Vannacht vertrekken onze zesdes richting Italië op GWP. De traditie wil dat ik dan die laatste les geen zware dingen meer geef, maar hen laat kijken naar The Rise and Fall of Rome: Nero. Die documentaire/film van de BBC is, zoveel jaar na datum, nog steeds bijzonder goed. Bijzonder wreed ook, dat ook, maar blijkbaar ook wel historisch correct, toch zeker met iemand als Mary Beard als consultant.
Twee weken geleden hadden we gezegd, al lachend, dat het leuk zou zijn om er een soortement brunchke van te maken, dat iedereen iets meenam om te knabbelen. Nu, ik kom binnen, en meteen vraagt een van de leerlingen of ik iets mee heb. Huh? Ik was dat compleet, maar dan ook compleet vergeten. En ik blijkbaar niet alleen: alleen Fien had eraan gedacht en had een hele lading cupcakes mee.
Ik voelde mezelf rood worden van schaamte, en terecht. Ik heb me diep verontschuldigd bij Fien, en ik heb ook wel genoten van de heerlijke cupcake.
Maar na de vakantie krijgt ze iets extra van me. Geen punten, dat niet, maar wel iets om te knabbelen, want dat heeft ze verdiend.