Brieven voor de Sint
Vorig jaar schreef Merel nog een echt schattig, kinderlijk briefje naar de Sint. Dit jaar heeft ze duidelijk een sprong gemaakt naar een pak volwassener – lees: puberstreken – maar blijkbaar is het geloof in de Sint nog niet helemaal verdwenen. Ze hintte er wel naar dat het eigenlijk de ouders zijn, maar daar was ze toch niet zeker van. En ook: erin geloven = cadeautjes krijgen. Tsja…
Enfin, de brief naar de Sint kwam er vandaag, en ook de broers moesten iets toevoegen of ze kregen helemaal niks.
De brief zegt genoeg over Merels houding: ze denkt vooral altijd eerst aan anderen.
En mijn twee grote lummels blijven schatten, toch?
Nieuwe cache?
Nu veel mensen thuis zitten, verschijnen er overal nieuwe caches. Cachen is misschien niet helemaal coronaproof, maar je zit in openlucht en als je je handen even ontsmet na een cache, is er geen enkel probleem.
Ik wilde eindelijk eens de reeks Sluizen van Gent afwerken met een achtste cache aan het Rabot en een bonus aan, jawel, het Sluizeken. Het liefst werd dat een specialleke maar ik wil eerst zeker zijn dat de cache daar niet telkens weer gevandaliseerd of gepikt wordt, voorlopig is het dus een eenvoudig doosje.
Twee weken geleden was ik die cache gaan wegsteken en ook eentje aan het Rabot. Alleen bleek er in de buurt van het Rabot een andere cache te zitten die ik zelf nog niet had gezien, wellicht een van de vaarcaches. Hmpf. Cache afgekeurd dus. Ik schreef de eigenaars van de verschillende caches in de buurt aan maar kreeg niet echt antwoord.
Vandaag ben ik dus nog eens naar het Rabot gefietst om de cache op een ander plekje te steken. Prachtig weer, en drie verschillende locaties opgemeten voor het geval dat het nog niet oké is. Het Rabot is best mooi, trouwens.
Allez hup, op hoop van zege dat het nu wel oké is. En anders moet ik verder gaan zoeken, letterlijk dan.
Playmobil
Playmobil en dergelijke, het is nooit echt mijn ding geweest. Tot nu: ze hebben een reeks uitgebracht van de Olympische goden en een aantal mythologische figuren. Ik zag dat en ik dacht: “Perfect voor in de klas!”
We hadden nog vakgroepbudget over en ik ging op zoek naar een kastje. Een lieve collega van godsdienst vond er eentje in de Kringwinkel in Zele, en ik bestelde een paar weken geleden een hele set: 12 goden, Hercules met een aantal van zijn werken, Odysseus en de cycloop, Achilles en Patroclos in hun strijdwagen, en ook nog Daedalos en Ikaros. Zalig gewoon!
Enfin, ik heb ze vandaag voor een deeltje uitgepakt en in het kastje gezet, en ik merk nu al dat dat te klein zal zijn, maar het is wel de max! Kijk maar…
Elke god is voorzien van zijn/haar eigen attributen en een voetstuk met in het Oudgrieks hun naam, en Daedalos en Ikaros komen met een set vleugels, een keteltje op een vuurtje, en kaarsen om te smelten en veren. Ideaal bij de gelezen tekst dus.
De rest moet ik nog uitpakken, maar ik hou u op de hoogte.
Vinderhoutse vagraties
Merel had vandaag nog een sessie bij de psycholoog, maar in het donker gaan wandelen langs die modderpaadjes, dat is me toch net iets te gevaarlijk: je loopt soms nogal dicht bij het water. Maar om anderzijds drie kwartier in de auto te koekeloeren, dat was het nu ook weer niet. Ik was eventjes blijven zitten maar besloot toen om toch nog een ommetje te maken.
Ik stapte stevig door, een klein half uur, langs verlaten straten, duistere wegels en heerlijke paadjes onder een stralende volle maan.
Ik zag vooral dat het goed was, dat het hier en daar stevig donker was, dat de Van Vlaenderensmolen er ook in het donker goed uitzag, en dat zo’n iPhone 11 toch een verdomd goeie nachtsensor heeft. En dat ik nog steeds bijzonder graag rondloop in het donker.
Tsja…
366 – 25 november 2020 – ergens in de Vinderhoutse velden
366 – 24 november 2020 – Bifrost
49
Nee, ik had er absoluut geen zin in, in deze verjaardag. Ligt het aan het weer, aan de coronamaatregelen of gewoon aan mezelf? Feit was dat ik al een paar dagen slecht gezind ben: ik voel me oud en lelijk en ben ik gans mijn leven nog nooit zo dik geweest als nu. Dat laatste, dat ligt volledig aan mezelf, dat weet ik, maar ik heb dan ook de wilskracht van een verlamde inktvis op weed, en ik heb al te vaak medelijden met mezelf waardoor ik vind dat ik een beloning heb verdiend in de vorm van iets zoets. Tsja. I know.
Maar toen was er een heerlijk ontbijtje met verse croissants, gesneden mango – mijn favoriet – Skyr en zelfs een Alproding en een gekookt eitje. Zalig!
Er was een kroon en er was ook een cadeautje: Assassins’ Creed Valhalla. Op zich was dat nu niet de grote verrassing, maar wel dat ze het meteen op mijn PC hadden geïnstalleerd, want daar heb ik een bloedhekel aan! Ze hadden wel wat moeite om mijn Ubisoft account te kraken, maar bon ^^
Helaas… Ik had speciaal gisteren stevig doorgewerkt aan mijn examens om vandaag een hele dag te kunnen spelen, maar het spel wil niet draaien op mijn game laptop. Het ding is anderhalf jaar oud, maar zou het normaal gezien wel moeten aankunnen. Helaas, het start wel op maar blijft daarna maar crashen. Bon, we zien wel, en anders is deze versie voor Wolf en koop ik het zelf voor de Playstation. Meh.
Halverwege de voormiddag ging de bel: een man met de vertwijfelde vraag: “Mevrouw, weet u waar nummer 1 is?”
” Euh dat bestaat niet.”
“Serieus??? Ik moet bloemen leveren op nummer 1!”
“Euh dat zal wellicht voor mij zijn?”
Ja dus, gewoon een verkeerd huisnummer, maar ik heb nu wel prà chtige bloemen staan, van een lieve lieve vriendin. Dankjewel, Marleen!
Bart kookte heerlijk, mijn vader was er en ik genoot van mijn gezin.
En mijn humeur klaarde helemaal op – ondanks de Valhalla die niet wil draaien -Â toen Gwen met Erik aan mijn deur stond met een ruiker bloemen en we toch een kwartier staan kletsen hebben in de hal. Op afstand. Met masker. Maar toch…
En toen was er nog taart, en rust, en een goed boek, en massa’s wensen op FB en andere kanalen, en ik had er eigenlijk wel vrede mee, ja.
Ja, ik ben oud en versleten en kapot en nog niet eens 50, en beter wordt het niet. Maar eigenlijk heb ik een heel mooi leven en dus geen reden om te klagen.
Op naar de 50, zou ik zo zeggen…
366 – 22 november 2020 – verjaardagsknuffel
Wandeling in de vallei van de Oude Kale
Deze middag had Merel een sessie bij de psycholoog die in Vinderhoute woont, vlak achter het natuurgebied van de Oude Kale. Ik vroeg hem hoe lang de wandeling die ik in gedachten had, normaal gezien duurt. 35 Ã 40 minuten, was zijn antwoord, ideaal dus voor de drie kwartier sessie.
Ik trok mijn jas stevig dicht en begon te stappen tot aan de Van Vlaenderensmolen en dan nog ietsjes verder, het bos in, langs de eerste vijver, verder naar de tweede, en dan nog wat verder naar de achterkant en een dijk van die grotere vijver.
Intussen was de zon aan het ondergaan en beklom ik eventjes de dijk voor een extra foto, de foto van de dag van de vorige post. Geef toe, niet slecht voor een iPhone, toch?
Ik moest wel nog even stevig doorstappen – dat heb je met al die foto’s die moeten getrokken en al die pokemon die moeten gevangen worden – maar was heerlijk uitgewaaid netjes op tijd terug bij Merel. Oef!
Eén minpunt: het was er eigenlijk wel behoorlijk druk, in tegenstelling tot vroeger. Blijkbaar heeft dat in verschillende magazines of zo gestaan en komen mensen op verkenning. Dat, en corona natuurlijk.
Maar ik moet eigenlijk niet piepen, ik liep er ook, al was dat niet de eerste keer: kijk hier en hier maar.