Kleine stapjes
Vorige week schreef ik dat ik opnieuw een eigen lokaal heb. Beetje bij beetje ben ik dat nu aan het inrichten, naarmate er plaats komt.
Intussen heb ik de gordijnen die boven in een lokaal hingen, meegenomen naar huis, gewassen, gerepareerd en opnieuw opgehangen. Ja, ik heb zonneschermen in mijn lokaal, maar soms zijn die niet voldoende. Ze geven ook niet echt verduistering als je naar een filmfragment wil kijken, al zijn de schermen ook echt wel goed.
Vandaag heb ik ze dus opgehangen, en intussen staat ook Lucas de klasplant netjes op zijn plaats. Mijn collega heeft ook verder gedaan met het legen van de kasten, en dat maakt me gelukkig.
Kleine stapjes, maar wel leuk!
365 – 15 september 2026 – het staat er vol mee
Sjaal voor Merel
Merel vroeg me enkele weken geleden of ik een sjaal voor haar kon maken. In zacht materiaal, met strepen, en lang. Ik liet haar kleuren kiezen, kocht merinowol – ja het is een dure sjaal, al bij al – en begon te haken.
En toen stopte ik elvendertig draadjes in, en was ze er bijzonder blij mee. Gelukkig maar. Ik ben eigenlijk ook zelf wel content van het resultaat, ja.
Mocht er nog iemand eentje willen: je betaalt enkel het materiaal.
365 – 14 september 2026 – Vlaamse begijntjes
Lectuur: “A Parade of Horribles (Dungeon Crawler Carl #8)” van Matt Dinniman
Toen ik zag dat deel acht van deze ongelofelijk rollercoaster was uitgekomen, heb ik hem meteen gekocht. Dit is een van de meest bizarre en tegelijk amusantste premisses voor een boekenreeks die ik al in tijden gezien heb. Blijkbaar ben ik niet de enige, want ik heb intussen opgevangen – geen idee of het waar is – dat er een reeks én een videogame van zou gemaakt worden. Vooral voor dat laatste leent het zich perfect, want het is ook opgevat als game.
Carl komt met Donut en de rest aan op level 10, na de verwoesting van de Faction Wars. Op het eerste zicht lijkt het een – voor het spel – bijzonder simpele level: je moet racen, en wie het laatste binnenkomt, valt af. Als in: sterft. Dit is makkelijk. Té makkelijk, toch?
Dat blijkt wanneer er niet meer tegen NPCs geracet wordt, maar ook tegen andere spelerteams. En wanneer de races telkens moeilijker en uitdagender worden, zelfs met een upgrade voor het rijtuig.
Tegelijk zijn er geruchten over level 11: niemand weet wat er daar gaande is, zelfs de showrunners niet, alleen de AI. En dus smeedt Carl een plan. Een bijzonder gevaarlijk, roekeloos plan.
Ik heb bewondering voor de grenzeloze fantasie van Dinniman. Tegelijk: als er door je format niet of nauwelijks beperkingen zijn: waarom ook niet? Ook deze ‘aflevering’ van de reeks gaat razendsnel, is bij momenten bijzonder spannend en heeft tegelijk ook meer en meer diepgang, met een donkere ondertoon.
Intussen is er een massa merchandising ontstaan rond de reeks, heb ik gemerkt, en blijkt ze gigantisch populair te zijn. Ik snap dat: ik wacht vol ongeduld op het volgende deel.
365 – 13 september 2026 – Breendonkstraat
Nieuw elan voor Bart in de tuin
Bart heeft het het laatste jaar zo druk gehad, dat het tuinwerk er bij inschoot. Ik snap dat volledig: als je een hele dag keihard hebt gewerkt, plof je daarna gewoon in de zetel en ga je niet nog rondpoteren in de tuin omdat het moet.
Ik had in het voorjaar de bloembakken voorzien van wat kleurrijke plantjes, ik had een basilicum en een munt geplant, en dat was dat. Ha ja, want ik mag absoluut niet in de tuin werken van mijn rugspecialist, en als ik het toch doe, merk ik meteen waarom hij het me verbiedt.
Maar nu is Bart plots weer in gang geschoten, en ik vind het zalig. Hij heeft de moestuinbakken voorzien van compost en wintergroenten, en algemeen wat opgeruimd.
Daarnaast is hij ook de bloembakken opnieuw beginnen vullen met herfstplantjes:
Waar het gras de droogte toch niet had overleefd, heeft hij opnieuw ingezaaid:
en uit een van zijn moestuinbakken zijn er nog wortels tevoorschijn gekomen van vorig jaar:
Zelf had ik al een wreed wijs plantje voor buiten op de tafel meegenomen. Geen idee wat het is, maar het zijn fijne kleine bloemetjes.
En ik hoor intussen dat hij nog dingen heeft besteld, onder andere een tweede boom voor in de tuin. Er staat nu een zeer enthousiaste krulwilg die heerlijk veel schaduw geeft in de zomer, en er komt nu nog een paulownia, blijkbaar de snelstgroeiende boom ter wereld, maar vooral: met prachtige paarse bloemen. Ik kijk er nu al naar uit!
365 – 12 september 2026 – zomer in een vaas
Kobe en co in Oostenrijk
Vannacht is Kobe thuisgekomen van een weekje Oostenrijk met de vrienden. Ze waren met zijn zevenen, verdeeld over twee auto’s, met de nodige tenten en ander kampeergerief. Ze zijn gaan trekken in de bergen, hebben een keertje overnacht in een berghut, en het zag er allemaal prachtig uit.
Hoe weet ik dat nu? Want ja, Kobe is gekend om zijn “Kobecommunicatie”, zoals Merel dat noemde. Wel, ik ben blijkbaar niet de enige ouder die zaagt dat we geen updates krijgen als ze op reis zijn, en dus had een van hen een Whatsapp groepje aangemaakt voor de ouders, en daar kwamen dus updates in. De manier waarop ze het schreven, maakte duidelijk dat ze het in het belachelijke wilden trekken, maar wij, wij vonden het prachtig!
Alleen ben ik bijzonder blij dat ik niet mee moest, als ik het zo een beetje zag. Man, dat klimmen! Kobe vertelde dat ze op een bepaalde dag van 800 naar boven de 2000 meter geklommen waren. Amai mijn voeten!
Maar de foto’s waren zalig.
