Geplaatst op

Kerstdag

Bart had gisteren al het grootste deel van het koken gedaan, en ik had al een deel van het dessertenbuffet klaargemaakt, zodat het deze ochtend vrij rustig moest verlopen. Dat viel op een bepaald moment eventjes tegen, want we vonden het juiste servies niet meteen. Wolf sprong echter in de bres, en alles was snel opgeklaard.

De zeven volwassenen zaten aan de keukentafel zodat Bart ongestoord verder kon koken en tegelijk deelnemen aan de gesprekken, terwijl de zeven kinderen aan de livingtafel zaten, of in de zetel kwamen hangen tussendoor. Maar eerst waren er nieuwjaarsbrieven, jawel. Ze kregen allemaal vijf minuten tijd om Chat GPT iets te laten verzinnen en dat dan voor te lezen. Er zaten amusante dingen tussen.

En toen was er de fotoshoot. Elk jaar opnieuw nemen we de familiefoto’s, kwestie dat dan iedereen er is en een beetje proper gekleed is. Deze keer waren alle kleinkinderen er, zodat we ook een foto konden nemen van hen met opa, en dan de gezinsfoto’s, met en zonder mijn pa, en de broers en zus en zo. Tsja, de eerste keer met Roeland en Sarah dus, echt wel fijn. Het duurde wel even, maar iedereen werkte vlot mee.

Er waren aperitiefhapjes, er was paté als voorgerecht en een ongelofelijk lekkere vol au vent als hoofdgerecht – twee Mechelse koekoeken, eekhoorntjesbrood, zwezeriken en truffelpasta – met krokettenbolletjes en sla. Roeland is een zelfverklaarde connoisseur van vol au vent, en hij verklaarde deze tot de allerbeste die hij al gegeten had. Bart trots, uiteraard! En van dessert was er meer dan genoeg…

Het was ook echt fijn dat Roeland en Sarah met de kinderen er bij waren. Alleen hadden die ’s avonds nog volk, dus tegen half vijf vertrokken ze, en iets later ook Jeroen en Delphine. En tegen vijf uur was alle afwas al gedaan, was het hier volledig opgeruimd en ploften wij in onze zetel na een zeer fijne kerst.

Geplaatst op

Lectuur: “De spin en de sleutel” van Anna Woltz

Zoals ik eerder al schreef, lees ik ook dit jaar mee met de Kleine Cervantes, de Gentse jeugdboekenjury. Een eerste boek daarvan was dus deze “De spin en de sleutel”. En ja, ik vond het echt wel een goed boek.

Het begint heel verwarrend, met de dertienjarige Elena die uit de trein stapt, met opzet daar haar gsm vergeet, en aan het station een jongen te paard ziet passeren. Blijkt dat haar mama een maand op retraite gaat, en zij dan maar een maand wordt geparkeerd bij een tante, haar nieuwe echtgenoot en diens twee kinderen, in zijn nogal rustieke en vreemde huis. Wat spookt de jongen, Atlas, ’s nachts uit? En waarom staat het huis vol kerstversiering, midden in de zomer? En waarom is er een kamer die al drie jaar op slot zit?

Een en ander leidt tot een behoorlijk spannend, meeslepend verhaal over vooral de gevolgen van je daden inschatten en inzien, liegen en open communicatie. En het belang van familie, dat ook.

Uiteraard is dit een jeugdboek, maar ik vond het echt wel goed, en voor een keer ook perfect op leeftijd. De meeste boeken van vorig jaar vond ik persoonlijk wat te oud voor eerstejaars, maar dit kan perfect, en het sluit ook helemaal aan bij hun leefwereld. Toen we samenkwamen om het te bespreken, kwam dit ook naar voor: ze vonden het allemaal echt goed. Voorlopig is het dus een kanshebber, maar er zijn natuurlijk nog vier andere kandidaten. We zien us nog wel, maar heb je een jonge tiener in huis en zoek je iets om te lezen? Dan is dit wel een aanrader.

Geplaatst op

Vingerloze handschoentjes: een nieuwe reeks

Blijkbaar maak ik mijn handwerkjes tegenwoordig in reeksen:
– vier truien, eentje voor Merel, Marie-Julie, Marne en collega Hannah
– zeven wintervesten: eentje voor mezelf, een voor Gwen, een voor collega Peggy, een voor collega Hannah en drie voor collega Fien
– negen zomertruitjes (2 voor mezelf, 7 voor Peggy in diverse kleuren en materialen) en nog garen voor twee extra voor mezelf, twee voor Peggy, twee voor Annelies)
– twaalf mutsen en mutsjes, op een breiring gemaakt

Nu ben ik blijkbaar aan een nieuwe reeks begonnen: vingerloze handschoentjes. Nee, niet de gebreide versie die ik voor Merel gemaakt heb, die waren een kleine nachtmerrie. Ik vond die op zich dus wel leuk en zocht een haakpatroontje, iets dat wonderwel snel gaat. Als ik een hele avond tv kijk en kan doorwerken, heb ik een paar klaar. Het eerste paar heb ik in het roze gemaakt – redelijk hard roze omdat ik nergens nog oudroze vond – voor Arwen, maar dat heb ik dus niet op foto. Een tweede paar heb ik gehaakt terwijl ik toezicht aan het doen was in de grote zaal: het patroon is zodanig simpel dat ik er geen aandacht aan hoef te besteden, en dus perfect kan patrouilleren terwijl mijn handen bezig zijn. Het maakt het een pak minder saai. Fien zag dat en was meteen zeer enthousiast, waarop ze ze gewoon kreeg van me, en ze meteen ook showde. Een volgend paar was voor mezelf, in het paars.

En toen was ik vertrokken: ik heb een paar in zwaar grijs garen gemaakt voor Gwen, in hetzelfde materiaal als haar nieuwe mutsje. Een paar in een donkerder paars en in het zwart voor mezelf. Een paar rode in dat heerlijke garen met merinowol voor mezelf, maar dat heb ik intussen aan Véronique gegeven, en een paar van die rode voor Arwen. Ik wilde nog rode voor mezelf maken, maar ik moet nieuw garen kopen want ik kom er net niet. En dan heb ik nog een restje dikke oudroze wol gebruikt voor eentje voor Merel.

(EDIT: ik heb nog extra garen besteld, vooral van die merinowol, in muisgrijs en lavendel voor extra paren. Ik ben er redelijk enthousiast over, ja.)

Mocht iemand er ook willen: 12 euro per paar, materiaal inbegrepen. Tenzij je echt duur garen wil, dan moet je het zelf voorzien.

Geplaatst op

Latijnse novelles op café

Ik weet niet meer waar ik dit had opgepikt, maar ik las dus ergens dat Katrien Van Acker, vakdidactica van de UGent, een avondje organiseerde waarbij leraars eenvoudige Latijnse novelles konden lezen, en wel in een boekencafé aan het station, Geheel De Uwe. Ik zette het meteen in mijn agenda en liet er zelfs een avondje Cthulhu voor verzetten.

Tegen acht uur tekende ik present, samen met nog zo’n 25 andere leraars, en zag ik dat er tot mijn verbazing een heel oeuvre bestaat aan simpele, Latijnse boekjes met ofwel een bijzonder simpele grammatica en wat meer vocabularium, ofwel een zeer beperkt vocabularium – dat doorgaans ook nog achteraan quasi helemaal wordt opgegeven – en een iets moeilijkere zinsbouw. Al is dat moeilijk zeer relatief, geloof me.

Ik bestelde een gemberthee en nestelde me in een zetel met Fabula Criminalis: Clodia. Ik had dit er uit gepikt omdat we in het vijfde nu eenmaal over Catullus en Clodia lezen, en dat het blijkbaar meteen ook ging over haar broer Clodius en diens vete met Milo, wat we dan weer uitgebreid lezen en bespreken in het zesde. Toplectuur is het niet meteen, maar wel iets dat pakweg mijn zesdes echt wel zouden kunnen lezen. Hmm. Misschien moet ik hen de keuze laten tussen ofwel Murder on the Appian Way, wat ze nu moeten lezen, of dit boekje.

Ik las het dus uit, en ging dan opnieuw gaan snuffelen tussen de aangeboden boekjes.

En toen viel mijn oog op een – toevallig alweer – paars boekje waarvan ik de grafische vormgeving leek te herkennen als iets Lovecraftiaans, ofte, voor wie daar niet bekend mee is, Lovecraft, de auteur van Call of Cthulhu, het rollenspel dat ik al jàren speel. Het bleek een zeer vreemd samenspel te zijn van een Latijns thema met Cthulhu erin verweven. Kort samengevat: een Vestaalse priesteres valt van haar geloof als ze van de goden haar geliefde raaf moet doden, komt terecht bij een andere priesteres en samen roepen ze Cthulhu op. Die moet de Romeinse goden doden, en hij eet hen dan ook op, maar daarna wil hij verder de hele wereld verwoesten. Dat moeten ze uiteraard stoppen, en dat lukt hen gelukkig ook, waarna de opgegeten goden opnieuw vrijkomen en beide priesteressen de vrijheid geven om gewoon het leven te dienen, in plaats van een specifieke god.

Euh. Ja zeker?

Ik moest eigenlijk wel lachen, het is een beetje simplistisch, maar als je natuurlijk sterk beperkt wordt door het niveau van het Latijn, kan het ook niet veel anders.

Ik heb in elk geval een fijne, leerrijke avond gehad en denk dat ik me wel enkele van die boekjes ga aanschaffen. Of ik doe dat op het vakgroepbudget, ook een mogelijkheid. Tsja. Weer iets bijgeleerd.

 

Geplaatst op

Examentekeningetjes

Ik weet het, het is misschien niet altijd even lief, maar ik vind het zalig om leerlingen te doen tekenen op een examen. Op die manier kunnen ze me duidelijk weergeven of ze de tekst hebben gesnapt, en ik amuseer me rot en heb bij elk examen iets om naar uit te kijken.

Dit jaar kregen mijn vijfdes een stukje uit de Aeneis van Vergilius waarin het Trojaanse paard beschreven wordt. Ik moest eigenlijk maar drie details krijgen, en hun tekenkunsten doen er uiteraard op zich niet toe, zolang ik maar de details kreeg:
– een paard zo groot als een berg
– de ribben zijn bekleed met planken van dennenhout
– er zitten gewapende krijgers in.

Nu, blijkbaar had niet iedereen even goed begrepen dat het planken waren van dennenhout – er stond: ze bekleedden de ribben met verzaagd dennenhout – en dat van die berg was misschien ook niet voor iedereen even duidelijk. Ik heb in elk geval goed gelachen, ja.

Ik geef ze hier even mee, dan kunt u mee beoordelen.

Pas op, daarmee is niet gezegd dat ik het beter zou kunnen, hoor. Mijn paardtekenkunsten zijn ook niet meteen van de bovenste plank…

Geplaatst op

Hot Shots Quiz 2025

Intussen is de jaarlijkse quiz van de basketvereniging Hot Shots in Destelbergen een vaste afspraak geworden. Dat zijn ook mega amusante quizzen, altijd goed in elkaar gestoken, en met een fijn niveau.

Net zoals in 2023 deed Tom mee met zijn andere, betere team, Ali Chemicali. Dat zullen we geweten hebben, want die zijn zomaar eventjes gewonnen. Goed gedaan, mannen!

Waar ik wel mega trots op was, was de mega link. In elke ronde van tien vragen zit er een link, en je krijgt een extra punt als je die juist hebt. De tien links samen vormen ook nog een eigen link, een mega link, en je mag elke ronde gokken. Als je die juist hebt, krijg je nog een extra punt.

Nu, de eerste ronde waren uiteindelijk allemaal champagnemerken. Dat hadden we door, en dus konden we ook gokken voor de mega link. Iemand opperde Taylor Swift want die heeft daar een liedje over. Ik keek even naar de jury, die voornamelijk mannelijk en ergens tussen de 30 en de 45 jaar oud is, en verwierp dat idee. Goh, zei ik, pakt gewoon Oasis, da’s een even goeie en wilde gok. Kobe had die ochtend nog Champagne Supernova lopen zingen, vandaar.

Ronde twee bleek om ruzie te gaan, en dat kon dus perfect. Maar toen ronde drie rond bloemschikken draaide, was ik er zeker van. Achteraf bleek dat ze nog nooit meegemaakt hadden dat een team meteen in ronde 1 al juist had gegokt. Tsja, een beetje mensenkennis zeker? Soit, het heeft er mede voor gezorgd dat we vijfde zijn geworden. Allez ja, ex aequo maar zesde wegens de schiftingsvraag.

En mooi meegenomen: ik wilde van de prijzentafel graag een paar bluetooth oortjes voor Kobe want die speelt de zijne regelmatig kwijt, en dit waren echt wel goeie van zo’n 30 euro. Alleen vreesde ik dat die al weg gingen zijn tegen dat het aan ons was. Tom wilde echter gewoon een doos wafels, waarvan er zo’n 20 stonden. Hij heeft dus voor mij de oortjes gepakt en ik voor hem een doos wafels. Leuk voor onder de kerstboom!

In elk geval een amusante avond gehad, goed gelachen, fijn gequizd en met fijn gezelschap. Meer moet dat zo tijdens het verbeteren echt niet zijn!

Geplaatst op

Reservequiz

Elke maand, telkens de tweede woensdag van de maand, is er dus de SQ quiz, al dertig jaar. Elk jaar organiseren we ook zelf met het Oud-VEK een van die quizzen. Dat was dit jaar op 12 november. Maar toen werd ook aangekondigd dat er in december geen quiz ging zijn omdat de organisatoren van die maand dan eigenlijk niet konden en er geen vervanging was gevonden.

Euhm.

Ik heb dus nog quizzen staan van in 2009, ik heb die allemaal gewoon opgeslagen en bijgehouden, het is niet alsof dat veel data verbruikt. Ik bood dus aan om eens te kijken in mijn archief en zelf dus zo’n quiz samen te stellen uit oude vragen. Het ging dan wel zonder powerpoint zijn, want daar had ik echt geen tijd voor.
En toen kwam Chriz, de voorzitter meteen als redder in nood: ik mocht hem alles doorsturen, hij ging wel de bijhorende afbeeldingen voorzien en de vragen eens nalezen.

En dat gebeurde dus ook: ik keek de vragen snel even na, haalde de meest voorbijgestreefde eruit, zorgde dat er overal nog netjes een linkje in zat, en stuurde door. En Chriz, die voorzag de beelden, de filmpjes met muziek, de geüpdatete fotoronde en de nodige papieren.

En deze avond ging ik dus aan het presenteren, terwijl hij de computer bediende en de verbetering op zich nam.

Het resultaat? Een fijne quizavond voor iedereen, en een tevreden applausje voor de reservequiz en mijn archief. Dik in orde!