Het mocht nog een fijne dag zijn, met een nieuw bloesje in paars en rood en daardoor ook twee verschillende schoenen, het heeft niet geholpen.
Zoals ik eerder al zei, is de rug niet oké. Verre van oké.
Vandaag had ik gewoon les van 10.10 uur tot 12.05 uur, dan een uurtje tussen waarin ik zitten verbeteren heb en gekopieerd heb, dan twintig minuten om te eten en dan een half uur toezicht in de Creaclub.
Op zich allemaal niet zo zwaar, maar het blijft wel continu rechtzitten en in beweging zijn.
In de namiddag had ik les met mijn 22 tweedes, van 13.45 uur tot 15.25 uur. Die klas is echt een fijne groep: goeie leerlingen, aandachtig, meewerkend, al wat je wil. Maar het blijven kinderen van dertien die toch wel meer aandacht vragen dan pakweg achttienjarigen. Ik kan niet gewoon op mijn stoel blijven zitten, ik moet echt wel actiever zijn, zeker wanneer het om oefeningen gaat en ik dus mee schrijf op het bord.
En toen ging het fout. Ik had al serieus wat pijn en het was er niet op aan het beteren, integendeel. En toen werd ik misselijk. Nee, het is geen acute pijn zoals wanneer je je voet stevig hebt omgeslagen of in je vingers hebt gesneden. Het gaat om een druk die door heel mijn lijf gaat, en uiteindelijk word ik gewoon misselijk, met het gevoel dat ik ofwel ga overgeven ofwel ga flauwvallen. Geen van beide waren een goeie optie daar in de klas, vond ik.
Ik ben dus naar directie gestapt, gezegd dat het echt niet meer ging – “gelukkig” zie je dat aan mijn gezicht, ik zie er meteen bleek en getrokken uit, naar ’t schijnt – en ben naar huis gegaan. De leerlingen kregen een taak op maar waren behoorlijk onder de indruk, want ik plooi niet rap.
Thuis ben ik meteen in mijn zetel gekropen onder een deken met een heet kersenpitkussen in mijn rug, maar het duurde eventjes voordat de pijn voldoende wilde wegebben en ik in slaap kon vallen.
Nope.
Dit is niet fijn. Verre van.