Kobe en co in Oostenrijk
Vannacht is Kobe thuisgekomen van een weekje Oostenrijk met de vrienden. Ze waren met zijn zevenen, verdeeld over twee auto’s, met de nodige tenten en ander kampeergerief. Ze zijn gaan trekken in de bergen, hebben een keertje overnacht in een berghut, en het zag er allemaal prachtig uit.
Hoe weet ik dat nu? Want ja, Kobe is gekend om zijn “Kobecommunicatie”, zoals Merel dat noemde. Wel, ik ben blijkbaar niet de enige ouder die zaagt dat we geen updates krijgen als ze op reis zijn, en dus had een van hen een Whatsapp groepje aangemaakt voor de ouders, en daar kwamen dus updates in. De manier waarop ze het schreven, maakte duidelijk dat ze het in het belachelijke wilden trekken, maar wij, wij vonden het prachtig!
Alleen ben ik bijzonder blij dat ik niet mee moest, als ik het zo een beetje zag. Man, dat klimmen! Kobe vertelde dat ze op een bepaalde dag van 800 naar boven de 2000 meter geklommen waren. Amai mijn voeten!
Maar de foto’s waren zalig.
365 – 11 september 2026 – langs de Leie in Gent stad
Nieuwe tas, en ik ben dolenthousiast!
Ik zag deze een hele tijd geleden passeren: een tas in nepleer met een tafereel van de Ilias of de Odyssea op gedrukt. Ik twijfelde bijzonder hard, want de website leek me niet helemaal betrouwbaar. Ik joeg het door Chat GPT, en die zei hetzelfde: misschien was het wel oké, maar misschien ook niet, want er waren wel wat rode vlaggen. Aan de andere kant: het gaat ook niet om een gigantisch bedrag, en dus viel het wel te riskeren, zei Chat.
Concreet gaat het om de website Litborne, die alle mogelijke tassen en zakjes hebben in verschillende thema’s, maar vooral Gothic Books. Ik ben net nog eens gaan kijken, en ze hebben intussen blijkbaar ook Olympische goden. ’t Is dat ik geen handtas nodig heb, want anders die van Hecate…. Mmmm!
Soit, zo’n tote bag kost standaard 124 euro, maar was aan halve prijs, 62 dus. Ik had het bestelformulier ingevuld, compleet met email en al, en het dan zo gelaten. Een dag later kreeg ik een mailtje: of er iets scheelde? Dat ik alles ingevuld had maar niets besteld? En of 20% extra korting kon helpen?
Wel, voor 52 euro, inclusief verzending, wilde ik het wel proberen. Was het een scam, dan was ik er nog niet echt armer van geworden. En toen bleek ik, toen ik een dag later effectief bestelde, nog extra korting te krijgen en betaalde ik nog 46 euro.
Prompt kreeg ik ook tracking mails en al, en nog geen week later: pakketje! Nee, geen invoerkosten, ook al wordt het gemaakt in China – ja, daar zijn ze heel eerlijk in – maar blijkbaar een verzendadres in Willebroek.
En toen was ik helemaal enthousiast. Het is exact wat ze gezegd hadden, alleen iets kleiner dan ik gedacht had: dik veganistisch leer, geen folie als opdruk maar echt in het leer zelf, netjes gevoerd, goeie afwerking. Oh, en van die schattige metalen pootjes zodat ze overeind blijft staan. Alleen die riempjes zijn precies wat dunnetjes. Het is dat ik geen extra tassen nodig heb, want anders zou ik het wel weten. En ze hebben nu dus ook die Hecate. Blah.
Soit, eerst nog afwachten of het ook echt zo duurzaam is als ze beweren. Indien ja, dan krijgen ze toch echt wel een positieve review van mij, want ik vind die tas de max.
365 – 10 september 2026 – taartdag nr. 2, meteen mijn middageten
Implantaat nr. 2
Vorig jaar had ik al een eerste tandimplantaat laten steken, en daar ben ik dus echt wel content van. Ik kan het aanraden, in plaats van later een vals gebit te moeten hebben met alle problemen van dien. Ik vermoed dat dit duurder uit komt, maar qua gemak? Onbetaalbaar.
Begin juni had de kaakchirurg het oude dutske van een kapot tandje getrokken, vandaag ging de vijs erin. Vorig jaar in april had die eerste vijs wat problemen gegeven, omdat ik blijkbaar allergisch ben voor het soort draad dat ze gebruikt had. Vandaag had ze geen draadjes nodig, maar ik heb niet goed begrepen wat ze er dan wel mee gedaan heeft. Soit, ik heb nu al twee gecertificeerde vijzen, en ik hoop dat het deze keer minder pijn doet dan de vorige keer, maar dat lijkt me logisch, zonder die vermaledijde draadjes.
Soit, op naar weer een volledige mond tanden.
365 – 09 september 2026 – eendenkroosgroen
Opnieuw een eigen lokaal
Vorig schooljaar moest ik vrijwel elke dag verhuizen van lokaal: ik had 7 verschillende lokalen voor 20 lesuren. Dat maakt het een beetje lastig om woordenboeken en dergelijke te voorzien, en zelfs mijn laptop mee te nemen, want dat ding weegt, en ik moet dus zeulen, wat ik niet kan.
Dit jaar, nu mijn handicap ook officieel erkend is, heb ik dus weer een eigen lokaal, en meer bepaald mijn vroegere lokaal dat ik in 2019 volledig geschilderd had met leerlingen, en waar ik spreuken op de muur was beginnen zetten. Na corona had de directie beslist dat ze een extra vergaderlokaal nodig hadden, en aangezien dit zowat het dichtstbij de rest van de directiegang lag én niet bijzonder groot is, was ik het dus kwijt. Tsja.
En nu heb ik het terug en kan ik elk uur daar lesgeven, daar hebben ze netjes voor gezorgd. Er kan, met enige moeite 24 man in, en mijn grootste groep is 22, dat lukt dus net. Tegen 1 september had ik effectief alle benodigde banken, een fijn bureau, zelfs een hoge tafel met bijhorende stoel en ook een smartboard. De kasten waren helaas nog vol spullen van de Ouderwerking – die mensen moeten per slot van rekening ook érgens hun gerief kwijt- maar ook daar zijn ze mee bezig om dat leeg te halen, zodat mijn woordenboeken en ander materiaal in de kasten kan.
En intussen heb ik mijn lupa al naar daar gebracht, en wat nepplantjes, een eerste beetje klimop, mijn klok en zelfs al mijn grote kaart van Gallië, want die heb ik voortdurend nodig in september. Er hangt voorlopig nog een megagroot beamerbord, maar ook dat gaat nog verdwijnen, en dan kan ik nog enkele kaarten ophangen.
De gordijnen die ik intussen in een ander lokaal had gehangen, komen ook nog terug, nadat ik ze gewassen heb. Enfin, beetje bij beetje ga ik het helemaal weer een eigen persoonlijkheid geven en er een écht vaklokaal van maken.
En weet je wie ook terug is? Lucas de klasplant! Dat is een grote ficus benjamina, waarvan ik vermoed dat die nu ongeveer 27 jaar oud moet zijn, als het niet meer is. Ik heb hem altijd hier op school gehad – zolang ik een eigen lokaal had tenminste – maar hij stond er ook al in mijn lokaal in Gentbrugge, en dat was rond 2000. En ja, die leeft nog steeds, zelfs al heeft hij het laatste jaar op kot gestaan. Taai beestje, die Lucas.
Maar thuis is waar mijn Lucas staat, toch als het over werk gaat. En ik voel me weer helemaal thuiskomen, daar op school.
365 – 08 september 2026 – speciale lupa
Lectuur: “Project Hail Mary” van Andy Weir
Geloof het of niet, maar ik wist dus niet eens dat er een film was uitgekomen van dit boek: Merel wees me erop en vroeg of dat de reden was dat ik dit ging lezen. Euh, nee dus: dit stond al langer op mijn lijst als blijkbaar uitstekende science fiction, en dat bleek ook te kloppen.
De premisse is eigenlijk zelfs best realistisch: wanneer wetenschappers merken dat de straling van de zon precies licht is afgenomen, stellen ze vast dat er een… bacterie? Amoebe? Een of andere levensvorm, in elk geval, de energie van de zon steelt, en het gaat razendsnel. Als in: de aarde is gedoemd.
Ryland Grace is een leraar wetenschappen die zich plots, helemaal alleen, in een ruimteschip bevindt op letterlijk lichtjaren van ons zonnestelsel. Wat erger is: hij heeft er totaal geen idee meer van wat hij daar aan het doen is, waarom, of zelfs wie hij is, en wie die twee lijken zijn in zijn schip. En hoe kan hij daar geraakt zijn?
Beetje bij beetje komt zijn geheugen terug, en wat hij zich herinnert, is niet bepaald hoopgevend. Hij moet op zijn eentje de wereld zien te redden. Denkt hij. Want…
Het verhaal gaat heen en weer in de tijd: we krijgen Ryland zonder geheugen in zijn ruimteschip, en we krijgen de rest van het verhaal naarmate hij zich dat herinnert. Weir slaagt er wonderwel in wetenschappelijke uitleg te combineren met een razendspannend verhaal en het al bij al nog geloofwaardig te maken ook, zelfs voor wie de wetenschappelijke uitleg aan geen kanten snapt.
Ik begrijp dan ook dat dit verfilmd is: het leent er zich prima toe, het is eigenlijk zelfs een huis-clos. Aanrader voor wie van science fiction houdt, maar eigenlijk ook voor wie daar standaard geen fan van is.