Zaterdag kreeg ik een berichtje van mijn jongste broer: dat hij met zijn vrouw en zoon in het huis bezig waren. Dik in orde, dacht ik, en in de loop van de namiddag gingen ook Kobe en ik nog even helpen. Lang hou ik het niet vol, want mijn rug vindt het absoluut niet fijn, maar bon, alle beetjes helpen.
Roeland was er met de grove borstel doorgegaan: zijn kamer was zo goed als leeg, net zoals de mijne en die van mijn broer. Mijn eigen kamer had ik liever zelf gedaan, maar bon, die spullen heb ik al dertig jaar niet gemist, ik zal ze nu ook wel niet meer missen, zeker? Gelukkig had Sarah ook nog een stapel voor de kringwinkel gemaakt.
Het resultaat zijn ongeveer 10 grote vuilzakken met onbruikbaar textiel zoals oude gordijnen en dergelijke, vijf matrassen, een hele reeks zakken met restafval die netjes opgestapeld staan in de wachtkamer, en een hoop kapotte stoelen en dergelijke die later ook in de container mogen.
Het is nog maar het begin, maar het is toch al een begin. En ik ben vooral ook blij dat ik er duidelijk niet alleen voor sta en dat mijn broers meewerken.
Even wat voor en na foto’s:
Roelands kamer:
Jeroens kamer, waar mijn pa ook een tijd heeft geslapen:
Mijn oude kamer:
Ook in de rest zijn we uitgebreid bezig, maar daar heb ik niet echt foto’s van, omdat daar nog niet echt veel veranderd is.
Maar ik ben wel al tevreden met het resultaat: je ziet tenminste het verschil.
