Geplaatst op

Geocaching tussen Drongen en De Pinte

Ook vandaag was het niet aan het regenen, integendeel, en dus trok ik rond half drie opnieuw op geocache tocht, meer bepaald naar Drongen: daar was een nieuwe uitgekomen.

Het was een prachtig plekje, ik genoot enorm, maar de cache zelf heb ik niet gevonden. Iemand van geocaching.com zelf is gaan kijken en trof er net de legger, en de cache lag blijkbaar een tiental meter verderop, hoger dan aangeduid, waar ik hem niet kon bereiken. Tsja. Maar mooi was het er wel.

Ik reed dan maar door naar Sint-Martens-Latem om daar nog een losse cache op te pikken, en dan via Deurle naar De Pinte, want daar lagen nog een hoop niet gevonden caches. Hah! De meeste daarvan lagen in woonwijken, maar ‘Huis met Snor’ en dat elandenbord wilde ik u toch niet onthouden.

Maar bon, alweer een ontspannende dag gehad met wat beweging en wat frisse lucht.

Geplaatst op

Geocaching: de Grote Vogeltrek in Laarne

Gwen en ik wilden vorige week maandag gaan wandelen met onze dochters, maar het was aan het gieten. Niet meteen ideaal dus. Woensdag dan maar? Idem…

Geen probleem, zeiden we, maandag dan. Maar toen ik deze middag belde om concreet af te spreken, bleek ze in het testcentrum te staan met de jongste dochter: die had last van eczeem maar ook een klein hoestje, en dus wilde de huisarts haar niet onderzoeken zonder negatieve test. Zucht.

Ik ben dan rond drie uur maar vertrokken richting Laarne, maar ben behoorlijk wat tijd verloren aan het Veer van Terdonk. Aan dat van Langerbrugge stond al helemaal een lange rij auto’s aan te schuiven. Maar bon, tegen half vier stond ik in Laarne voor een rondje in de Damvallei, het rondje Grote Vogeltrek. Zo’n 2.5 kilometer, 6 caches plus een bonus en een losse cache vlakbij. Dik in orde, dacht ik zo.

Ik moest even zoeken naar een plekje om te parkeren maar begon er toen vol goeie moed aan: de eerste caches werden vlot gevonden, mooi gemaakt, dik in orde. En toen was het plots geen asfaltbaantje meer maar een aardeweg. Allez ja, een modderweg. Goh ja, ik had oude laarsjes aan, moest wel kunnen. En ik genoot intens van het weer en het uitzicht. En het gevoel dat alles weer normaal was, zonder corona.

En toen bleek die losse cache op een “laarzenpad” te zijn. Ik had nog eventjes tijd voor het echt begon te schemeren, het was maar zo’n halve kilometer heen en terug en het zag er heel mooi uit, dus waarom ook niet?

Wel euh… Dat “laarzenpad”, dat mag je letterlijk nemen. Het was hier en daar tien centimeter modder die niet te ontwijken was, en ook het vlonderpad stond hier en daar gewoon zelf onder water. Maar het uitzicht over het moerassige gebied aan de cache was prachtig…

Maar na afloop – en ik vond dan nog de bonus niet, ook al stond ik op de juiste plek en moet hij me bijna gebeten hebben – bleven mijn broekspijpen wel zelfstandig recht staan en kon je het kleur van mijn laarsjes niet zien.

Maar ik was helemaal uitgewaaid, helemaal ontspannen en helemaal hehe.

Geplaatst op

Bertie Bott’s Every Flavour Beans

Vanmiddag heb ik goed gelachen, vanuit mijn zetel. Ik lag te lezen terwijl de vier kinderen – Arwen was hier – zich amuseerden met een van Kobes cadeautjes: Bertie Bott’s Every Flavour Beans, een gimmick uit de Harry Potter reeks. 

De bedoeling is dat je zonder kijken een van de jelly beans neemt en in je mond stopt. Dat kan zeer lekker zijn, maar… er zit ook gras, aarde, aardworm, snot, oorsmeer of kots in de smaken. Hilarisch!

Ze hadden elk een potje voor zich staan om in uit te spuwen en een glas water om weg te spoelen, maar ik heb gelachen, jong! De “Ey, wat is dat?” of “Eurgh, ik ruik die aarde tot hier” en “Ah maar eih, dat is slecht maat! Ugh!” waren niet van de lucht.

Op een bepaald punt zagen ze het precies niet meer zitten, maar het was fantastisch om naar te luisteren. Ik was al lang blij dat ik niet mee hoefde te doen!

Geplaatst op

Luie kerstdag

We sliepen lang en zaten rond tien uur aan de ontbijttafel. Nu ja, ontbijt: het was de meegeleverde brunch van Publiek, en die was serieus de moeite!

Broodjes met rillette, pompoen met geitenkaas, scones met clotted cream and jam, eitjes,verse yoghurt met een citruscoulis en granola, kaasblokjes en druiven, en appelsapjes. Oh, en chocoladekoekjes, maar die heeft Kobe allemaal opgegeten ^^

Als het een brunch was, waarom zaten we dan zo vroeg aan tafel? Wel, Koen en Else gingen even langskomen met de kinderen om te zwaaien of iets te drinken op ons winterterras, afhankelijk van het weer.

Ik moest lachen: Bart ging vol goeie moed om half elf de stoelen afdrogen en zo, maar ik vond dat wat voorbarig, en terecht: iets later was het weer aan het gieten. Maar we hadden geluk: toen ze effectief toekwamen, was de zon net aan het schijnen! We zetten de keukenstoelen buiten, staken de vuurkorf aan en voorzagen in warme soep en knabbeltjes.

Echt eten deden we niet meer, wie wilde nam nog iets te knabbelen, en tegen twee uur reden we naar Omaly in Ronse. We konden haar een kwartiertje spreken in de ‘babbelbox’ maar we hadden geluk: de volgende afspraak was maar om vier uur, zodat we een half uur konden blijven.

En daarna? Toen was het tijd voor eventjes rustig in de zetel liggen, een spaghetti en – hoe kan het ook anders? – Die Hard met het hele gezin. De kinderen hadden die nog niet gezien.

Yippee-ka-yay, motherfucker!

Geplaatst op

Kerstavond 2020

Nee, uiteraard ook voor ons geen kerstavond zoals andere jaren, samen met Jeroen en zijn gezin. Maar aangezien ons pa in onze bubbel zit, mocht die wel komen. Enfin, ik kleedde me op en ging hem tegen half zes gaan ophalen, samen met Merel. Die zag er gewoon een coole chick uit, met haar leren jasje.

Hier was intussen het hele huis netjes opgeruimd, stonden er overal kaarsjes en was de tafel gedekt met Nelly’s mooie servies en bestek. Ze kon er dan wel niet zelf bij zijn, maar op die manier was ze er toch een klein beetje.

Bart had eten besteld bij Publiek, en het was dik in orde. Eerst waren er hapjes en cadeautjes. Aangezien het zo’n beperkend jaar is, had ik deze keer voor veel cadeautjes gezorgd. Eén groot cadeau per kind en dan een hoop kleine prutskes, en een cadeau van papa en eentje van opa. Alles tesamen lagen er maar liefst 36 pakjes onder de boom ^^

Ik heb echt fijne cadeautjes gekregen: een juweel (en een broodmandje) van mijn vader, een set verzorgingsproducten van mijn lief, een glaasje gevuld met marshmallows van mijn dochter, en het cadeautje van Wolf zit nog vast in de post: drie heel fijne oorzittertjes. Die laat ik later dan wel eens zien.

Met Wolf hebben we tranen gelachen! Hij kreeg van opa een vinyl van Kendrick Lamarr, en voor een keertje had ik die in zijn verpakking laten zitten en zelf niet opnieuw ingepakt. Met een groot hart opent hij zijn cadeau en blijkt het… Michael Bublé te zijn! Maar echt! Hilarisch!
En opa was vooral gediend met zijn grote cadeau van zijn kleinkinderen: een doos vol snoep, koekjes en chocolade! Wolf was er speciaal zelf voor naar de winkel gereden.

Het eten was trouwens best wel de moeite:

En Bart, die kreeg onder andere een zelfgemaakte vaas/pot van Merel:

We speelden nog een paar kahootquizjes en hadden eigenlijk een zeer fijne avond!

Alleen jammer dat ons pa een deel van zijn medicatie vergeten was, hij ging normaal gezien blijven slapen, maar dat kon dus niet omdat zijn evenwicht verstoord zou zijn en ik het niet riskeerde dat hij dan de trap op en af moest. Ik heb hem dan maar rond kwart na elf naar huis gebracht, met assistentie van Wolf omdat die cadeautjes allemaal veel te zwaar zijn ^^

Maar al bij al was het een aangename kerstavond, jawel. Anders dan anders, maar ook best leuk.

Geplaatst op

LARP talk

Nu we niet kunnen larpen, zijn er op Facebook regelmatig memes rond de Larp. Met deze moest ik echt lachen, maar was ik eigenlijk ook wel een beetje trots. En ja, ik weet dat mensen elkaar op FB enkel maar complimentjes geven en niet afbranden, maar het is toch wel goed voor het ego hoor. En dat kunnen we in een jaar als nu best wel gebruiken. En uiteraard zitten er heel veel inside jokes in.

De vraag luidde: “Je neemt je maat voor het eerst mee op een LARP. Hij/zij ziet me staan, en vraagt: “Wie is dat?” Wat zou je antwoorden?

  • Awel, als die u mee op sleeptouw neemt, ge verveelt u geen moment. Kennis van de bricocatalogus heeft zijn voordelen. Maar hou enige commentaar op pluimen voor uzelf.
  • Gudrun? Ohh, echt meegaan met haar! Je zult de leukste en gekste tijd meemaken! Maar … pas toch een beetje op…
  • “naart schijnt heeft die iets met collars en boytoys…..”
  • Oh lord. Laat u niet misleiden door haar als persoon. Topwijf, maar absoluut zotte speelster. Altijd wat anders, altijd plezant. Eentje die ervoor zorgt dat er spel gegenereerd wordt. Blijf maar in de buurt om meegetrokken te worden.
  • Hou die maar efkens goed in het oog, eerst kijken wat voor iemand ze speelt, die houdt niet in omdat het uwe eerste keer is, of omdat ge ze goed kent for that matter. Disrespect her and suffer the consequences.
  • Top top top! Als je haar niet hebt zien larpen dan heb je iets geweldig gemist. Zowel als character of als zichzelf een top vrouw en zo een toffe!
  • Zalige dame, altijd goed voor leuke ingame babel.
  • ‘N Barbarenvrouw. Als je ‘t lief vraagt geeft ze je de tiet.
  • Da’s Gudrun, die heeft een stalen BH.
  • Kijk, mocht ge ergens twee soepkommen vinden die met een leren bandje aan elkaar gemaakt zijn, die zijn van haar.
    Voor de rest? Toplarper. Speelt altijd mee (zolang hare rug dat toestaat) en is niet klein te krijgen. Als ze op u roept, is dat IC. Ze geeft u daarna met plezier OC ne knuffel. En begint nie over op hoorns blazen. Alstublieft nie.
  • “Als ge dacht dat ik niet spoorde… volg haar…”
  • In haar borsten zit drank
  • She’s hard and soft at the same time. Also, the missus has one heck of a voice
  • Als ze blaft… weet dat ze niet bijt 😉!
  • Wa ge ook doet, als uwe rol is hare stiefzoon te zijn, gedraag u. Ni denke ‘ik heb een groot bakkes, ik ga da hier is opentrekken’… I tried it. Ni doen..
  • Heerlijke madam om met te praten over een random onderwerp. Als je er tegen kan maak het een dodgy of schunnig onderwerp en je hebt zo de komende uren gevuld met prachtige humoristische momenten. Niet te serieus gaan doen want dat kan je nooit winnen, ze eet je op terwijl je er bij staat… dus hou het licht of volg haar wensen op de letter…
  • Ons Gudrun, altijd goedlachs en een ouwe rot in het larpen. Altijd te vinden voor een heerlijk directe confrontatie. Als je vast loopt, weet zij wel een uitweg!
  • Ken je niks van Omen? Ga dan maar eens 2 uur met haar in een auto zitten. Daarna ben je wel mee (en hen je een overload aan informatie te verwerken) 😘
Geplaatst op

Stroepwaffel

Al sinds jaar en dag kijken wij hier graag naar bepaalde humoristische panelshows op de BBC, zoals vroeger The Buzzcocks of Shooting Stars.

Een van de vaste waarden is QI, maar ik moet toegeven dat ik hem toch leuker vond met Stephen Fry, al doet Sandi Toksvig dat zeker niet slecht. Het algemene niveau is een beetje gedaald, maar bon.

Wat dan wel weer zeer hoog scoort hier ten huize, is Mock The Week. Het mag dan vaak over Britse politiek gaan, ik lach me regelmatig tranen. En Dara O’Briain, dat blijft een topper.

Deze week was het weer prijs. Ik weet de context niet meer precies – het zal wel iets met Brexit geweest zijn – maar het ging plots over “stroepwaffels”. Sic. Uitgesproken met zo’n typische Engelse r en een lange oe. Wij lagen hier te krullen in de zetel, geloof me.

Ik zette er iets van op mijn Facebook en kreeg prompt de volgende reactie:

“En in Engeland doen ze niet liever dan onze klassieke suikerwafels in een toaster te steken 😃. Toen ik nog voor Thomas Cook werkte heb ik honderden suikerwafels meegenomen naar Engeland voor de collega’s. Ze waren er zot van. Suikerwafel in de bruudruuster en wat vanille ijs er op. Ze werden er zot van.” Het werd me meteen bevestigd door Vlaamse vrienden die in Engeland wonen. Vreemde vogels, daar in Engeland.

Maar bon, u weet het dus bij deze: ook in Engeland kan je een stroepwaffel kopen.

Geplaatst op

Examenuitspraken

Soms schrijven leerlingen (on)bewust hoogst vermakelijke dingen op hun examen. Ik geef er u een paar mee…

  •  “Het schip werd opgegeten door een draaikolk”. Om nom nom.
    ;
  • (Over een man in diezelfde draaikolk) “Hij werd nog een paar keer ter plaatse in het rond gezwierd, een beetje zoals sla in een slazwierder.”
    ;
  • “Dan gaat het natuurlijk mis, en zit de kar op de wagen.”
    ;
  • Ik vraag waarom de godin Eris onvermijdbaar is op het huwelijk van Peleus en Thetis. Mijn antwoord: zij is de godin van de twist, en of ze haar nu uitnodigen of niet, ze zal toch wel de boel komen verstoren. Dat doet ze dan ook met de twistappel die leidt tot het Parisoordeel en de Trojaanse oorlog.
    Antwoord van een leerling: “Ze is de godin van de twist en sinds het onmogelijk is om geen ruzie te maken als twee personen getrouwd zijn, zal zij sowieso toch wel ergens verschijnen.” Hij heeft zijn punten gekregen.
    ;
  • “Ik vind dat het boek een goed niveau van dramatischeid (sic) heeft.”
    ;
  • En dan het beste antwoord ooit op de vraag “Wat is een philippica?” (Voor wie het niet mocht weten: een philippica is een persoonlijke redevoering op de man, niet op de bal, waarbij de tegenstander met de grond gelijk gemaakt wordt. Zo genoemd naar de redevoeringen van Demosthenes tegen koning Philippos II van Macedonië).
    Antwoord: “Cicero maakte brandhout van Marcus Antonius in de 12 Orationes Philippicae. Het is dus een soort van diss-track maar in voordrachtvorm (dus geen liedje 🙂 )”
     
Geplaatst op

Lectuur: “The Woman in White” van Wilkie Collins

Deze klassieker staat zowel op de apocriefe BBC-lijst en de Big Read, maar ik had daar eigenlijk nog nooit van gehoord.

Ergens terecht, vond ik: ik vind het geen mega goed boek, eigenlijk. Ik hou wel van Victoriaanse lang uitgesponnen verhalen, maar dit was er bij momenten toch een beetje over, vond ik. Dit boek uit 1859 is één van de voorlopers van de gothic novel maar met iets minder dan 700 pagina’s slaagde het er niet altijd in me te blijven boeien. De vorm is nochtans wel goed gevonden: het verhaal begint met het relaas van de jonge Walter Hartwright en hoe hij in Londen, onderweg als tekenleraar naar Laura Fairlie en Marian Halcombe, twee halfzussen op een chique landgoed, een vreemde ontmoeting heeft met een vrouw helemaal in het wit, de dame uit de titel. Walter vertelt verder hoe het hem vergaat op het landgoed van de dames. Op een bepaald moment verdwijnt hij even uit het verhaal, maar krijgen we het dagboek van Miss Halcombe te lezen, waardoor het verhaal quasi naadloos verder verloopt en we al doorkrijgen dat een en ander zeer grondig gaat mislopen.
Het vertelstandpunt meandert van de ene persoon naar de andere, maar eigenlijk krijgen we wel een vrij lineair verhaal met de nodige duistere kantjes. Op een bepaald moment komt zelfs een van de grote slechteriken aan het woord met zijn versie van het verhaal.

Helaas verliest Collins zichzelf af en toe in enorme uitweidingen die het verhaal nodeloos rekken. De verschillende standpunten en karakterschetsen zijn heel knap gedaan en brengen een grote meerwaarde aan het verhaal – dat ik hier, omwille van spoilers en zo, niet uit de doeken doe – maar sommige zijn een beetje overbodig.

Ik heb drie volle weken nodig gehad – toegegeven, in drukke tijden – om het boek uit te krijgen, en dat wil wel wat zeggen voor mij. Aanrader? Goh… als je van Victoriaanse literatuur houdt misschien wel, maar er zijn er die beter geschreven zijn, vind ik persoonlijk. Maar als tijdsdocument is het wel knap.

Oh, en blijkbaar is het al meermaals verfilmd. Daar kan ik eigenlijk wel inkomen, ja.

Geplaatst op

Aether online

Al sinds maart kan er niet meer gelarpt worden. Ook maar logisch: het is intens samenspel met zo’n 150 mensen samen, in herbergen, gevechten, tenten, aan kampvuren… En nee, het is niet mogelijk om zoiets coronaproof te laten verlopen: je kan misschien nog wel mondmaskers dragen, maar die anderhalve meter afstand, da’s een utopie. Tsja. Dus blijven we met zijn allen op onze larphonger zitten…

Nu ben ik vorig jaar in december voor de eerste keer gaan meespelen met Aether, een steampunklarp waarbij eigenlijk nauwelijks fysiek gevochten wordt, maar waar des te meer gesproken en gepalaverd wordt. Nog niet te doen om coronaveilig te spelen, maar wel goed genoeg om online een verhaal uit te spelen. De Aethercrew heeft een weekend in elkaar gestoken waarbij de spelers elkaar konden ontmoeten via verschillende kamers op Discord en waarbij je je ook kon aanmelden om online een tabletop te spelen, compleet met een volledig uitgewerkt scenario en kaarten en alles, ingevoerd in een computersysteem. Vorige week heeft Wolf meegespeeld als figurant – het viel wat tegen voor hem, jammer genoeg – maar mijn spelleiding was ziek, zodat we het vandaag hebben uitgespeeld.

Tegen acht uur zat ik in volledige outfit voor de camera in Barts kantoor, en man, ik heb me keihard geamuseerd. Eigenlijk waren er zelfs twee groepen simultaan en was het een opdeling van de mannen en de vrouwen, elk met eigen spelleiding erbij. We moesten hulp gaan bieden bij een gigantische treinramp in besmet gebied, en wij vrouwen hadden de instructie gekregen “ons nuttig te maken”. Wat resulteerde in het kapen van een zeppelin – altijd interessant als je een mechanicien/piloot mee hebt – het uitmoorden van een vijandelijk nest, het redden van een gijzelaar, het onklaar maken van een zendmast en het kapen van een tank. Jawel. Oh, en het redden van de mannen, dat ook. Waren we een beetje zelfingenomen? Goh…

Oh, en nooit gedacht, maar een slappe lach gekregen van een kwartier met tranen en tuiten. Echt. Het moest een spannend horrorverhaal zijn, maar dan mag je niet naast een lekkende heliumzeppelin staan, want dan kan je toch niet anders dan plots met een hoog stemmetje spreken, toch? Toch?

Enfin, zeker voor herhaling vatbaar, dit Aether online. Zeer, zéér aangename avond gehad.