Geplaatst op

Nog meer sneeuw

Sorry, ik kan het niet laten: nog enkele sneeuwfoto’s, gewoon omdat het kan.

Ik was ook in dit weer een paar keer Lieze gaan ophalen, en in de Lange Velden stonden enkele sneeuwmannen.

Het lag gisteren overigens echt wel dik: het gras was verdwenen, op een van de daken van school zie je hoe dik het ligt, en in de wijken was er niet gestrooid – zoals normaal – maar het is niet vaak dat de straten dan ook volledig wit blijven, zelfs met passerende auto’s.

En ik, ik haalde mijn innerlijke hobbit boven, met een lange grijze cape van Cora en een nieuw bonten hoedje.

Geplaatst op

Chat GPT op het examen 2025

Ja, zelfs op een volledig analoog schriftelijk examen kan je perfecte Chat GPT vragen stellen aan de leerlingen.

In mijn zesdes hebben we een gans stuk van de Pro Milone van Cicero gelezen, een speech waarin hij Milo verdedigt voor de moord op Publius Clodius Pulcher. We hebben de personages uiteraard uitgebreid behandeld en ze moesten ook het boek van Steven Saylor “Murder on the Appian Way” lezen.

Als perfecte synthesevraag kregen ze dus: “Als je Chat GPT een afbeelding van Publius Clodius Pulcher zou willen laten maken, welke prompts zou je dan ingeven? Dat mag gerust zeer uitgebreid zijn: ik zal ze ook echt ingeven en je achteraf het resultaat laten zien. Wees vooral grondig.”

Ik heb momenteel amper tien leerlingen in het zesde, maar ik kreeg wel fijne dingen. En zoals gezegd, gaf ik de prompts ook echt in, met wisselend resultaat (en punten dus).

1. ik wil een afbeelding van een man, hij moet grijs haar hebben en heeft alleen aan de zijkant van zijn hoofd haar, dus niet aan de bovenkant. Hij heeft een rond gezicht en een grote neus en wat rimpels op zijn voorhoofd. Zet hem op het forum van Rome en laat hem een toespraak geven. Ik wil alleen hem zien en het Forum. Hij is een Romein dus hij draagt een toga in het wit.

2. Neem het bekendste standbeeld van Cicero, maar pas aan: maak hem kalend, met heel wat rimpels, met bruine ogen, een chique tuniek die zijn succes weergeeft. Maak hem mollig, met een papyrus en een veer in de hand, en een “rechtbank” op de achtergrond die zijn juridische ervaring symboliseert.

3. Maak een afbeelding van Cicero, die er gekrampt uit ziet en grijpt naar zijn buik in pijn. Hij jeeft een schrijfstok achter zijn oor en Tiro staat achter hem. Hij draagt een toga. Hij zit trouwens aan tafel met een bord voor zijn neus waar kikkererwten op liggen.

4. een afbeelding van een kleine man, kaal, een toga aan, ovaal gezicht, achter een lezenaar met zijn hand in beweging omdat hij wild aan het vertellen is.

5. Maak een foto van Cicero, toen hij de redevoering Pro Milone uitsprak. Hij is in de 50, heeft grijs haar en een hoekige neus.

6. Maak een zelfverzekerde man met bruin haar, een slechte haarlijn die panikeerde tijdens zijn redevoering.

7. Een grote man die zeer zelfzeker is. Die een typisch Romeinse figuur is. Met een macho-look. Die een redevoering aan het geven is terwijl de hele stad die naar hem aan het luisteren is (sic) die aandachtig naar hem luisteren en opkijken naar hem. Ik zou Chat GPT ook vragen om hem in typische kleren af te beelden.

8. Een Romeinse man in een lange witte toga op een forum aan het spreken voor een menigte. Rond het forum staan schreeuwende burgers.

9. Hey Chat! Maak voor mij een afbeelding van een Romeinse man van rond 50 AC. De man draagt een witte toga en een burgerring. Hij is rond de 40 jaar en heeft kort grijzend haar. Hij heeft darmklachten dus houdt met zijn rechterhand zijn buik vast en heeft een gepijnigde uitdrukking op zijn gezicht. Aan zijn linkerhand heeft hij de gouden burgerring en onder zijn rechterarm houdt hij veel perkamentrollen en papieren vast.

 

Ik heb zelf ook eens een prompt aangemaakt en ingegeven.

Graag een foto van Marcus Tullius Cicero, 52 AC, terwijl hij de Pro Milone houdt. Hij is rond de 50, draagt een senatoriale toga. Hij staat op de rostra op het Forum Romanum, oogt onzeker. Het Forum staat vol met een voornamelijk vijandig Romeins publiek, alle lagen van de bevolking. Rondom het forum staan gewapende soldaten van Pompeius. Op de achtergrond zijn de tempels en gebouwen te zien zoals die er in 50 voor Christus uit zagen.

Hier was ik niet meteen tevreden mee. Ik heb hem dan – wat uiteraard niet kan op een examen – wat bijgestuurd: Geen ruïnes, check je gegevens over het Forum Romanum in 52 voor Christus. De soldaten staan meer op de achtergrond, langs de randen van het forum. Geen vrouwen in het publiek. De mannen droegen geen baarden. Cicero heeft geen papier in de hand.

Meh. Hier zou ik schrik krijgen van het publiek, en die gebouwen zijn nog steeds niet oké.

Geen ruïnes, alleen afgewerkte tempels. Het publiek staat niet netjes in rijen, maar door elkaar, alle mogelijke Romeinse kledij, dus vooral tunica’s, weinig toga’s. Cicero staat rechter.

Repareer de gebouwen op de achtergrond, maak het publiek meer afgewisseld: jong-oud, klein-groot, andere haarkleuren… Maak het publiek ook vijandiger

Laat Cicero meer rechtop staan en tegen het publiek spreken, niet weg van hen. Haal de drie losse zuiltjes in de achtergrond weg.

En toen heb ik het opgegeven. Ik vind het al super dat Chat GPT dit kan, maar ik werd er toch niet bijzonder vrolijk van…

Geplaatst op

Sneeuw!

Wat kan ik anders dan vandaag sneeuwfoto’s posten? Ik was gisterenavond Merel gaan ophalen na haar toneelrepetitie, want ik wilde niet dat ze over de gladde wegen moest fietsen. Deze morgen moest ik sowieso ook om half negen beginnen, dus ze kon mee. Klokslag acht uur zaten we in de auto, en eigenlijk ging de bel al toen we de speelplaats opreden: 25 minuten over vijf kilometer. Mja. Maar het was prachtig, met die vijf centimeter sneeuw. En de zon die langzaam over de school opkwam, gaf prachtige beelden, maar toen de zon er volop op scheen, werd het alleen maar mooier. En die laatste foto met die bomen? Dat is stomweg de parking naast de school…

Geplaatst op

The Invisible Brunch

Merel was er een hele tijd geleden mee afgekomen: één van onze leerlingen – een van mijn zesdes en een medespeler in het schooltoneel – organiseerde een uitgebreide brunch in de Campagne in Drongen ten voordele van de Warmste Week die dit jaar rond onzichtbare ziektes gaat. Zij heeft zelf inderdaad een vrij ernstige maar compleet onzichtbare ziekte. Merel had meteen sympathie, en vond dat het iets voor ons was, aangezien mijn kapotte rug per slot van rekening ook onzichtbaar maar behoorlijk ernstig is.

We schreven ons in en waren vandaag present iets over elf. Meteen konden we aanschuiven bij nog twee andere leerlingen uit het zesde – ook tToneelers – en twee fijne collega’s. Nog wat later voegde nog een collega zich bij ons, samen met nog twee leerlingen.  Het werd gezellig maar voor Bart wellicht nog schoolgerelateerd.

Gelukkig was er boven ook nog een tentoonstelling en verkoop van kunst, gemaakt door, jawel, mensen met zo’n onzichtbare ziekte. We keken rond, zagen wisselende dingen, maar ik kocht voor een appel en een ei vier keramieken klaprozen voor in de tuin, iets wat ik altijd al mooi heb gevonden.

Tegen half één waren we weer thuis, net iets te veel gegeten maar wel met een goed gevoel: lekker gegeten en vooral ook een fijn doel gesteund, waar ik me volledig in kan vinden. Dik in orde.

Geplaatst op

Fotograafje spelen

Elk jaar is er bij ons een mega schooltoneel. Dit klinkt een stuk erger dan het is, want eigenlijk is dat keer op keer echt goed. Alle leerlingen samen – dit jaar zo’n veertigtal – bouwen samen aan een stuk, onder leiding van één of meerdere regisseurs. Die leiden het project in goede banen, maken er een dramaturgisch geheel van en gieten het zelfs in een script.

Natuurlijk komt daar een hele hoop andere dingen bij kijken: het maken, drukken en ophangen van affiches, tickets en verkoop, het bestellen en opbouwen van een tribune, het leggen van vloerbescherming, de installatie en bediening van lichten en geluid, maar ook het voorzien van soep en eten tijdens de toneelweek, het zoeken naar kostuums, het bedienen van de bar tijdens de voorstellingen, het bakken van taarten voor de namiddagvoorstelling…

En dus ook het programmaboekje. Vroeger maakte ik dat, intussen doet een van de toneelmedewerkers dat, een van de jongere collega’s. En dit jaar ben ik dus weer foto’s gaan nemen, iets wat ik vroeger ook al gedaan heb. Een deel heb ik genomen met het oude Canon fototoestel, maar dat is intussen eigenlijk voorbijgestreefd en relatief korrelig. Ik had het mee omdat de telelens op dat toestel wel goeie foto’s maakt in het donker, maar alle lichten waren deze keer aangebleven, dus dat hielp wel. Het grootste deel van de foto’s heb ik dan ook gemaakt met mijn gsm, want daar zit een bijzonder goeie lens op én knappe software die alles meteen corrigeert. Alleen moet je dan heel dicht gaan staan, maar dat vonden ze niet erg, ik had de leerlingen dan ook gevraagd om me absoluut te negeren.

En die foto’s? Die vindt u binnenkort in het programmaboekje van tToneel, waarvan u hieronder de affiche kan zien. En tickets? Via de leerlingen of via mij. Gewoon doen.

Geplaatst op

Een koffietje onder vriendinnen

Het lijkt wel het thema van deze vakantie: afspreken met vriendinnen. Eerst een hele dag Roubaix met Véronique, dan een dagje Aalst met Sophie, en uiteraard kon ook Gwen niet ontbreken, al was het bij haar lang zo lang niet geleden dat ik haar gezien had. Maar toen we onlangs hadden ontbeten, hadden we gezegd om eens af te spreken in de vakantie. Ik had haar gisteren dan ook gebeld: of ze zin en tijd had voor koffie vandaag? Dat kon blijkbaar probleemloos, en dus zat ze tegen drie uur vandaag gezellig hier in de zetel met een koffie. Nee, ze moest niks meebrengen, want ik had nog vanalles van koekjes en andere snoeperijen staan. En ze kreeg zelfs een paar dikke vingerloze handschoenen van me, die passen bij haar mutsje, want die draagt ze het liefst op de fiets.

Het hoeft dus duidelijk niet altijd op restaurant te zijn, gewoon thuis zitten kletsen kan ook. En meer hoeft dat ook totaal niet te zijn: als we maar kunnen praten en (soms) ons hart kunnen luchten. En afspreken om samen op nascholing te gaan, dat ook. Zeker als we daarna nog gewoon kunnen gaan eten in Antwerpen, toch?

In elk geval is het jaar in schoonheid afgesloten.

Geplaatst op

Rondstruinen in Aalst

Het was alweer bijzonder lang geleden dat ik Sophie, mijn beste vriendin uit het begin van het middelbaar, nog had gezien. Maar ze verklaarde zelf dat ze, zodra ze vakantie had genomen, meteen naar me had gebeld om af te spreken. We spraken af dat ik naar Aalst zou komen en dat we dan samen zouden lunchen en daarna geocachen, zodat ze me ook Aalst een beetje kon tonen. Ik ken de stad aan geen kanten.

Bon, tegen half twaalf was ik bij haar, tegen kwart over twaalf zaten we in Café de Paris voor een fijne lunch.

En toen nam ze me effectief mee doorheen Aalst, toonde ze me eerst de Martinuskerk waar de Rubens net weg was voor restauratie, maar waar ik vooral de plafonds bewonderde.

En toen liepen we rond richting verschillende standbeelden en toonde ze me ook nog verschillende andere hoekjes.

En toen was het een uur of drie maar waren we eigenlijk nog niet uitgewandeld. Allez, ik toch zeker niet, Sophie is niet zo’n grote wandelaar, tenzij op vakantie. Maar ze zag het helemaal zitten om mee in het Aalsterse stadspark nog enkele caches te gaan zoeken. Meer nog, zij was het die er verschillende ook nog vond. Dik in orde!

Toen gingen we bij haar thuis nog koffie drinken, nadat we langs een exuberant huis gepasseerd waren in de schemering. Ik ben er nog eens gepasseerd in het naar huis rijden, in het donker dus, en toen was het nog veel indrukwekkender. Geniet gerust mee!

Een behoorlijk bizarre afsluiter van een fijne dag!

Geplaatst op

Op stap in Roubaix

Het was al van in de paasvakantie geleden dat ik Véronique had gezien, en we vonden beiden dat we dat dringend moesten rechtzetten. Toen ik dus voorstelde om samen te gaan cachen, zei ze meteen ja. We lieten ons oog vallen op Roubaix: behoorlijk wat caches, ideaal voor koud weer want dan kan je ergens binnen gaan zitten, en vooral: cultuur! Want ja, daar is ook onder andere het prachtige museum La Piscine in een voormalig art nouveau zwembad.

Ik pikte haar op in Ronse, en iets voor twaalf stonden we in Roubaix. Ik hoop alleen dat ik er geen boete krijg, want blijkbaar heb je nu niet alleen voor de grote steden, maar ook voor de kleinere steden een ecovignet nodig, en dat wist ik dus niet. We gingen meteen het museum binnen, liepen rond en wilden rond één uur daar ter plekke in het restaurant eten, maar blijkbaar was het overvol en konden we pas om twee uur eten. Tsja, dan eerst maar verder museumen, zeker?

Tegen twee uur kregen we een tafeltje, kozen we voor de stoverij met frietjes en een koffie met een echte Meertse wafel erbij.

Eigenlijk hadden we nog niet het volledige museum gezien, maar we wilden vooral nu naar buiten, want de zon scheen – het was wel koud, tegen het vriespunt – en we wilden nog een aantal caches doen, vooral dan rond street art. Daar is er wel wat van in Roubaix, zo blijkt. We deden eerst nog de binnentuin, liepen rond, genoten van de stad, genoten van elkaars gezelschap en vonden onze laatste cache zelfs in het donker bij de lichtjes van onze gsms. Maar wat een prachtige dag…

Ik zette haar af en was tegen acht uur terug in Wondelgem. Moe, maar man, zo mentaal opgeladen!

Geplaatst op

Kerstdag

Bart had gisteren al het grootste deel van het koken gedaan, en ik had al een deel van het dessertenbuffet klaargemaakt, zodat het deze ochtend vrij rustig moest verlopen. Dat viel op een bepaald moment eventjes tegen, want we vonden het juiste servies niet meteen. Wolf sprong echter in de bres, en alles was snel opgeklaard.

De zeven volwassenen zaten aan de keukentafel zodat Bart ongestoord verder kon koken en tegelijk deelnemen aan de gesprekken, terwijl de zeven kinderen aan de livingtafel zaten, of in de zetel kwamen hangen tussendoor. Maar eerst waren er nieuwjaarsbrieven, jawel. Ze kregen allemaal vijf minuten tijd om Chat GPT iets te laten verzinnen en dat dan voor te lezen. Er zaten amusante dingen tussen.

En toen was er de fotoshoot. Elk jaar opnieuw nemen we de familiefoto’s, kwestie dat dan iedereen er is en een beetje proper gekleed is. Deze keer waren alle kleinkinderen er, zodat we ook een foto konden nemen van hen met opa, en dan de gezinsfoto’s, met en zonder mijn pa, en de broers en zus en zo. Tsja, de eerste keer met Roeland en Sarah dus, echt wel fijn. Het duurde wel even, maar iedereen werkte vlot mee.

Er waren aperitiefhapjes, er was paté als voorgerecht en een ongelofelijk lekkere vol au vent als hoofdgerecht – twee Mechelse koekoeken, eekhoorntjesbrood, zwezeriken en truffelpasta – met krokettenbolletjes en sla. Roeland is een zelfverklaarde connoisseur van vol au vent, en hij verklaarde deze tot de allerbeste die hij al gegeten had. Bart trots, uiteraard! En van dessert was er meer dan genoeg…

Het was ook echt fijn dat Roeland en Sarah met de kinderen er bij waren. Alleen hadden die ’s avonds nog volk, dus tegen half vijf vertrokken ze, en iets later ook Jeroen en Delphine. En tegen vijf uur was alle afwas al gedaan, was het hier volledig opgeruimd en ploften wij in onze zetel na een zeer fijne kerst.