Nu we geen pedagogische studiedagen meer krijgen van Zuhal Demir, moeten we onze woensdagnamiddagen daarvoor opofferen.
Het ging deze namiddag drie uur lang over Effectieve Didactiek, en eigenlijk was dat enkel een opfrissing van de basisdidactiek in onze opleiding. Ja, wij zijn professionals, en ja, wij weten hoe leren werkt, dat je dus eerst een input hebt, dat die naar je werkgeheugen gaat, en dat het de bedoeling is dat die kennis naar je langetermijngeheugen gaat. En dat je dat dus best verankert, en dat daar verschillende manieren voor zijn. En dat vergeten er nu eenmaal bij hoort.
Hij gebruikte wel diverse didactische werkvormen, we moesten brainstormen, of zelfstandig nadenken, stel je voor. En hij stelde zowaar een vraag waar ik als enige op bereid was te antwoorden, terwijl ik er redelijk zeker van ben dat zo goed als al mijn collegae dit wisten. Het enthousiasme was overweldigend.
Nee, in alle ernst: het was een goeie opfrissing, maar ik denk dat dit perfect op één uurtje kon in plaats van op drie lange uren: mijn rug hield het niet uit, ik ben op een bepaald moment een kwartiertje gaan liggen. Een beetje zonde van de tijd, denk ik dan.
Tsja.