Omdat ik gisteren tegen negen uur al weg was en pas vannacht laat thuis kwam, werd mijn verjaardag vandaag gevierd. Eigenlijk doen we nooit veel meer dan een uitgebreid ontbijt, maar dat is ook meer dan voldoende, want dan zijn al mijn kinderen gewoon thuis en bij mij.
Wolf had speciaal boodschappen gedaan en een mango mee, een ice coffee, een Danio – dat is om een of andere reden ook een traditie, alsof we dat anders niet kunnen kopen – en chocolade. Merel was naar de bakker gereden om koffiekoeken, en Arwen had een prachtig boeket bloemen mee. En Kobe, wel, die was gewoon Kobe.
Als cadeautje kreeg ik een hele mooie, felpaarse drinkfles van Tupperware, wat nog steeds mijn voorkeur verdient. Merel kent me goed…
En meer moest dat niet zijn. Bart en ik geven elkaar geen cadeaus meer, ik zou trouwens niet weten wat, maar doen dus van die uitjes. En hij kookt voor me: een heerlijke vol-au-vent, compleet met Hollandaisesaus. Liefde gaat niet alleen bij mannen door de maag.
En er was taart, zoals dat hoort op zondag.
En ik, ik zag dat het goed was. Los van mijn rug zou ik niet veel veranderen in mijn leven, om eerlijk te zijn. Ik heb een fantastische echtgenoot, heerlijke kinderen, een job die ik nog steeds graag doe, een leuk huis naar mijn goesting, fijne hobby’s en genoeg geld om me geen zorgen te hoeven maken. Behalve dan die rug: wat kan een mens zich meer wensen?
Carpe diem, en op naar die 55.