Opruimfee

Merel kon de gigantische chaos op mijn bureau niet langer aanzien, en begon met goeie moed op te ruimen. Veel dingen kon ze wel al wegdoen: al mijn oorringen en kettingen op hun plaats, alle muntjes in een bak, alle kaarten op een stapeltje, dat soort dingen. En voor de rest schakelde ze ook mij in, redelijk streng ook: “Mama, nu doe jij je papieren, en ik zal je er wel bij helpen. Je zegt maar in welke kast alles moet.”

Euh… Vooruit dan maar, zeker? Maar het resultaat is echt wel schitterend:

Die dochter van me: ik denk dat ik ze ga houden.

Opruimen

Er is één groot voordeel aan gans deze quarantantie: mijn kot gaat gewoon opgeruimd geraken!

Neem nu onze slaapkamer: de ene kant was al volledig opgeruimd om er een game room van te maken. De andere kant bevatte een ingemaakte boekenkast met vooral veel rommel, en een grote stripboekenkast waar een zelfgemaakt groot muggennetkader voor stond, zodat de boekenkast nooit afgestoft geraakte en waardoor alle strips op den duur in stapeltjes in, op en rond die kast lagen. Een puinhoop dus.

Ik heb me vorige week een halve dag bezig gehouden met het ontmantelen van dat muggennet, en vandaag heb ik beide boekenkasten uitgemest, gekuist en vooral opnieuw geordend. Ik ben ook nog hele oude kadertjes tegengekomen, nog van op mijn kot, en uit pure nostalgie heb ik ze dan maar weer uitgehaald. Tsja.

Maar ik ben wel trots: nu nog de derde boekenkast en mijn slaapkamer is gewoon helemaal opgeruimd!

Goed gevuld

Toen we opstonden, was het aan het regenen. Op zich was dat wel nodig natuurlijk, maar wij, wij vonden dat eigenlijk niet zo leuk. Hoewel, genoeg dingen te doen.
Gisteren had ik een ganse kast boven uitgeleegd en heel veel schatten ontdekt. Veel dingen mochten meteen richting containerpark, maar we hebben bijvoorbeeld ook wel Barts oude Magic kaarten teruggevonden, zijn goeie deck met onder andere een Black Lotus en de moxen, en een Ancestral Recall. Wellicht zegt u dat niks, maar het zou zo’n 20.000 euro waard zijn. Tsja.

Er zat ook een hoop oude elektronica in, en ook een heel leuk spel, Mind Flex. Je moet een sensor op je hoofd zetten, en door je te concentreren wek je hersengolven op, waarmee je een klein blazertje bestuurt en daarmee een balletje kan doen bewegen. De jongens vonden het de max!

In de namiddag pakten we ons dan op en reden naar Ursel voor een bezoekje bij mijn grootmoeder. Alleen wist ik eigenlijk niet dat ze om half vier naar de mis wil op vrijdag, en dus konden we maar een twintigtal minuten blijven. Niet dat we dat zo erg vinden, ze is intussen 97, blind en half doof, en ze valt nogal in herhaling, laat het me zo stellen.

We zijn dan maar, volgens traditie, bij de bakker gepasseerd en hebben buiten aan de picknicktafel onze koeken opgegeten met behoorlijk wat gegiechel en idiotie. Zo hoort het ook, natuurlijk.

Tegen half vijf waren we terug thuis, lekker rustig. Allez ja, ik ben dan nog maar aan wat schoolwerk begonnen. Het is per slot van rekening al augustus, en die brochures maken zichzelf niet.

Kameremolumenten

Kobes kamer is de kleinste van de vier, maar eigenlijk nog best wel een ruime kamer. Tenminste, als ze niet zo stampvol zou staan…

Nu hij naar het middelbaar gaat, was het tijd om daar een en ander aan te veranderen. Alle dino’s en draken mochten weg, net zoals de legoposters en zo goed als alle knuffels. En omdat we intussen gemerkt hebben dat hij dat tweede bed in zijn kamer eigenlijk toch alleen maar gebruikt om rommel op te leggen, mocht het weg.

We zijn begonnen met zijn grote speelgoedkast op te ruimen, zodat er een hoop plaats vrijkwam om zijn slijmgerief in de kast te zetten. Daarna hebben we zijn tweede bed afgebroken, alles grondig gestofzuigd en gedweild, en meteen ook maar de vensters even gekuist. Er werd een zeteltje aangesleept uit Wolfs kamer voor een leeshoekje, en we zagen dat het goed was.

Het is een heel pak ruimer geworden, op die manier. Als Bart en Wolf dit weekend nog de planken van het bed naar de zolder brengen, kunnen we nog verder werken aan decoratie en zo. We zien nog wel, het is in elk geval nu al een hele verbetering.

Proper

Vandaag kwamen mijn twee beste vriendinnen uit het middelbaar even langs. Het was eigenlijk schandalig lang geleden dat ik hen gezien had, maar onze agenda’s clashen precies ook altijd een beetje.

Maar blijkbaar kon voor één keertje de maandagnamiddag, en dat was prima! Alleen… was ik vergeten dat de kuisvrouw op dinsdag en donderdag komt, en dat de maandag ons huis soms nog ontploft lijkt door het weekend.

Ik stuurde de kinderen en manlief het huis uit, keek om me heen, en zuchtte. Diep. En dan ben ik maar begonnen met op te ruimen, jassen weg te hangen, scoutsgerief opzij te leggen, koptelefoons, kabeltjes, lege dozen, potloden, papiertjes, enfin, ge weet wel.

Ik ruimde de tafel af, vouwde tvdekentjes op, en probeerde orde te brengen in de chaos van de zetel. Zalig, zo’n extra ruime zetel met massa’s kussens, maar ook niet altijd even praktisch. Ik vulde nog de afwasmachine op, en stelde vast dat de kinderen blijkbaar een broodzak of drie kruimels onder de tafel hadden gestrooid. Serieus, hoe doen die dat toch???

Ik ging dus ook nog maar aan ’t stofzuigen. Gelukkig hebben we een superdeluxe kruimeldief op steel van Dyson, waar ge u dus niet voor hoeft te bukken, want dat zou niet lukken. En stofzuigde meteen ook nog de aardesporen van de scoutsschoenen weg.

Enfin, tegen één uur lag het huis helemaal netjes, en lag ik uitgeteld in de zetel.

’t Is dat ik zo’n gezellige namiddag heb gehad met de dames, want anders…

Ik moet vooral voor mezelf onthouden: bezoek laten komen op dinsdag- en donderdagnamiddag. Vrijdag kan ook nog, maar de maandag is duidelijk geen goed idee. Puh!

Opruim

Niet alleen hier thuis ben ik druk bezig aan het opruimen, ook bij mijn pa mag ik daar stilaan eens aan beginnen. Niet dat ik het bruusk wil doen, de kleren en spullen van mijn ma opruimen, maar toch beetje bij beetje. Ik heb vandaag dus haar juwelen en oorbellen en zo meegenomen. Niks fancy, gewoon alle ringen en kettinkjes en zo die ze in de loop van de jaren verzameld had, en waarvan een groot deel door mij gegeven was, trouwens. Ik heb ook een keukenkast onder handen genomen en alle dingen die over datum waren, weggegooid, en alle andere dingen, zoals pakweg bouillonblokjes, meegenomen. Mijn pa is niet van plan ooit nog te koken, vandaar. Meteen heb ik ook al een eerste stapeltje kleren bekeken. Martine, de kuisvrouw sinds jaar en dag, gaat ook nog eens kijken of zij eventueel er iets van wil, en de rest gaat naar een goed doel. Tsja, wat moet ik er anders mee?

Mijn pa moeide er zich gelukkig niet mee, en daar ben ik blij om. En hijzelf lijkt ook wel wat opgelucht: hij heeft zelf geen idee hoe hij er zou moeten aan beginnen, en wat we ermee zouden moeten doen.

Ik had ook eten mee, en zelfs de overschot van de pokémoncake, en daar was hij bijzonder blij om.

In Roelands oude kamer heb ik trouwens ook iets teruggevonden waar ik het eerder deze week nog met Kobe over had: mijn oude kinderweefgetouw! Kobe en Merel hebben er nog wat aan verdergewerkt, maar de wol is compleet aan het vergaan, we zullen opnieuw moeten beginnen. Niet erg, dan vervelen ze zich tenminste weer niet.

IMG_5462

Van prinsessenkamers en restaurantjes

Merels kamer was al langer een stort, maar ze zag er zich geen beginnen aan. En ik moet toegeven: ze stond ook wel eivol, en haar kasten idem.

In het kader van ‘Project 2016‘ zijn we vol goeie moed begonnen, de eerste dag, aan haar speelgoedkast, en zo langzaam opgeschoven. Vandaag hebben we er korte metten mee gemaakt, ook de buffetkast en het bureau opgeruimd, en alles ook gereorganiseerd. Zelden mijn meisje zo blij gezien.

En toen moest het beste nog komen: we hebben haar kleine tafeltje, haar keukentje en alle bijhorende spullen naar boven gebracht, naar het verhoog in mijn kamer, en daar een restaurantje ingericht. Ze heeft er twee tafels, een keuken, een koffiemachine, een ijsmachine, en zelfs gelamineerde menukaarten en receptfiches. Fantastisch, toch?

De menu’s heeft Wolf met Merel uitgedacht, en dan de kaarten ontworpen op mijn computer. Heerlijk!

Zomergems werkdagje

Nu ons ma niet meer alles zelf kan doen – chapeau voor wat ze tot hiertoe wel allemaal deed, ze is per slot van rekening de 70 voorbij – en soms moedeloos wordt van al het werk dat er overal ligt, dachten de broers en ik: we doen eens van werkdag in Zomergem.

We hadden om tien uur afgesproken, maar – mea culpa – het was kwart voor elf voor we eraan begonnen. Roeland dook met Wolf de oude kelder in die overstroomd stond en haalde er alle rommel en brol uit: kapotte en lege wijnkistjes, oude dozen, restanten van bijengerief, kapotte zakken suiker, enfin, u kent het wel. Meteen pompten ze ook alles leeg, schepten de smurrie eruit, en ruimden ook gewoon alles op. Jammer van het goede weer, ze zaten grotendeels in een donkere en zeer vochtige kelder.

Intussen ruimde ik het plankier beneden wat op. Buitenzitten doet ons ma altijd op het balkon en soms op het terras, maar ook beneden is er wel degelijk tuin met een groot plankier. Ik sorteerde massa’s oude bloempotjes en gooide er stapels weg, stapelde hout, sleepte tegels weg, veegde hoekjes uit, gooide rommel weg, sorteerde ander gerief, en begon daarna hetzelfde te doen in de garage. Nu de oude jeep er weg is, is er meer plaats. En helaas ook meer plaats voor rommel en ongeordend gerief. We gooiden bakken overbodig computergerief weg, ons pa sorteerde een paar andere bakken, we ruimden op, veegden, kuisten, versleepten, en gooiden nog meer weg. Jeroen sleepte het meest naar mijn auto.

Ik heb gelukkig een grote auto met een echt grote koffer, en die hebben we twee keer bomvol gestapeld met gerief voor het containerpark. Roeland zegt dat hij eigenlijk spijt heeft dat hij er geen foto van genomen heeft, want dat hij nog nooit een auto zó vol bucht en brol gezien heeft.

En ook merci aan mijn schoonzusje, die tegen half een voor iedereen soep en spaghetti had, zodat we ons daar geen zorgen over hoefden te maken.

Mijn rug vond het welletjes, mijn benen ook, maar het resultaat mag er zijn. Alleen gaan er nog wel zo’n paar dagen moeten volgen.

Opruimwoede

Maar ’t was eigenlijk van moetens, dat opruimen. Merel kan zelf fantastisch opruimen, maar zag er zich totaal geen man meer over. Dus ben ik maar aan de slag gegaan, heb al haar kasten uitgeleegd, er een stapel gerief uitgesleept, een kast verzet, en wel nog wat van dat soort dingen. Ik had eigenlijk foto’s vooraf moeten maken, maar bon, het resultaat mag er hoe dan ook zijn.

En het echte resultaat? Een Merel die alweer in haar kamer aan het spelen was met haar poppen. Ik mocht eerst geen foto trekken, want ze moest nog thee uitschenken. Juist ja.

Dit weekend zijn Wolf en ik ook onvermoeibaar aan de slag gegaan in Kobes kamer. Daar was de rommel nog veel, veel erger, en zag Kobe er zich al totaal geen beginnen aan. Zijn kasten zaten ook overvol, dus opruimen was sowieso een quasi onmogelijke taak. Maar Wolf en ik hebben de rivier verlegd terwijl Kobe op kamp was: Wolf heeft zijn kasten uitgeleegd en opnieuw opgevuld, terwijl ik al de rest heb aangepakt, en zijn kamer herschikt heb. Ze lijkt veel ruimer nu. Op de foto hieronder zie je nog de toestand van zijn bureau, en dat was zo voor ongeveer zijn hele kamer.

IMG_4691

We hebben dat samen nog aangepakt in de loop van de zondagnamiddag, en het resultaat was verbluffend. In elk geval vond Kobe het een pracht van een verrassing!

De volgende stap is Wolfs kamer. Die moet niet opgeruimd worden, maar ik moet de gordijnbakken nog schilderen. Mja.