Een aantal weken geleden had ik mijn ringen binnengestoken bij de juwelier. De verlovingsring van ons ma, die zij altijd droeg en die ik sinds haar dood ook onafgebroken draag – behalve om te douchen en te slapen – wilde ik echt wel eens laten nakijken: het zou al te stom zijn dat er iets los komt en ik een van de briljantjes zou kwijtspelen, laat staan de grote steen. En mijn andere ring, die ik van Bart gekregen heb toen ik in verwachting was van Wolf – 22 jaar geleden dus – was in twee gebroken waar hij ooit vergroot was, en zag er eerlijk gezegd ook niet uit.
Ik mocht die vrijdag gaan ophalen, en man, ik herkende ze met moeite! Er waren inderdaad vijf griffen vervangen aan de grote ring, hij was volledig opgekuist en ‘geradieerd’ – lijkt me niet meteen de correcte term, maar bon – en de andere was dus hersteld en ook helemaal in orde gezet. Het is lang geleden dat ze nog zo geblonken hebben. Ja, het heeft me geld gekost, maar dat had ik er helemaal voor over. En sindsdien kijk ik wel een keer of twintig vergenoegd naar mijn ringen en doe ik ze schitteren in de zon.
En dat is dus jammer genoeg niet te vatten op foto…