In de loop van vorig jaar was ik in ons pa zijn huis gestoten op een kleine gedichtenbundel van Felix Timmermans, “Adagio”. Ik weet dat hij daar altijd fan van is geweest, en ik nam het dus mee naar hem. Hij was daar dankbaar voor, zei hij, en had er in zitten lezen.
Op zijn doodsbrief heb ik dan ook een stukje van het meest bekende gedicht gezet, omdat ik weet dat hij dat fijn zou gevonden hebben.
Het boekje nam ik vol nostalgie mee naar huis, en ik bladerde er even in. En kijk!
Wat zat daar nu in?
Een echt, origineel doodsprentje van de schrijver zelf.
Uit 1947, dus wellicht gehaald door mijn grootvader of grootmoeder, die ook allebei fan waren van de dichter. En met hetzelfde gedicht, maar dan ook met de eerste twee regels die ik weggelaten had.
Zelf ben ik er niets mee, ik ga wellicht het KANTL – waar de dichter lid van was – eens aanschrijven om te vragen of zij er iets mee kunnen doen.
Maar op zich wel wijs, toch?