond er gelukkig wel knappe donkerblauwe jassen van Timberland voor de jongens, en dat was waar we eigenlijk naar op zoek waren. Intussen waren we wel doorweekt, want het is eigenlijk een lange winkelstraat, geen overdekt shopping center. Enfin, ik weet nu ook dat ik er echt niet meer naar terug hoef.
We bolden naar Leuven, staken de sleutels in de bus, aten onze sandwichkes op in de auto (want het was nog steeds aan het regenen), en kwamen tegen half negen aan in ons eigenste huisje.
Een prachtige vakantie gehad, maar je eigen huis doet toch ook altijd weer deugd, zeker als daar ook de armen van je liefste bij horen.
Nog eens bedankt, Ellen en Jan: het was fantastisch!
Waimes, dag vijf: Reinhardstein, en uiteraard, de Warche
Opnieuw vonden we een breed grijnzende opa bedolven onder zijn kleinkinderen, toen we deze morgen opstonden. En opnieuw scheen vrolijk de zon.
We ontbeten, en trokken opnieuw naar de dam van Robertville. Niet om opnieuw naar de dam te staan kijken, maar wel omdat dat het vertrekpunt is van de wandeling naar het kasteel van Reinhardstein: een hele fijne wandeling doorheen de bossen, nogal steil omhoog bij momenten, en waar ik heerlijke herinneringen aan had als kind. Ook die hadden we vorig jaar al gedaan, maar dat maakt niet uit.
Deze keer was Bart er niet bij om Merel te helpen dragen, maar aan de andere kant is ze nu ook al een jaartje ouder, en kan ze eigenlijk behoorlijk flink doorstappen. En er is natuurlijk ook altijd haar grote broer, aan wiens hand ze zich duizend man sterk voelt. Die grote broer kaapte overigens ook het fototoestel om zelf natuurdingen te kunnen fotograferen.
We aten goeie frieten in het dorp van Robertville – wat meteen de eerste keer voor mijn ouders in een frietkot was – en maakten een korte stop in het huisje, om zwembroeken, crocs, handdoeken en koekjes op te halen. Ha ja, dat dammen, weetuwel?
En gedamd werd er inderdaad: eerst nog met het T-shirt aan, maar al gauw gewoon in zwembroek. De sluizen hadden blijkbaar in de voormiddag nog open gestaan, maar het water zakte snel, en dus werd het ook doenbaar om te dammen.
Heeft u trouwens al ooit eens in de zomer in een riviertje gestaan? Ja? Heeft u er dan enig idee van hoe koud het is om erin te zwemmen? Wel, mijn kinderen nu ook. En toch leek het hen niet te deren: er is gedamd van half twee tot na vijven, en dan nog was het onder protest dat we doorgingen.
Intussen was er ook versterking gekomen, in de vorm van een grote familie neven en nichten uit Sint-Truiden, en het duurde niet lang of die waren mee aan het dammen, met grote stenen, ganse pakken modder en stevige kluiten gras. Wolf amuseerde zich zot! En Merel kwam af en toe zich afdrogen en opwarmen bij mama en oma in de zon, en ging op een bepaald moment met mij om boodschappen.
Het eindigde in ieder geval met compleet uitgetelde kinderen, en een stevige koffie voor ma en pa, want die reden rond een uur of zes terug naar huis.
Maar de gelukzalige glimlach op de gezichten van de kinderen, mijn vader incluis, was het allemaal ongelofelijk waard.
Fijne tijden, fijne tijden.
Waimes, dag vier: dam van Robertville, Mont Rigi, en Warche
Ons ma sliep bij mij in het dubbele bed, de kinderen in hun eigen kamer, en mijn pa sliep in het uitstekende zetelbed in de woonkamer. Er was afgesproken dat, als de kinderen opstonden en naar tv wilden kijken, hij maar moest verhuizen naar hun bed om daar verder te slapen.
Maar nee hoor: toen ik opstond, zag ik een berg donsdeken, waaronder mijn pa lag te slapen, en drie kinderkopjes bovenuitstaken die naar tv zaten te kijken. “Ha ja”, zei pa, “ik vond die kleine voetjes zalig, en als ik mijn hoorapparaten niet in heb, hoor ik de tv toch niet.” Juist.
We ontbeten op ’t gemakje, en reden naar de dam van Robertville, omdat we daar toch ongeveer moesten passeren en dat eigenlijk best wel mooi is.
Daarna ging de tocht verder naar Mont Rigi, voor een prachtige wandeling op een houten pad doorheen de Venen. We hebben die vorig jaar ook gedaan, en genoten er minstens even hard van. En de zon, die scheen volop ^^
Tegen twaalf uur waren we rond, en konden we eindigen op het heerlijke terras daar aan de Mont Rigi. Een dikke aanrader, als je ooit in de buurt van de Hoge Venen bent!
De kinderen konden er spelen, wij zaten in de zon te kletsen, en het eten was er echt meer dan dik in orde, voor een faire prijs. Alleen kregen we het niet eens op, en dat was gewoon jammer.
Het begon er wat dreigend uit te zien links en rechts, met van die dikke onweerswolken, maar voorlopig bleef het droog, en dus reden we naar huis, richting de Warche, waar ik met oma en de jongens nog eens de wandeling die Ellen ons had uitgelegd, afliepen.
De sluizen stonden duidelijk niet open, en dus was de Warche een vrij rustig riviertje, waarlangs het aangenaam wandelen was. Voor alle zekerheid hadden we toch de regenjasjes mee, maar dat bleek gelukkig niet nodig.
Aan het afdamplekje liet ik ma met de jongens achter, en liep ik de anderhalve kilometer nog naar boven, om mijn vader met Merel te gaan ophalen. Geen van tweeën zou de wandeling aangekund hebben, en beiden waren aan wat rust en kalmte toe (lees: mijn pa lag te slapen terwijl Merel een uur lang tv keek).
Bon, ik laadde hen in de auto, reed terug naar beneden, en daar kon lustig gedamd worden. Ha ja, want ons pa was meegekomen om te dammen met zijn kleinzonen, en dus werd er gedamd.
Helaas.
Na een kwartiertje (de jongens waren al een half uurtje langer bezig) begon het te druppelen. En in tegenstelling tot wat ons ma bleef beweren, was het niet zomaar ‘une vlague’, maar begon het harder en harder te regenen.
En dus dropen we maar af (heb j’em? Heb j’em?) richting huisje, toch wel wat teleurgesteld. Aan de andere kant: we hebben zitten schateren! Met piesfruit (don’t ask) en opa’s laarzen die volledig vol waren gelopen, de meest bizarre onzedige geluiden maakten, en uiteindelijk pieslaarzen werden.
Afhankelijk van het weer ondernemen we morgen nog een poging. Goed geweten. Want dammen, da’s een essentieel onderdeel van de Ardennen. ’t Zal wel zijn da!
Waimes, dag 3: Franchimontezen
Toen ik opstond, zaten de kinderen al prinsheerlijk tv te kijken, terwijl buiten een waterig zonnetje de nattigheid van de vorige dag probeerde te verdrijven. Merel vond het park trouwens fantastisch om in te spelen.
Maar het beloofde een mooie dag te worden, die we inzetten met een korte wandeling tot aan het (begin van het) meer van Robertville.
Op den bots had ik, vlak voor we vertrokken zondagmorgen, tegen mijn ma aan telefoon gezegd dat ze gerust een paar dagen mocht afkomen. En jawel hoor, tegen de middag stonden zij en mijn pa daar te blinken ^^
We schotelden hen balletjes in tomatensaus met pasta voor, en daarna laadde ik vier mormels op de achterbank, mijn pa naast me, en reden we naar het kasteel van Franchimont. Daar had ik hele goeie herinneringen aan als kind, en ook nu doken we vlijtig in de kazematten. Zalig gewoon! De constante was overigens gelach, wat resulteerde in de uitspraak van mijn ma ’s avonds: “Goh, ik ben moe van al dat lachen!” Waarop trouwens weer een spontane slappe lach ontstond…
Voor wie niet weet wat kazematten zijn: heel makkelijk te verdedigen diepe tunnels die uitlopen op een bolwerk aan de voet van een hoger gelegen kasteel, van waaruit de troepen ook kunnen aanvallen. De trappen zijn steil, maar waren gelukkig goed verlicht. Zelfs mijn pa is in een paar meegeweest, en Merel vertrouwde vooral Wolf en mezelf, maar wilde dus ook mee.
Uiteraard was er meer dan de kazematten alleen: ook geiten (met een piesbok), en prachtige ruïnes, met een al even prachtig uitzicht.
Op de terugweg werd er overigens ijverig geslapen. Ik denk dat ik de kinderen aan het afbeulen ben. En mijn ouders ook wel een beetje, ja :-p
Waimes dag 2 – Warche en Spa
We sliepen heerlijk, ontbeten laat, en daarna stuurde ik Bart met Merel om boodschappen, terwijl ik met de jongens een fijne wandeling maakte. Ellen had me die nog doorgestuurd via Facebook, en ik moest soms echt lachen om haar omschrijvingen. Maar ze was wel zeer fijn!
De Warche loopt doorheen het dorpje Champagne, vorig jaar zijn we die nog gaan afdammen, en deze wandeling liep een gans eind langs die Warche. Voor ons was dat een rustig kabbelend riviertje, en we wisten wel dat er overal waarschuwingsborden stonden dat het waterpeil zeer snel kon veranderen doordat er een stuwsluis een eindje verder zit, maar we hadden dat nog niet meegemaakt.
Tot vandaag dus. We hoorden de Warche al van ver, en dat alleen al was verbazingwekkend. Ik had enkel mijn telefoon mee, maar zelfs daarop zijn de foto’s best wel indrukwekkend, toch als je weet dat dit normaal een gezapig stroompje is.
Bij thuiskomst konden we de voeten onder tafel schuiven – dank u, lieverd! – en stelden we vast dat het intussen was beginnen druppelen. En toen regenen. En toen gieten. Blah.
Het ging weer over in gestage regen, en toen besloten we om toch maar, zoals gepland, naar Spa te vertrekken. Het weerbericht sprak immers van ‘lokale buien’, en het kon dus best zijn dat het in Spa niet meer ging regenen. En jawel, we hadden geluk! De laatste druppels vielen bij het binnenrijden van Spa.
We namen eerst even een kijkje bij de bron van Peter De Grote, stelden vast dat het water ongelofelijk slecht smaakt en licht koolzuurhoudend van nature is,
en liepen toen door de tentoonstelling in de wintertuin over Joan Miró, waar ook een aantal tekeningen van Dalà te zien waren. Mooi.
We maakten een wandeling doorheen het centrum van Spa, namen het kabeltreintje naar boven, en besloten nogal overmoedig om te voet naar beneden te gaan. Overmoedig, omdat de omschrijving sprak van een “promenade”, en ik in een kuurstad als Spa ervan uitging dat dat dan wel breed en geplaveid ging zijn, maar het om een hobbelig bospad bleek te gaan. Bart en ik moesten de buggy dragen, en ik op mijn steedse hoge hakken – ik had nooit gedacht een boswandeling te maken in de stad – ging af en toe aan het hobbelen. Maar wel mooi!
(Dit was trouwens het effenste en breedste stuk.)
We beloonden onszelf met een “ijsje” op een terrasje
en kuierden terug naar de auto. Alwaar het bij het instappen prompt begon te regenen, echt waar!
Het resultaat van de dag?
We staken hen in bed, en Bart reed terug naar huis. Ha ja, als je een weekje vakantie amper een week op voorhand plant, dan kan een bedrijfsleider zijn agenda niet zomaar leeg krijgen. Tsja…
En ik, ik keek door het raam naar buiten naar de regen, en zag dat het eigenlijk allemaal best wel goed was.
Rustdagje… Of eigenlijk toch weer niet
Het zijn drukke weken geweest voor de kinderen, die eerste weken van de vakantie.
Sportkamp, scoutskamp, dan zo wat uitstappen, of Gwen die langskwam met de kinderen… Er zaten natuurlijk ook wel rustiger dagen tussen, waarbij enkel uitgebreid gekookt werd, of eventjes tot aan de speeltuin werd gegaan.
Maar de voorbije dagen was het druk, en dat kwam uiteraard door de Gentse Feesten. We zijn lang niet alle dagen geweest, maar er waren voorstellingen allerhande, we gingen in Ronse naar het Muziekbos, de jongens deden van Fyxxilab, we gingen spelen in het Zuidpark, we trokken naar het Coyendanspark voor de voorstellingen van MiramirO…
En dus zal het de komende dagen wat rustiger zijn. Ze zijn er ook aan toe, heb ik de indruk, aan een paar daagjes gewoon rustig thuis zijn, en spelen met hun eigen spullen. Merel speelt continu “mama” met haar popjes, en de jongens amuseren zich te pletter met hun Clicks en de loombandjes.
Vervelen?
Nee, eigenlijk doen ze dat niet, ze vinden altijd wel weer iets nieuws.
En ik, ik kan intussen die vermaledijde garage van mij opruimen. Iets van bomen en bos, en licht aan het eind van de tunnel. Zucht.
Van boten en water en zo
In het begin van juli had ik zien passeren dat er weer havenrondvaarten waren in de Gentse haven, en deze keer was ik er op tijd bij! Hoewel, blijkbaar is het het eerste jaar dat lang niet alles volzet was. Maar ik kan me voorstellen dat de mensen op den duur ook zelfs niet meer proberen…
Soit, ik had ook ons ma en ons pa opgetrommeld, en dus zaten we om half twee heerlijk in de zon op de Jacob Van Artevelde. De gidse van dienst was een bijzonder goeie, ik heb zeer veel opgestoken, en eigenlijk ronduit genoten. Ik heb het vermoeden dat ook de rest van de familie het zalig vond, de kinderen alvast omdat er limonade en chips te scoren viel ^^
Het hele verslag, met een massa foto’s, valt hier te lezen op Gentblogt.
Hier krijgt u nog wat persoonlijker foto’s, zoals altijd.
Enfin, een hele fijne dag gehad, met nog koffie en taart bij ons thuis in de tuin, met ma en pa. Gezellig, en voor herhaling vatbaar!