Geplaatst op

Laatste dag voor de zesdes

Vannacht vertrekken onze zesdes richting Italië op GWP. De traditie wil dat ik dan die laatste les geen zware dingen meer geef, maar hen laat kijken naar The Rise and Fall of Rome: Nero. Die documentaire/film van de BBC is, zoveel jaar na datum, nog steeds bijzonder goed. Bijzonder wreed ook, dat ook, maar blijkbaar ook wel historisch correct, toch zeker met iemand als Mary Beard als consultant.

Twee weken geleden hadden we gezegd, al lachend, dat het leuk zou zijn om er een soortement brunchke van te maken, dat iedereen iets meenam om te knabbelen. Nu, ik kom binnen, en meteen vraagt een van de leerlingen of ik iets mee heb. Huh? Ik was dat compleet, maar dan ook compleet vergeten. En ik blijkbaar niet alleen: alleen Fien had eraan gedacht en had een hele lading cupcakes mee.

Ik voelde mezelf rood worden van schaamte, en terecht. Ik heb me diep verontschuldigd bij Fien, en ik heb ook wel genoten van de heerlijke cupcake.

Maar na de vakantie krijgt ze iets extra van me. Geen punten, dat niet, maar wel iets om te knabbelen, want dat heeft ze verdiend.

Geplaatst op

Tandarts

Kijk, ik ben bijzonder blij dat mijn kine overgeschakeld is op een systeem waarbij je een dag voor je afspraak nog een geautomatiseerd mailtje krijgt om je ter herinneren aan je afspraak. Bij de kine is dat voor mij niet meteen nodig, want ik ga al zeven jaar elke woensdag om 14.00 uur, dat is mijn vaste afspraak.

Ik krijg ook mailtjes voor Merels orthodontistafspraken, en ik krijg smsjes voor afspraken in het Jan Palfijn, zowel voor mezelf als voor ons pa. Die afspraken staan wel altijd in mijn agenda, maar soms zie ik die dus over het hoofd.

Ik keek al een paar maanden uit naar mijn afspraak met de tandarts: het begin voor implantaat nummer twee, want er zit nog een heel zielig, ontzenuwd tandje dat er ook uit moet en vervangen moet worden door een deftige kroon. En ja, mijn tanden moeten ook gewoon een nazicht krijgen, want ik vermoed dat er een gaatje zit in een van mijn achterste kiezen.

Soit.

Ik kijk gisterenavond in mijn agenda, en wat zie ik, tot mijn afgrijzen, staan? Jawel. Ik had om drie uur bij de tandarts moeten zijn. Het stond nochtans op de kalender in de keuken ook, maar in mijn hoofd was dat om een of andere reden volgende week. Glad vergeten dus, en dat mens zit echt wel volgeboekt, vaak een maand op voorhand. Dju.

Ik durf nu bijna niet te bellen, want hoe stom is dat zeg!

Grr. Ik wou dat ook zij zo’n mailsysteem had, want dan was ik het niet vergeten. Ik was nochtans gewoon thuis, oefeningen en toetsen aan het opstellen…

Dju dju dju.

Geplaatst op

Cunctus

Ik geef nu al 24 jaar les, en al 24 jaar lang stel ik vast dat er één woordje is van alle Latijnse woordjes die mijn leerlingen van buiten moeten blokken, dat niet blijft hangen.

Niet.

Ik waarschuw er hen zelfs voor, van in het eerste jaar: dit woordje zal niet blijven hangen. “Ah mevrouw, maar nu ge dat gezegd hebt, blijft dat toch wel hangen?” Niet dus. Ook niet als ze zeggen: “Challenge accepted”.

Vandaag in mijn zesdes was het weer van dat:
– “Cunctus, cuncta cunctum, iemand?”
– “Ooh mevrouw, da’s dat woord dat niet blijft hangen!”
– “Juist. En wat betekent het?”
– …

Is er iemand die mij daar een rationele verklaring voor heeft?

Geplaatst op

Warhoofd

Wolf, dat is al even hard een warhoofd als ikzelf. Ooit gaat die eens zijn eigen hoofd vergeten, ik zeg het u.

Op school is hij om de haverklap zijn muts, wanten, sjaal, drinkbekers, en eigenlijk ook al de rest kwijt. In de herfstvakantie is hij twee nachten op kamp geweest. Ik ben bij het afhalen ook al meteen door de zak met verloren voorwerpen gegaan: twee onderhemden, een Tshirt, zijn laarzen, een onderbroek, zijn pillamp, en toen was hij blijkbaar ook nog zijn scoutshemd kwijt (dat intussen gelukkig is uitgekomen, hij krijgt er maar één per seizoen). Zijn tweede winterjas, een uitstekend exemplaar, is hij intussen al een tijdje kwijt, op diezelfde scouts. Zucht.

Maar vandaag was het weer een topper. Zoals elke woensdag zet ik hem om half twee af in Evergem aan de muziekschool. Op een drafje loopt hij naar binnen, terwijl ik alweer verder rijd. Ik ga nog om brood en dat soort dingen, en ben tussen tien voor twee thuis. Ik hoor nog net mijn GSM, die op tafel was blijven liggen, overgaan. Blijkbaar al voor de derde keer, dus ik bel terug naar het nummer dat ik niet ken. Een onbekende vrouw neemt op: “Ha ja mevrouw, ik werk op het MUDA, dat naast de academie in Evergem ligt. Uw zoontje staat hier half in paniek, want er is vandaag geen muziekles, er is studiedag.”

Wolf was dat compleet vergeten, en had dus het geluk dat er een vriendelijke kuisvrouw rondliep. En ook nog een chance dat hij mijn GSMnummer uit het hoofd kent, of hij had daar anderhalf uur in de vrieskou gestaan.

Ik ben hem uiteraard onmiddellijk weer gaan ophalen. En heb hem zachtjes uitgemaakt voor kieken en kalf. Waarop hij deemoedig het hoofd boog, en mij met een grijns gelijk gaf.

Warhoofd!

Geplaatst op

Ongerust

Het is een paar keer gebeurd vorig jaar, en ook nu mogen de jongens geregeld te voet naar huis komen. Ze lopen dan hand in hand, worden vanuit de school begeleid tot het einde van de schoolstraat en daar overgestoken, en dan moeten ze nog een 800 meter doorheen de wijk naar huis.

Ze doen het graag, en op die manier zijn ze ook sneller thuis.

Vandaag had ik ook tegen hen gezegd dat ze te voet mochten komen. Dan zijn ze er zo vijf over half vier. Tegen dat uur ging ik de post halen, en stond ik zo’n beetje op de uitkijk. Er stonden dessertjes klaar, en ik wilde hun verhalen van de dag horen. Maar toen passeerden de buurtkinderen, en kinderen van nog een beetje verder, en een paar mama’s. Maar geen Wolf en Kobe. Ik heb nog wat staan drentelen, en toen werd ik pas echt ongerust.

Ik ben dus de auto ingesprongen en naar school gereden, en jawel, wie zat daar vrolijk op de speeltuin te spelen met zijn vriendjes? Wolf. Hij was het gewoon vergeten.

Kobe was binnen in de kleuterzaal met tranen in zijn ogen: hij was ook ongerust, want zijn broer was hem niet komen halen. Hij had nog gezegd tegen de juf dat hij te voet moest, maar juf dacht dat Wolf naar de scouts was en had het ventje afgewimpeld.

Onnodig te zeggen, zeker, dat ik Wolf serieus onder zijn voeten heb gegeven? Het was trouwens al de tweede keer in drie weken tijd… Dat kind gaat nog eens zijn hoofd vergeten!

Hmm.

Waar heb ik dat nog gehoord?