Op stap met een zevenjarige ^^

Kobe mocht uiteraard kiezen wat we gingen doen vandaag, en wat we gingen eten.

Bij het ontbijt kreeg hij zijn cadeautjes: een reuzegrote knuffeleland, het boek Fantasia VII van Geronimo Stilton, en een ticket voor vier personen voor Walibi! Nu moeten we enkel nog Merel een dagje uitbesteed krijgen.

Tegen tien uur zat hij bij de logopedist, tegen elven reed ik met Merel om een prinsessenkleedje, en tegen twaalf uur was papa thuis om mee macaroni met hesp en kaas te eten. Ha ja, want da’s Kobes lievelingseten, en Bart ging de rest van de dag naar Tomorrowland.

Tegen half twee pakten we ons op, samen met de regenjassen, een grote fles water, zonnecrème en koekjes, en reden richting het Coyendanspark. De vorige jaren hebben de jongens dat altijd zeer graag gedaan, en dit jaar was duidelijk geen uitzondering.

Het verslag van onze namiddag vindt u andermaal op Gentblogt, en wel hier.

Ik geef u nog een paar extra fotootjes, want het kunnen niet altijd de kinderen zijn op de foto’s voor Gentblogt.

IMG_0663

IMG_0713

IMG_0693

IMG_0696

IMG_0712

Enfin, tegen zes uur kraamden we op, reden richting Delhaize, en ik maakte croque monsieur en hawaii, voor de jarige.

Toen ik de jongens dan in bed stopte – samen in Wolfs grote bed, zoals wel vaker in de vakantie – kreeg ik een dikke knuffel: hij had een superverjaardag gehad, zei hij. Graag gedaan, Kobetje!

Neptunus

Af en toe moet ne mens verkoeling zoeken, en het hoeft dus niet altijd de Blaarmeersen te zijn. De jongens zijn eigenlijk doodsbang van de dazen, en toen ik het woord ‘Neptunus’ liet vallen, waren ze meteen enthousiast. De Neptunus, voor wie het niet zou weten, is namelijk Gents openluchtzwembad, dat enkel open is tijdens de zomervakantie, en waar het heerlijk toeven is. De ligweide is niet aan ons besteed: ik wil mijn kinderen in de gaten kunnen houden.

We waren er maar tegen vieren, na de ergste hitte, smeerden grondig, en bleven rondspatteren tot rond zes uur. Meer dan genoeg, vond ik: ze waren moe, en het werd langzamerhand etenstijd. Maar ze hebben zich wel prima geamuseerd.

IMG_0653

IMG_0655

IMG_0657

IMG_0658

IMG_0649

IMG_0650

IMG_0651

IMG_0652

 

Kindernamiddag

Na de voorstelling in de Bargiekaai, die rond twaalf uur afgelopen was, reden we fluks door de hitte naar de Zuid. we vonden een parkeerplaatsje, gratis en voor niks, voor het rectoraat, en gingen dan maar lunchen op het terras van de Vooruit.

IMG_0415

IMG_0419

IMG_0417

Aansluitend liepen we verder naar het park van de Zuid, waar Gentopia zijn tenten had opgeslagen. Er werd eigenlijk veel tamtam rond gemaakt, vond ik, maar eigenlijk was het niet zo bijzonder. Een verslag van een collega kan u hier vinden op Gentblogt. We hebben er een uurtje doorgebracht, denk ik. Er waren springkastelen per leeftijd, en ja, de jongens hebben er zich wel wat op geamuseerd, maar toen werd het te druk, vonden ze. Ook Merel heeft heel even op de springkastelen van de kleintjes gezeten, maar op haar eentje vond ze er niks aan, en ze had geen vriendjes, zei ze. Tsja. Dan kwam ze maar bij mama zitten.

IMG_0440

IMG_0438

Enfin, we liepen nog even rond, gingen met de Gentopiaburgemeester op de foto,

IMG_0441

en probeerden het even op het gewone speeltuintje. Merel vloog echter al bij de eerste draai in het zand, en zette het op een onbedaarlijk huilen.

IMG_0442

Enfin, we passeerden nog langs de tent met gitaren, klavieren en drums,

IMG_0443

en eindigden in het Clicskasteel, waar Wolf het eigenlijk vooral frustrerend vond dat een op de twee clics beschadigd was. Merel liet het alvast niet aan haar hartje komen, en maakte een kroon met de kleuren die wij niet hebben thuis.

IMG_0448

IMG_0447

En toen moest er uitgepuft worden op het bankje…

IMG_0449

Enfin, we gingen dan maar naar het shoppingcenter, want ik had hen een ijsje van de Australian Homemade beloofd, en we gingen nog even kijken voor sandalen voor Merel. Die hebben we er niet gevonden, wel een paar schoenen voor Wolf. We liepen nog wat van boven naar beneden, weer naar boven (toilet) en weer naar beneden (water), pikten intussen nog haaknaalden, haarbanden en een poging tot verjaardagscadeautjes op, en reden tegen vier uur richting de Brantanto, waar we alsnog sandalen vonden, en passeerden langs de Standaard in Mariakerke, waar ze wél de boeken hadden die Kobe zo graag wou voor zijn verjaardag.

Tegen vijven waren we thuis, heet en moe. Poeh (alweer).

En als je wil weten wat Wolf en ik die avond nog gedaan hebben, dan moet je eerst hier het verslag van de Bandits lezen, en dan daarna onze zwerftocht door de stad lezen. Ik ga die hier echt niet kopiëren…

 

Dromen van Luchtballonnen

Deze voormiddag ben ik opnieuw met de kinderen naar de Bargiekaai getrokken, en wel voor een bijzonder charmante voorstelling. Het waren nog maar try-outs, maar we genoten.

Ik schreef er het volgende verslag voor Gentblogt voor:

 

Ik heb het echt wel voor kleutertheater, en ik heb dan ook al een ganse reeks voorstellingen gezien.lucht

Morgen heb ik nog een kleine, fijne aanrader voor u, in de Bargiekaai. Strikt genomen zijn het try-outs, en ze staan nergens vermeld in de programma’s of zo, maar als u een kleuter in huis hebt, dan weet u morgen waar naartoe: naar Dromen van Luchtballonnen.

De kleine prinses kan namelijk niet slapen. Ze wuift heel graag naar mensen, maar ze blijft dat ook ’s nachts doen, en ze kan maar niet in slaap vallen. Het resultaat is een klein, nukkig, vervelend nors prinsesje dat de mensen eerder mijden. Maar dan heeft de koningin een schitterend idee. De prinses heeft het er eerst niet zo voor, maar blijkbaar werkt het wel…

Wanda en Mieke gebruiken alle mogelijke attributen, gewone alledaagse dingen, en zingen daar ook gewone alledaagse liedjes bij. Maar net dàt geeft dit stuk zijn charme: het is voor kinderen heel makkelijk te begrijpen, en ik ben zelf ook meermaals in de lach geschoten. Ze doen duidelijk ook hun best om de volwassenen te charmeren, en dat lukt wonderwel.

Compagnie Oelala! is een kersverse samenwerking tussen Mieke Delanghe en Wanda Joosten. Zij putten inspiratie en creatie uit het leven en de dingen die ze op hun pad tegenkomen. Beiden hebben ze een solide ervaring als podiumartiest en theatermaker, en dat wil ook wel helpen.
Met deze productie willen ze groot en klein weer aanzetten tot een vrije fantasie en speellust. Met oude dingen maken ze nieuwe beelden, en zo komt een vertelling tot leven.

Maar de beste reclame blijft de uitspraak van mijn zevenjarige, na afloop: “Goh mama, dat was mooi!”

U moest al weg zijn!


Deze voorstelling is morgen 24/7 nog te zien om 11u en 16u in de Toren van Babel, Bargiekaai 1, 9000 Gent.
Tickets: kinderen tot 12 aan 6 euro, ouders en grote broers en zussen aan 8 euro.

Spelevriendjes

Het hoeven niet altijd de Gentse Feesten te zijn.

Merel was al sinds het begin van de vakantie – en eigenlijk ook al daarvoor – aan het vragen of Lieze, haar hartsvriendin, eens mocht komen spelen.

Na wat heen-en-weer ge-sms spraken we af voor deze namiddag, en Merel was al dagen aan het aftellen. Deze voormiddag zat ik me dan te bedenken dat het misschien wel makkelijk zou zijn, als er ook voor de andere twee vriendjes zouden komen. En dus kwamen Kaat en Quinten ook af. Bakske vol hier ten huize.

Ook al was het deze voormiddag nog aan het regenen, het klaarde fantastisch op, en ik prees me gelukkig dat ik een batterij diverse zwembroeken en handdoeken in huis heb, want ze hebben zowat de hele middag in het zwembadje gezeten.

IMG_0360

IMG_0366

Tegen een uur of vijf was het verse roomijs klaar, en waren ook mijn hoorntjes gebakken (voor de eerste keer!) en waren er dus ijsjes. Note to self: het ijs wat harder laten worden voor in de hoorntjes, want het smelt te snel en drupt dus gigantisch! Maar ze waren dus wel lekker.

IMG_0371

Met de overschotten van het eiwit heb ik dan maar meringues gebakken, een hele doos vol:

IMG_0368

En ’s avonds was het fris genoeg om buiten te eten, maar zagen ze er allemaal wel uitgeteld uit. Poeh!

IMG_0367

 

Moeder-dochtermoment

Deze morgen toog ik met Merel richting Arca. We parkeerden ons in de Simon de Mirabellostraat, wandelden in sneltempo naar het theater, en genoten beiden met volle teugen.

IMG_0258

“Kijk mama, die vogeltjes willen dat plastiek opeten! Dat mag niet, he mama?”

IMG_0255

En toen wandelden we rustig terug, via de Lievekaai. Ze danste aan mijn hand, over het plein, langs het water, onder de treurwilgen, en zong me de oren van het hoofd.

IMG_0252

IMG_0257

IMG_0321

IMG_0319

IMG_0326

We gingen thuis eten – papa had heerlijk gekookt, rustten even, en gooiden ons toen opnieuw in het feestengewoel, vanop de Vrijdagmarkt ditmaal. De jongens werden afgedropt aan Fyxxilab, waar ze stop-motionfilmpjes draaiden, met robots speelden, dingen programmeerden met bananen en plasticine, en nog wel een paar van dat soort dingen.

Merel en ik gingen intussen de stad in, en zij “wieeeeeeeeeeeeeee’de zowat de hele tijd in haar buggy. Ha ja, dat was ongeveer een jaar geleden, dat ding.  We werden al meteen afgestopt op de hoek van de Mageleinstraat door een pracht van een lieveheersbeestje van Theater Exces (meer info alhier).

IMG_0331

IMG_0330

IMG_0332

Toen we daarna de Korenmarkt opdraaiden, stonden we plots oog in oog met een zeer vreemd creatuur.

IMG_0334

Dat wezen bleek overigens niet alleen te zijn, maar deel uit te maken van een straattheatervoorstelling Anti-Korrosion (bespreking op Gentblogt).

IMG_0354

IMG_0336

IMG_0350

IMG_0345

IMG_0352

IMG_0351

Merel keek met grote bange ogen, en was bijzonder opgelucht toen ze op het einde allemaal kwamen groeten, en er niemand door het machien bleek opgegeten te zijn.

Drie kwartier later waren we beiden aan een ijsje toe, en tot mijn grote verbazing maakte Merel korte metten met gans dat grote ijsje. Tsja, zo moeder, zo dochter?

We dwaalden verder, via de Lange Munt en de Vrijdagmarkt naar Sint-Jacobs, Baudelo in. Daar verpoosden we even bij de heerlijke tangoklanken

IMG_0357

en stelden toen vast dat we op onze stappen moesten terugkeren, want dat we bijna te laat gingen zijn om de jongens om 16.45u op te pikken.

Die waren beiden lyrisch over hun activiteit – het gemaakte filmpje wordt ons hopelijk nog doorgemaild door de mensen van Fyxxilab – en we gingen dan maar samen met een vriend van me en zijn twee kinderen een wafel, respectievelijk pannenkoek eten.

Fijne, zij het vermoeiende dag. En ik heb nog complimenten gekregen over het feit dat ik drie zeer beleefde, welopgevoede kinderen had. Trots en al!

 

 

Muziekbos

Deze namiddag moesten we in Maarkedal bij Nelly zijn om nog wat papierwerk in orde te brengen. We hadden meteen ook maar taart meegenomen, ik hielp haar wat bij het opruimen van de garage – dat lijkt hier wel een constante te zijn – en we trokken naar het wat verderop gelegen Muziekbos voor een fijne wandeling. Gelukkig had ik effectief de laarzen meegenomen, want het lag bij momenten serieus modderig.

Maar eerst was er het speelbos, waar duchtig geklauterd werd.

IMG_0211

IMG_0212

IMG_0213

IMG_0205

IMG_0208

IMG_0209

IMG_0210

Daarna werd er nog drie kwartier gewandeld, braambessen gegeten, met stokken gespeeld, door modder geploegd, geposeerd, stoer gekeken, en door Wolf ook nog foto’s getrokken. Niet noodzakelijk in die volgorde of lineair. Maar het was wel een prachtige namiddag.

IMG_0215

IMG_0219

IMG_0218

IMG_0228

IMG_0239

IMG_1161

IMG_0242

IMG_0234

IMG_0230

Pieter Konijn (3+)

Met Merel ging ik deze voormiddag alweer naar de Bargiekaai, naar een voorstelling van Fabio, met wie ik nog samen dictie heb gevolgd. We hebben altijd gezegd dat we ooit eens samen een cabaretprogramma gingen maken. Dat is er nooit van gekomen, maar hij zit dus wel professioneel in die wereld. En doet dat bijzonder goed, vind ik.

Merel zag het overigens helemaal zitten:

IMG_0141

Ze mocht op een bepaald moment ook het picknickdeken bijhouden, en was daar apetrots op, en voor een keertje helemaal niet verlegen.

IMG_0194

Oorspronkelijk geschreven voor en gepubliceerd op Gentblogt dus.

Kleutertheater is vaak infantiel, en daardoor ergerlijk voor de vergezellende ouders. Maar als u eens een echt charmante, kleine voorstelling wil zien met uw kleuter, ga dan naar deze voorstelling van Blindevink.

Het verhaaltje is zoals een kleuterverhaal moet zijn: rechtlijnig, met een zeer dikke rode draad, die vaak herhaald wordt. Pieter Konijns neefje Benjamin is jarig, en ze gaan een picknick houden.

IMG_0156

IMG_0148

IMG_0150

IMG_0154

Maar wat heb je nodig voor een picknick? Juist, een deken, borden, en bestek en bekers. Dat moet Pieter Konijn dan allemaal halen bij zijn vriendjes: de egel vrouwtje Plooi,

IMG_0174

IMG_0167

IMG_0172

IMG_0173

de kikker Jeremias Hengelaar,

IMG_0188

IMG_0183

IMG_0187

en de eekhoorn Hakketak.

IMG_0191

IMG_0190

Hij doet dat met aanstekelijk enthousiasme, een ukulele, leuke meezing- en meedoeliedjes, en interactie met de kleintjes. En die kleintjes, die vonden het prachtig!

IMG_0199

IMG_0196

Oh, en als je op voorhand de kleurplaat op de site afprint en inkleurt, kan je er misschien wel een verrassing mee winnen!

Pieter Konijn
Theater Blindevink
Bargiekaai 1
Nog op 21,25,26 en 27 juli, telkens om 11.00u.
Tickets via 0495/54.96.23 of www.blindevink.be
6€/8€ (12+)

Gentblogt: de reuzenperzik

Ik ben van dienst voor het Gentse stadsblog Gentblogt, zoals zo vaak, en ook dit jaar zorgt het ervoor dat ik een reeks voorstellingen kan meepikken als ‘recensent’. Niet dat wij echte journalisten zijn, maar het is wel een leuke hobby. En we menen het vooral ook. Vandaag alleen al waren er elf posts, en eentje daarvan was een bespreking van de Reuzenperzik, het toneelstuk dat ik deze middag met Wolf en Kobe ben gaan bekijken. Eigenlijk was ik van plan om daarna nog met hen de Gentse Feesten in te trekken, maar Kobe had daar geen zin in. En vanavond was het weer zodanig dreigend, dat Wolf en ik wel op een andere avond richting stad gaan. Maar bon, bij deze dus de bespreking van de Reuzenperzik, zoals die geschreven is voor, en verschenen is op Gentblogt.

Nadat ze vorige jaren al ‘De GVR’ en ‘De Heksen’ van Roald Dahl onder handen namen, wilde Theater Uitgezonderd de trilogie – Mathilda en Sjakie en de Chocoladefabriek zijn niet speelbaar wegens opgekochte rechten in Groot-Brittannië – vervolmaken met De Reuzenperzik.

Het verhaal is vrij eenvoudig: de eerste vier jaren van James Henry Trotters leven waren gelukkige jaren. Maar wanneer zijn ouders door een neushoorn worden opgegeten, komt daar plots een einde aan. Vanaf dan zorgen twee afschuwelijke tantes voor hem. Tante Spijker en tante Spons dwingen de jongen dagelijks te werken tot hij er bijna bij neervalt.

IMG_0088

IMG_0090

IMG_0095

IMG_0104

Het lijkt even alsof hij uit dit vreselijke leven zal kunnen ontsnappen wanneer hij als bij toeval een oude man ontmoet, van wie hij een zakje met groene steentjes krijgt. De steentjes bevatten toverkracht. Die moet hij heel voorzichtig voor zichzelf gebruiken en dan zal hij zich een heel leven lang niet verdrietig meer voelen. Maar dan loopt het mis. James struikelt, en de steentjes vallen op de grond bij een perzikboom. Ze geven hun kracht aan een perzik en deze groeit uit tot een reusachtige vrucht zo groot als een huis. Maar niet alleen de perzik is betoverd: er zijn ook insecten meegegroeid, en zelfs een spin.

IMG_0129

IMG_0127

IMG_0126

IMG_0120

IMG_0118

IMG_0116

IMG_0115

In deze perzik reist James met zijn nieuwe vriendjes naar New York. Het wordt een spannende reis waarin absurde situaties elkaar opvolgen, vooraleer de reuzenperzik eindelijk aan de hoogste spits van het Empire State Building vastgenageld raakt.

Persoonlijk vond ik deze voorstelling iets minder dan de twee vorige, maar mijn zevenjarige was laaiend enthousiast, en uiteindelijk is hij toch het doelpubliek, nietwaar? Maar naast mij zat een naar schatting vijfjarige, en die zat op het einde toch te wriemelen. Een uur is lang voor een kleuter, en mijn inziens zou het stuk gebaat zijn bij hier en daar wat knipwerk. Wat niet wegneemt, overigens, dat het een knappe adaptatie is: sommige stukken van het verhaal worden verteld via een prentenboek,

IMG_0117

IMG_0083

andere worden dan weer schitterend uitgespeeld door de vier acteurs. En de reuzenperzik zelf, die vond ik prachtig gelukt. Ik was op voorhand benieuwd hoe ze het gingen aanpakken, en ik moet toegeven: origineel en geslaagd.

Mocht u zelf willen gaan kijken: dit was nog maar de première. Tijdens de Gentse Feesten kan u nog kaarten bestellen voor nu zondag 20 en maandag 21 juli, telkens om 14.00u en 16.30u. Die kunnen telefonisch gereserveerd worden op 0470-93.85.17. Daarna gaat het stuk op ronde doorheen Vlaanderen.

De Reuzenperzik (5+)
Theater Uitgezonderd
Zondag 20 en maandag 21/7, telkens om 14.00u en 16.30u.
Toren van Babel
Bargiekaai 1
0470-93.85.17

Als er maar water is…

Ik heb deze morgen heerlijk lang geslapen, dan rustig ontbeten met de kinderen, en iets later zaten ze alweer in hun zwembadje. Een zegen, dat ding!

IMG_0070

Maar ook na de middag bleven we in de ban van het water, namelijk de Blaarmeersen. Om een of andere reden zag ik het zitten om met hen te gaan zwemmen, en dus propten we in een grote sporttas op wieltjes:
– handdoeken
– zwembroeken
– zonnecrème
– parasolletje
– koekjes en water
– meloen in een koeltas
– fototoestel
– dekentje om op te liggen
– matje om op te liggen
– waterpistool en zwembrillen

Iets na drieën, bij drieëndertig graden, arriveerden we aan de spartelput, en eigenlijk viel het nog mee qua drukte. Ik hielp de kinderen omkleden, en bracht ze richting water. Alwaar Merel prompt begon te huilen omdat ik terugkeerde. Pas na een paar minuten kon Wolf haar aan het verstand brengen dat ik toch moeilijk in jeans kon gaan zwemmen, en dat ook ik me moest omkleden. Enfin, iets later stond ze vrolijk te springen aan mijn hand, speelden we haaitje – de jongens vallen ons aan, en Merel moet ze doodzappen met de pareltjes die aan mijn zwemrokje hangen – en amuseerden we ons opperbest. Na een uurtje keerde ik terug naar het zand, en tegen half vijf kwam Kobe plots krijsend aangelopen: hij was gestoken in zijn voorhoofd door een daas! Althans, dat beweerde hij, want ik zag niks. Hij bleef op de handdoeken liggen, wilde niet meer in het water.

IMG_0077

IMG_0078

IMG_0079

IMG_0080

IMG_0074

IMG_0075

Merel en ik zwommen nog wat met Wolf, maar tegen vijf uur kregen we allemaal medelijden met zielige Kobe, en besloten we naar huis terug te gaan. Ik overigens in een pesthumeur, want de kinderen deden niks, stonden erbij en keken ernaar. Zelfs een handdoek opvouwen was blijkbaar teveel gevraagd. En ja, het was warm.