Vanitas vanitatum

Ik moest al eventjes naar de kapper, en ook Merels topjes moesten dringend bijgeknipt worden om het haar weer gezond te zetten.

Toen ik daarbij de suggestie maakte om mêches, ofte highlights, zoals het nu standaard genoemd wordt, in haar haar te steken, begon ze gewoon letterlijk op en neer te springen.

En dus zaten we deze namiddag bij de kapper en zat Merel te glunderen dat het niet meer mooi was. Of eigenlijk net wél mooi.

De kapper had het niet gebrusht omdat Merel sowieso had afgesproken met Lieze en Julie om te komen zwemmen en dat dan een beetje overbodig zou zijn.

Na een kwartier dook er plots nóg een vriendinnetje op: Kobe had aan Kaat gevraagd of ze ook niet kwam zwemmen. Ze hadden beiden blijkbaar geen zwaar examen, zodat dat zwemmen wel moest kunnen. Tsja…

Tegen ijsjes werd er ook geen bezwaar gemaakt.

En Merel viel tegen de avond gewoon uitgeput in de zetel. Hoe zou dat komen, denk ik?

Bekskes!

Toen Merel gisteren douchte, vroeg ze om haar nog halfnatte haar meteen in te vlechten, zo twee van die vikingvlechtjes. Op zich zijn die heel mooi, maar het was niet alsof ze buiten moest zijn, vandaag. Ze had echter een heel duidelijk doel voor ogen: bekskes! Zelf kende ze dat woord niet, maar mijn Gentse kuisvrouw zei dat toch ook meteen zo.

Het resultaat was… overweldigend, vond ik. Wat een bos haar!

Ze was apetrots en ik was pokkejaloers.

En ze is van plan om vaker in de loop van de zondag te douchen en het mij dan te laten invlechten, zodat ze op maandag zo naar school kan.

ijdeltuit!