Weight Watchers – een frisse start?

Néh, ik heb het hier opgeschreven en kenbaar gemaakt, nu moét ik wel.

Hoop ik.

Ja, ik heb het lastig om gemotiveerd te zijn. Ik heb nog minstens tien kilo te veel, dan pas kom ik op een BMI van 25. En ben ik hopelijk nog wat meer van de vetrollen op buik en billen kwijt. Maar… Ik heb er de moed niet toe.

Ik krijg voortdurend van alle kanten complimentjes – begrijp me niet verkeerd, dat is ongelofelijk wijs en welkom en leuk en al – hoe goed ik er wel al niet uitzie, en wat een verschil het maakt, en dat soort dingen.  Ik ben intussen ook een heuse ijdeltuit geworden, die zichzelf meermaals per dag in de spiegel bekijkt, and I like what I see. En dat is nu net het probleem. Die laatste tien kilo zijn de moeilijkste, en soms vraag ik me af: ‘Moet het wel nog?’

Ja, het moet nog. Gezondheid en dergelijke, en ik ga er gewoon nog een pak beter uitzien. Alleen lijk ik mezelf daar niet van te kunnen overtuigen, en haal ik mijn schouders op als ik toch nog weer een extra boterham met choco smeer.

Ik weet dat ik het kan, daar niet van. Weight Watchers wérkt. Dat weet ik, daar ben ik zeker van, dat heb ik intussen ook  bewezen, en samen met mij een pak anderen. Er is toch nog steeds twinitig kilo af, en eigenlijk zonder honger en zonder me veel te ontzeggen.

Maar je steekt er wel moeite en energie in: plannen, koken, uitzoeken hoe en wat, alles wegen en noteren… En voor ’t moment heb ik die fut niet. Mijn eetgewoonten zijn intussen wel al dermate veranderd, dat ik mijn gewicht behoud: ik kom niet echt bij, en dat is al gigantisch veel waard. Ik eet al sneller een banaan in plaats van een koek, en gisteren heb ik geen ijsje genomen, maar een mager plattekaasje met ahornsiroop in: bijna even lekker!

Het enige wat ik nu nodig heb, is die mentale schop onder mijn kont. De cursus doet daar veel aan, en de steun van mijn WWbuddy Julie ook. Ik heb zelfs gewoon een babysit gevraagd voor de komende donderdagen, want Barts agenda zit eivol en zonder cursus lukt het al helemaal niet, heb ik duidelijk gemerkt. Ik ga de komende weken dus écht gaan. Maar toch…

Maar bon, een verse vrijdag, een nieuwe start. Ik heb netjes mijn ontbijt opgeschreven, maar ik ga straks nog lunchen met een vriendin. Gelukkig hebben ze er heerlijke salades en pasta’s.
En ik heb al het materiaal en ik wéét dat ik het kan.

Hup!

(Tussen haakjes: ik woog op cursus daarnet 83,8 kilo. Hmpf.

28-01-2010: 102,6
09-09-2011: 81,4
16-09: 80,7
23-09: 79,7
30-09: 81
07-10: 80,5
14-10: 80,5
21-10: 78,5
28-10: 78,6
04-11: 79
11-11: 79,5
18-11: 80,1
25-11: 78,9
02-12: 79,7
09-12: 79,6
16-12: 79,5
23-12: 80,6
30-12: 81,5
6-01: 79,7
13-01: 80,4

De officiële gewichten van de donderdagavond om 19.30u op cursus, vlak na mijn eten en met wisselende kleren aan:

28-01-2010: 104,4
09-09-2011: 83,8
16-09: 83,4
23-09: 82,8
30-09: –
07-10: 83,3
14-10: –
21-10: –
28-10: –
04-11: –
11-11: 82,6
18-11: –
25-11: 81,5
02-12: –
09-12: –
16-12: –
23-12: –
30-12: 83,4
6-01:
13-01: 83,8

Officieel nog net twintig kilo dus, maar het is nipt.)

Huisvlijt.

Ik had een aanval van huisvlijt vandaag. Helaas niet de kuisige soort, nee, dat zou een brug te ver zijn.

Maar eindelijk had ik nog eens een dag waarop ik een beetje kon doorwerken, zonder peutertje aan mijn rokken of dergelijke dingen. Wolf was wel thuis – die is al sinds gisteren geveld door een snode vileinige buikgriep – maar bezorgde me totaal geen last.

Dus vatte ik de koe bij de horens, en hing eindelijk weer eens mijn verlichting op in mijn bureau. Die is destijds naar beneden gehaald bij de verbouwing, zo’n twee jaar geleden, en ik wilde die niet terughangen  voordat het glas vervangen was in mijn bureauveranda. Dat gebeurde op 11 mei 2010. Jawel, ik heb het voor u opgezocht.

En toen moest die verlichting weer omhoog. Tsja. Overdag dacht ik er niet aan, en ’s avonds, toen het donker was, was het -jawel- te donker. Stel u voor. Enig procrastinatiegedrag was mij overigens ook niet geheel vreemd.

Tot vandaag. Ik haalde de lampen uit de garage, diepte al mijn gereedschap op, voorzag mezelf van een laddertje, en toog aan het werk. Ik goochelde met boormachines, vijzen allerhande, gipskartonpluggen die op geen ene *** trokken, hete koffie, spankabels, transformatoren en nog wat van dat soort onzin, en slaagde erin alles op te hangen. En zelfs meteen te doen branden ook. Go me. Ik heb er dan maar meteen ook mijn klimplant weer deftig rond gedrapeerd.

lux

Aangezien ik toen toch on a roll was, deed ik maar meteen wat voor op datzelfde elan. Ik hing de tekening van Max op, nog een kader met een houtskooltekening van een oudleerling die ook was blijven staan sinds de verbouwing, en reorganiseerde een hoop meubels. De woonkamer oogt een pak ruimer nu, en rustiger ook.

living1

living2

Al in al een goeie dag, medunkt.

De was is wel blijven liggen, en de keuken ligt er nog even rommelig bij als gisteren, maar alla. Ge kunt niet alles willen.

Lijstje van de mooiste plekken

Links en rechts had ik dit lijstje al zien opduiken: de 100 mooiste plekken op aarde, volgens Weekend Knack althans. Ik ben het er niet altijd mee eens, de baai van Kotor bijvoorbeeld in Montenegro is ook adembenemend, en ik vind dat Gent ook wel iets waard is. Maar bon, ik ben eens door de foto’s gegaan (jammer genoeg bestaat er geen lijst in tekstvorm) en heb opgelijst waar ik al geweest ben.

15. Abu Simbel in Egypte
35. Venetië in Italië
38. Vaticaanstad, Italië
44. Colosseum in Rome
51. De fresco’s in de Sixtijnse kapel in Vaticaanstad
53. De Duomo en de Ponte Vecchio in Firenze
54. De Acropolis en het Parthenon in Athene
56. Versailles bij Parijs
57. De Big Ben en de Houses of Parliament in Londen
59. Mont Saint Michel in Normandië, Frankrijk
62. De Nijl tussen Luxor en Aswan in Egypte
63. Eiffeltoren in Parijs
67. Louvre Museum in Parijs
73. De kathedraal van Reims
77. De tempel van Karnak in Egypte
78. Het Vrijheidsbeeld in New York
81. Het oude centrum van Praag, Tsjechië

Zeventien van de honderd, het kon slechter. Maar ik weet in elk geval al waar ik nog naar op zoek ga, hier in Europa.

Chocosnoet

Onze Merel heeft de choco ontdekt. Van de gewone bruine was ze niet zot, maar de zwarte Kwatta is, net zoals bij mama, een voltreffer.

choco1

choco2

choco3

Nieuwjaren

Eigenlijk feitelijk een fijne dag gehad bij de schoonouders (zoals altijd, eigenlijk).

Er is begonnen met de nieuwjaarsbrieven en de bijhorende cadeautjes en envelopjes. Wolf kreeg een stapel boekjes van zijn peter (waaronder twee Kuifjes), Kobe kreeg een DVD, en Merel kreeg een knalroze Lego opbergbox, waar ze prompt in ging zitten :-p

Kobes nieuwjaarsbrief vond ik de max, vooral met bijhorend snoetje en gebaren:

Liefste,

Vandaag ben ik een tovenaar!
Ik tover voor het nieuwe jaar
pinkel pankel perretjes
een huis vol met sterretjes!

Een sterretje dat blinkend is,
een sterretje dat vrolijk is.
Een sterretje dat je zo graag ziet,
en dat sterretje is je kleine deugniet!

Er is lekker gegeten, al was het gelukkig iets minder uitgebreid dan anders. Toostjes met foie gras blijven mijn favoriet, maar de jongens stortten zich met gusto op de prikkertjes met kaasblokjes en druifjes.

Het voorgerecht was een (gelukkig reeds van zijn schaal ontdane) halve kreeft:

kreeft

De soep was er deze keer niet, al is die altijd bijzonder lekker, maar het is altijd gewoon veel te veel.

Het hoofdgerecht was gebraad met gratin dauphinois en diverse groenten: lekker, maar niks bijzonders. Maar wél lekker 🙂

Dessert = de traditionele ijsbûche 🙂

En toen waren er nog kleine taartjes bij de koffie, en pralines van bij Marcolini, die dringend op moesten. Héérlijk.

En hadden we uiteindelijk tóch alweer teveel gegeten :-p

Tussenin heb ik voor kapster gespeeld, heb ik rondgezeuld met twee dertienmaanders, heb ik gewordfeud met mijn schoonvader, en heb ik een heerlijk rustige dag gehad.

En dat afgerond met nog drie uur stevig zingen. Ha ja, want over twee weken is er koortoernooi!