
De paarden van gisteren, bij zonsopgang op een berijpte weide.

Acta Diurna de muliere ludenti

De paarden van gisteren, bij zonsopgang op een berijpte weide.
Merel heeft al een behoorlijk tijdje een favoriete knuffel: zo’n vierkant lapje met in het midden het kopje van een koetje. Een schattig dingetje, dat ik intussen in tweevoud heb, dankzij lieve mensen 🙂
Helaas heeft ze intussen ook haar oog laten vallen op een tweede knuffeldingetje, en dat vind ik niét terug om een reserve te hebben.
Het gaat hier om een roze lapje Tshirtstof in de vorm van een konijn, dat ongeveer een halve meter lang is, als je het netjes openvouwt. Het zat destijds bij een oudroze pyamaatje/kruippakje maatje 62 van Petit Bateau, dat ik de solden van zomer 2010 gekocht heb in de Delhaize. Op zich is het dus niet veel waard, maar wel voor Merel. Vandaar deze oproep: heeft iemand zoiets liggen? Ik zal er uiteraard voor betalen!


Ook dit is Gent. Op een zonnige Blue Monday.
Het zit ons niet mee, de laatste tijd: er is altijd wel iemand ziek. In de vakantie heb ik drie dagen plat gelegen met een heel gemene sinus- en keelinfectie. Vorige week dinsdag en woensdag zat Wolf thuis met een serieuze buikgriep. En nu heeft Merel ons eigenlijk wel doen schrikken.
Donderdagavond had ze plots koorts: 38° en oneffen. Niks om je zorgen om te maken: kleine kinderen hebben snel koorts. Vrijdagmorgen leek alles in orde, en ik bracht haar naar de kinderopvang.
Tot die me vrijdagnamiddag belden: Merel was al de hele dag hangerig en zeurderig, had niks gegeten ’s middags, nauwelijks geslapen, en had nu ook koorts. Of ik haar niet kon komen halen. Ja dus. Tegen vier uur was ik thuis met een huilerig Mereltje, dat ik een koekje voederde en in bed stopte.
Helaas hield het daar niet op. Het ganse weekend wilde ze enkel melk, at af en toe een stukje appel of koek met lange tanden, en was eigenlijk vervelend en lastig. Slapen wilde ze niet, of toch maar moeilijk, en ze huilde veel. De koorts hield ook aan, maar er was verder niks te zien aan haar. Ze is vijf kiezen tegelijk aan het krijgen, en ik stak het daarop. Zaterdagnacht was ze huilend wakker geworden, en het duurde toch wel een dik half uur (en een halve fles melk) voor ik haar weer rustig kreeg, en terug in bed kon leggen.
Helaas was dat gisterennacht niet het geval. Ze was ook alweer de hele avond onrustig en huilde veel. Rond een uur of tien had ze plotseling hoge koorts: 39,7° Een Perdolan suppo haalde die koorts wel naar beneden, maar wat er ook pijn deed, daartegen was het niet opgewassen: ze bleef maar huilen zodra we haar in bed legden. Tegen middernacht had ik haar eindelijk rustig gekregen: ze was in slaap gevallen bovenop mijn borst, en sliep gelukkig snel in toen ik haar in bed legde. Tot kwart over een. Plots schoot ze brullend wakker: het klonk echt alsof er iets serieus pijn deed. Ik haalde haar uit bed en bood haar een fles aan, maar dat deed haar enkel nog harder huilen. Ze wilde ook niet getroost worden: ze duwde me weg als ik haar wilde pakken. Ik heb haar dus maar naast me in de zetel gezet, en heb een beetje proberen lezen, terwijl ze naast me zat te brullen. Om kwart voor twee heb ik er Bart bij gehaald, en nog een kwartier later, na dus drie kwartier onafgebroken brullen, heb ik me aangekleed en ben met haar naar de dokter van wacht gereden.
Toen viel Merel stil: ze begreep niet wat er gaande was, en keek met grote ogen naar de ijskoude en verlaten wereld buiten de auto. De dokter vond echter niks. Oren, neus, keel, luchtwegen, darmen: alles deed normaal. Ze raadde me aan Merel nog een pijnstiller te geven, en de volgende ochtend naar de huisarts te gaan voor een urinecontrole, want het zou wel eens een blaasontsteking kunnen zijn. Tegen drie uur lagen we dus allebei in bed, en ze sliep. Oef.
Deze morgen glipten Bart en de jongens in stilte weg, en ik werd om kwart over negen wakker van een duif tegen mijn dakvenster. Ik moest gelukkig maar werken om elf uur, en had al met mijn ma afgesproken dat ik haar naar ginder mocht brengen. Ik belde dus eerst even de huisdokter op om te vragen of zij plaszakjes liggen had (waarmee de urine bij baby’s opgevangen wordt) maar helaas. Een afspraak werd dus uitgesteld tot half zes deze avond, tegen dan gingen die wel binnen zijn.
Pas om tien uur werd Merel wakker: vrolijk, fris, en met een temperatuur van 36,4°. Oef. Ik bracht haar naar mijn moeder, en ging werken. Om vier uur kon ik haar weer ophalen: ze was zeer rustig, maar wel vrolijk, had gegeten, goed geslapen, en had nog steeds geen koorts. In de auto naar huis werd ze zelfs steeds maar actiever, in die mate zelfs dat ik de doktersafspraak heb afgebeld. Hier thuis heeft ze twee boterhammen en een fles binnengespeeld, heeft vrolijk gespeeld met haar broers, alles omver gebabbeld, en nu ligt ze rustig in bed.
Ik denk dat we erdoor zijn. Ik hoop het maar.
Ha ja, want als ik aan de Weight Watchers begin, dan doe ik het meteen goed!
Ik heb vandaag een recept genomen uit het basiskookboek 365 Dagen pagina 33. Zoals altijd heb ik uiteraard een paar wijzigingetjes aangebracht: de kinderen houden niet van pikant, dus geen pepertje, alleen paprika. En aangezien ik de hoeveelheid verdubbeld heb, zit er naast de groene paprika ook een gele paprika in.
De kinderen vonden het lekker. Niks speciaals, maar wel lekker. Het vult in elk geval zeer goed, ugh. En ze hebben geen moment doorgehad dat ze eigenlijk vis aan het eten waren :-p


De ochtendzon op mijn rode jas

Wachten tot het schooltoneel begint

Ik heb me gebaseerd op het recept in het nieuwe boek van de Weight Watchers, Stap voor stap gezond koken. Ik heb het wel nogal wat aangepast, omdat er bijzonder weinig groenten in zaten, en dat de kinderen heel graag bladerdeeg eten. Dit is mijn versie, de originele versie (zonder champignons, met dragon in plaats van rozemarijn en zonder bladerdeeg) staat in het kookboek op p. 66, amper 4 punten per portie, met prachtige foto’s van elke stap. Mijn recept met de punten vind je op mijn andere blog www.dieet-volgen.be.
Wat heb je nodig? (4 personen)
– een rol bladerdeeg (niet met boter)
– 1/2 kippenbouillonblokje
– 420 gr kip
– 2 ajuinen
– rozemarijn, liefst vers, maar die had ik niet
– 2 eieren
– een doosje champignons
– 75 ml ongezoete gecondenseerde melk
– 2 eetlepels room (5% vet)
– zout en peper
(- optioneel: geraspte kaas)
– quichevorm (in mjin geval een stenen ronde taartvorm, ideaal want je kan er in snijden)
– oven op 200°C
Hoe doe je het?
– Los het bouillonblokje op in een steelpan met een halve liter water. Voeg de kipfilet, de gesnipperde ajuin, een goeie poot gesneden champignons en de rozemarijn toe. Laat ongeveer een kwartier koken.
– Laat uitlekken en afkoelen, en trek het vlees uit elkaar. Leg de bladerdeeg in de vorm, en leg de kip met de ajuin, champignons en rozemarijn er bovenop. Eventueel kan je nog wat champignons toevoegen, als je het te weinig vindt.
– Klop de eieren los met de melk en de room, voeg peper en zout toe. Giet over de kip. Bestrooi eventueel met de kaas en zet een twintigtal minuutjes in de voorverwarmde oven.
Serveer met een flinke portie groen.
Ofte, muffins met een zeer laag caloriegehalte. Ik ga het receptje morgen eens uitproberen, maar de coach van de Weight Watchers was er in elk geval al zeer enthousiast over. (Voor wie WW doet: 1 punt per stuk, als je niet op een telvrije dag zit.)
Wat heb je nodig? (zes stuks)
– drie appels
– een ei
– 125 gr magere yoghurt natuur 0%
– 100 gr. staafjes All Bran van Kellog’s
– een vleugje kaneel, als je daarvoor bent
– eventueel wat zoetstof
– een muffinvorm en een oven. Eventueel lukt het wel in rammequins ook.
Hoe doe je het?
– Snij de appels in kleine stukjes, en bestrooi met de kaneel. Stoof dit vijf minuutjes in de microgolf, eventueel met een lepeltje water erbij, tot ze goed zacht zijn.
– kluts het ei, kruimel de All Bran erbij, kieper de yoghurt en de appels erbij, en roer goed door tot je een smeuiïge brij hebt. Doe er eventueel wat zoetstof bij.
– zet een half uur in de niet voorverwarmde oven op 180°

In ’t stad. Niks gekocht.