Het ga je goed, Chantal!

Chantal is een deel van ons leven geworden. Chantal, dat is de kuisvrouw die op dinsdag en donderdag ons huishouden even overneemt, in de vakantie de kinderen uit bed zet, zorgt dat de vuilbakken buiten staan, de planten water hebben, de katten een extra stokje krijgen en eigenlijk gewoon gans ons huis proper houdt.

Chantal, die komt al sinds ik hoogzwanger was van Merel, dus een kleine twaalf jaar. Elke week twee keer, trouw op post, tenzij een week of twee in augustus en een paar maanden toen de knie het niet meer deed.

Chantal, diezelfde Chantal, is nu 60 geworden en gaat met pensioen. Meer dan oververdiend, het is ook op. De andere knie wil niet meer, de rug doet ook lastig en de koppijnen zijn niet meer te tellen. Niet dat je dat zag aan de kwaliteit van het schoonmaken, daar is ze veel te trots en te koppig voor.

Maar Chantal, onze Chantal, we gaan ze missen. Ja, er komt een andere kuisvrouw, maar dat zal nooit meer hetzelfde zijn. Want gaat die nog willen koffie drinken met mij en een klapke doen bij een koekske? Over de dochter en de twee kleindochters, over Marc, over het nieuwe huis in Laarne, over de hond van de dochter, over de vakanties, over… alles, eigenlijk.

Chantal, geniet er maar van. Ge hebt het verdiend, echt waar. Maar dat neemt niet weg dat wij u liever nog wat zouden houden. Zo nog een klein beetje, zo. Zo een jaar of 12 extra. Ja toch?

Stommiteiten van de vrienden van Rombaut deel 1

Door de stommiteiten van Rombaut te posten, kreeg ik regelmatig al eens een verhaal doorgestuurd. Bij deze is dus ook de reeks “Stommiteiten van de vrienden van Rombaut” geboren. Enjoy!

* Stommiteiten van de vrienden van Rombaut #1

Stel vast dat het tijd is dat ge uw bikinilijn bijwerkt. Neem uw trimding. Leg een handdoek op de grond zodat ge zeker geen opruimwerk hebt. Neem een donkergrijs exemplaar. Werk uw bikinilijn bij. Vergeet uw donkergrijze handdoek uit te schudden in de douche, zoals gewoonlijk. Vouw die gewoon weer netjes op. Leg die in de kast.
Neem de volgende dag een douche. Droog uw haar met de donkergrijze handdoek die vanboven in de kast ligt. Merk plots dat uw haar, gezicht en decolleté bezaaid zijn met dingen die daar absoluut niet thuis horen.

Stap opnieuw in de douche en spoel u af. Gooi de handdoek in de linnenmand.

Zucht eens diep.

* Stommiteiten van de vrienden van Rombaut #2

Draag een rokje en hakjes. Voel uzelf extra vrouwelijk en wees in uw nopjes. Wil elegant uw auto in stappen. Zwier dus extra met uw heupen. Bots met uw heup tegen de rand van de auto. Raak daardoor uw evenwicht kwijt. Merk dat uw voet niet meer mooi in de opening onderaan de zetel bij de pedalen terechtkomt, maar meer naar links, waar helaas geen opening is. Stoot uw knie tegen de onderkant van het dashboard. Verplaats daardoor onverwacht uw hele gewicht op uw andere been. Merk dat ge helemaal uit de auto dreigt te vallen. Probeer uzelf nog een soortement hupje te geven om dat alsnog te vermijden. Bots daardoor met uw hoofd tegen de bovenrand van de auto. Land daardoor op drie plaatsen geblutst en behoorlijk geschrokken half en half in uw zetel. Schuif snelsnel uw gat helemaal op de zetel, kijk rond of niemand het gezien heeft. Wrijf over uw hoofd en knie.

Zucht eens diep.

* Stommiteiten van de vrienden van Rombaut #3
Heb een mini-kunstgebit, eentje dat één gesneuvelde voortand vervangt en met haakjes vast hangt aan de tanden ernaast.
Eet een broodje tonijn, doe daarvoor het stukje gebit uit omdat dat te hard is om te bijten. Leg dat achteloos op het aanrecht in de keuken. Vergeet uw gebit terug in te steken, ga fietsen.
Wil na het fietsen het gebitje terug insteken, merk dat het spoorloos is. Denk even na waar het zou kunnen zijn. Realiseer u dat ge uw afval in de GFT hebt gegooid. Rol met uw ogen, duik in uw GFT-container. Vind uw gebit niet. Was grondig uw handen.
Herinner u dan dat ge het lege tonijnblikje in de PMD-zak hebt gegooid. Rol met uw ogen, begin te woelen in de volle PMD-zak. Besef dat zoiets kleins perfect naar de bodem kan gezakt zijn. Maak de zak stuk per stuk leeg. Vind uw gebit niet. Was grondig uw handen.
Panikeer even. Bedenk dan dat het wellicht op de grond gevallen is en dat uw katten er misschien mee zullen gespeeld hebben, en dat ge het dan wel zult vinden bij het kuisen of zo. Stop met u op te jagen.
Eet uw avondeten op. Breng uw vuil gerief naar de keuken. Merk dat uw ene kat precies iets roze in zijn bek heeft. Pluk uw gebit uit dat van uw kat. Gooi het gebit in een glas water met twéé reinigingstabletjes voor de nacht.
Zucht eens diep. Zucht daarna opgelucht.
* Stommiteiten van de vrienden van Rombaut #4
Loop rond op de warmste dag van het jaar. Stel vast dat je precies toch wat aan het zweten bent. Denk nog even snel deo te spuiten. Graaf in je rugzak zonder kijken naar een bus deodorant. Spuit royaal onder je oksel. Merk dat die toch niet zo goed dekt als anders. Spuit dan voor de zekerheid nog wat bij. Merk dat het toch precies wat plakkerig is.
Bekijk de bus eens goed. Stel vast dat je linkeroksel die dag zeker niet gaat verbranden.
Denk aan Gudrun. Zucht eens diep.
 
* Stommiteiten van de vrienden van Rombaut #5
Word 50. Krijg een uitnodiging om uw borsten te laten screenen op borstkanker. Wees daar, na alle horrorverhalen over platgedrukte borsten, niet zo tuk op. Hoor via een vriendin dat ze in Vilvoorde al zo’n nieuw machien hebben waarbij ze ze zo plat niet moeten duwen. Ga vanuit het Mechelse speciaal naar Vilvoorde voor die screening.
Vermeld dat terloops aan de radiologe omdat die vaststelt dat ge precies van ver komt. Merk op hoe de radiologe verbaasd kijkt en zegt: “Daar weet ik niks van, en wij zouden het toch moeten weten dan. Dit is gewoon het apparaat dat we al jaren gebruiken”.
Stel vast dat uw borsten effectief pijnlijk uitgerekt en plat geduwd worden. Zeer plat. Vraag u af of ge hier geen hangborsten van gaat krijgen.
Zucht eens diep.
Zeg auw.

Picknick in het Middelheimpark, editie 5

Ik durf stellen dat het intussen een traditie is, die zomerse picknick in het Middelheimpark.

In 2017 was dat voor de eerste keer het geval, en toen waren we redelijk op den bots met een man of twintig en liepen we ook rond om het beeldenpark zelf te zien.
In 2018 hadden we het door omstandigheden moeten uitstellen naar eind augustus en waren er behalve ons nog vier anderen. Maar gezellig werd het wel.
Editie 2019 was door eerder slecht weer opnieuw eind augustus, maar toen waren we toch weer met achttien in totaal ^^

In 2020 was er, om bekende redenen, geen picknick, maar vorig jaar, in 2021, kon het eigenlijk net, aangezien het buiten was en we ons in kleinere groepen hadden opgedeeld. Er was zowaar, kinderen inbegrepen, 48 man toen.

Dit jaar wilde ik het niet op de 21ste juli leggen wegens Gentse Feesten – waar we toch niet naartoe zijn gegaan – maar gewoon in het overgangsweekend, en dat bleek niet zo’n goeie keuze omdat er al mensen aan het vertrekken waren naar Conquest of Mythodea dat eigenlijk pas volgend weekend is. Tsja…

Ik dacht dat we met hooguit een man of tien gingen zijn. maar dat bleek volledig verkeerd gedacht: we kwamen al een hoop volk tegen op de parking, er bleken al mensen te zitten, en er bleven nog druppelsgewijs mensen toekomen. Al bij al waren we, kinderen inbegrepen, met 36 man, en het was andermaal dik gezellig.

We zijn na een tijdje met een aantal gaan rondlopen om een labcache op te lossen en zo een aantal extra kunstwerken te zien. Het blijft daar echt knap.

En ik heb van veel mensen een bedanking gekregen dat ik het opnieuw ‘georganiseerd’ had. Alsof daar veel werk aan is: gewoon een evenement aanmaken op Facebook en dan delen ^^

En ja, ze vroegen ook om het volgend jaar ook zeker te doen. Een traditie, als het ware.

Bloemenstrook

Enkele maanden geleden zag ik dat Bart in de tuin aan het werken was. Bart. In de tuin. Met een spade. Zonder dwang.

Ik liet hem uiteraard doen, maar vroeg me wel sterk af wat hij precies aan het uitspoken was. Hij was namelijk met een spade een strook van een 50 cm breed en een drietal meter lang midden in ons grasveld aan het omspitten. Nu, wij hebben geen al te grote tuin, maar aan de westkant ligt het terras en wat bloemenperken en een boom en zo, aan de zuidkant is eigenlijk gewoon een strook gras met de bedoeling daarop te kunnen rugbyen, voetballen, kubben en andere onzin. In de zomer, wanneer ons terras is ingenomen door het zwembad, staat ook ons tuintafel daar. Eigenlijk zo een beetje waar die strook omgespitte aarde nu is.

Zijn uitleg was dat hij daar wildbloemen wilde zaaien want dat hij dat ergens gezien had en dat dat eigenlijk wreed schoon was. Euh… Goed, zeker? Dat onze katten en zowat alle andere katten uit de buurt wreed content waren met hun splinternieuwe outdoor kattenbak, moesten we er maar bij nemen. Ik heb dan ook alle, maar alle plantenstokjes uit mijn huis verzameld zodat het er uit zag als een stekelvarkenveldje, maar bon: er kwamen plantjes, jawel. En de katten bleven zich in de vreemdste kronkels wringen om toch maar tussen de stokjes door en aan de uiterste rand hun gevoeg te kunnen doen. Rotmormels!

Bart ging dan maar korrels halen die katten moeten weren en jawel, dat bleek te werken. En zodoende verdwenen de stokjes en kwamen er bloemen, eerst aarzelend, daarna meer en meer.

Ik ben er nog steeds niet uit of ik wel fan ben van de plaatsing, maar de bloemen zijn echt wel mooi…

Van enkels en borsten

Op 15 juli was ik naar de orthopedist geweest: mijn rechterhiel doet echt gemeen pijn als ik iets langer dan normaal stap, zoals die wandeling bij Jesse in Melle, en ik herken de pijn want ik heb die ook gehad in mijn linkerhiel: fasciitis plantaris, ofte hielspoor. Daarbij ontstaat een kleine spoorvormige kalkafzetting aan de onderkant van de hiel waardoor die in chronische ontsteking gaat en ook je achillespees onder druk zet. Het is alsof iemand continu met een vijs in die hiel zit te duwen, of rondlopen met een venijnig steentje in je schoen.

Enfin, Wouter had er wat aan getrokken en gepookt en mijn zelfdiagnose in twijfel getrokken: bij een echte ontsteking hing ik al aan het plafond van de pijn, verklaarde hij. Ik trok een wenkbrauw op want ik ken mijn lijf redelijk goed, maar bon: hij kon maar een uitspraak doen na een röntgenfoto en een echo. Een MRIscan zou nog beter zijn, maar daar zijn die wachttijden ellenlang voor.

Deze voormiddag was ik nog even langs de huisarts gepasseerd voor een aanvraag tot mammografie – ik ben per slot van rekening de 50 gepasseerd en heb dat nog nooit laten doen – en stond deze namiddag dus vrolijk per fiets in het Jan Palfijn. Daar werd ik letterlijk van het kastje naar de muur gestuurd: eerst aan de ene kant van de gang zitten wachten, geroepen worden 30 meter verderop aan de andere kant van de gang voor de mammo, dan weer helemaal de andere kant uit voor de foto, en dan weer naar diezelfde dame van de mammo voor de echo.

Die mammo was trouwens veel minder erg dan me was voorgespiegeld, maar dat kan ook zijn omdat de recentere machines een stuk minder moeten pletten voor een duidelijk beeld. Maar het blijft uw blote borst op een plaat leggen, zo veel mogelijk naar voor zodat er wel wat aan getrokken wordt, en dan een tweede plaat er bovenop om ze te pletten en nog meer uit te rekken. Het pletten is niet zo erg, het doet eerder pijn aan het weefsel en de huid van je borstkas omdat ze zo ver naar voor moet. Soit, snel voorbij.

De RX kreeg ik geen interpretatie van, wat ook normaal is, maar de radioloog bij de echo was formeel: een zware ontsteking, fasciitis plantaris dus, zoals ik zei. Mét aantasting van de achillespees. Ik zal wel horen wat Wouter daar nu mee van plan is…

Ik fietste vrolijk met een omwegje naar huis, via het eiland Malem en dan een betrekkelijk nieuw fietspad dat ik nog nooit afgefietst had, langs de Bourgoyen tot aan Mariakerke: meteen een idee voor het vervolg van mijn eerdere route van geocaches. Ik ga het één dezer uitwerken, vermoed ik.